Οι μαθητές και τα πολιτικά τμήματα πέρασαν. Ο κόσμος περίμενε. Όμως τα στρατιωτικά τμήματα δεν εμφανίστηκαν ποτέ στην προκυμαία της Μυτιλήνης. Στην επέτειο της Απελευθέρωσης της πόλης, η κυβέρνηση κατάφερε να αφήσει την παρέλαση χωρίς τον Στρατό και τους πολίτες με την απορία. Τι ακριβώς εμπόδιζε τη συμμετοχή του, από τη στιγμή που οι ίδιοι οι κτηνοτρόφοι είχαν ξεκαθαρίσει ότι θα άφηναν την παρέλαση να γίνει κανονικά;

Σύμφωνα με τις επιβεβαιωμένες πληροφορίες του ρεπορτάζ, το Υπουργείο Εσωτερικών έκρινε ότι «δεν ήταν ασφαλής η παρέλαση» και ακολούθησε εντολή του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας να αποσυρθούν τα στρατιωτικά τμήματα.

Μόνο που μια τέτοια απόφαση δεν μπορεί να περάσει χωρίς εξηγήσεις. Ούτε μπορεί η λέξη «ασφάλεια» να λειτουργεί ως απάντηση για όλα, σκεπάζοντας τους κυβερνητικούς χειρισμούς που είχαν προηγηθεί.

Τόση επιμονή για μια θέση στην εξέδρα

Οι κτηνοτρόφοι το είχαν πει καθαρά και επανειλημμένα.Η παρέλαση θα πραγματοποιηθεί. Η αντίδρασή τους αφορούσε την παρουσία των επισήμων στην εξέδρα. Εκείνων που εκπροσωπούν μια κυβέρνηση από την οποία περιμένουν απαντήσεις για την επιβίωσή τους.

Απέναντι σε αυτή τη στάση, ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης, υφυπουργός Παιδείας Νίκος Παπαϊωάννου, και ο κυβερνητικός βουλευτής επέμεναν να ανέβουν οι επίσημοι στην εξέδρα. Εκεί βρέθηκε το αδιέξοδο. Στην επιμονή να τηρηθεί το πρωτόκολλο της επίσημης παρουσίας, την ώρα που μπροστά τους βρίσκονταν άνθρωποι εξαντλημένοι από την αγωνία για το αύριο.

Αλήθεια, τι θα έχανε η κυβέρνηση αν οι εκπρόσωποί της παρακολουθούσαν την παρέλαση δίπλα στους πολίτες; Ποιο κύρος θα πληγωνόταν αν έκαναν ένα βήμα πίσω, ώστε να προχωρήσει ο εορτασμός χωρίς άλλη καθυστέρηση;

Το κύρος μιας κυβέρνησης δεν μετριέται με το ύψος της εξέδρας. Μετριέται με την ικανότητά της να ακούει, να δίνει λύσεις και να διαχειρίζεται μια δύσκολη στιγμή χωρίς να την κάνει χειρότερη. Και στη Μυτιλήνη, η κυβέρνηση απέτυχε σε αυτή τη δοκιμασία.

Οι κτηνοτρόφοι δεν μπορούν να γίνουν το άλλοθι

Είναι πολιτικά βολικό να αποδοθούν όλα στην κινητοποίηση. Να μείνει η εντύπωση ότι οι διαμαρτυρόμενοι εμπόδισαν τον Στρατό να παρελάσει και ότι οι αρμόδιοι απλώς δεν είχαν άλλη επιλογή.

Όμως οι κτηνοτρόφοι είχαν διαβεβαιώσει ότι δεν θα εμπόδιζαν την παρέλαση. Και η παρέλαση των πολιτικών τμημάτων πραγματοποιήθηκε.

Αυτό δεν καταργεί την ευθύνη των αρχών να αξιολογούν κάθε ενδεχόμενο κίνδυνο. Κάνει, όμως, ακόμη πιο επιτακτική την υποχρέωσή τους να εξηγήσουν ποια συγκεκριμένα δεδομένα επέβαλαν την απόσυρση των στρατιωτικών τμημάτων. Ποιος ήταν ο κίνδυνος; Πώς αξιολογήθηκε; Γιατί δεν μπορούσε να αντιμετωπιστεί;

Η κυβέρνηση οφείλει απαντήσεις. Οι άνθρωποι που βγήκαν στον δρόμο για το εισόδημα, τα κοπάδια και τις οικογένειές τους δεν μπορούν να μετατραπούν σε άλλοθι για να μείνουν οι δικές της αποφάσεις στο απυρόβλητο.

Μια απόφαση που προσβάλλει τον εορτασμό

Στην ακριτική Μυτιλήνη, η παρουσία του Στρατού στην επέτειο της Απελευθέρωσης έχει βάρος. Οι πολίτες περίμεναν να χειροκροτήσουν τους στρατιωτικούς που υπηρετούν στον τόπο τους, τους ανθρώπους που φυλούν καθημερινά Θερμοπύλες στα νησιά.

Η εντολή της απόσυρσης στέρησε αυτή τη στιγμή από την πόλη. Και η πολιτική ευθύνη βαραίνει εκείνους που την αποφάσισαν.

Πρόκειται για μια ντροπιαστική κατάληξη για την κυβέρνηση. Σε μια ημέρα ιστορικής μνήμης, αντί να συμβάλει στην αποκλιμάκωση, βρέθηκε εκτεθειμένη για την ακαμψία των εκπροσώπων της και για μια απόφαση που άφησε τον εορτασμό χωρίς τα στρατιωτικά τμήματα.

Η Μυτιλήνη δεν χρωστά στην κυβέρνηση ούτε σιωπή ούτε ανεμπόδιστες τελετές επιβεβαίωσης του κύρους της. Η κυβέρνηση χρωστά στους πολίτες σεβασμό, στους κτηνοτρόφους ουσιαστικές απαντήσεις και στην πόλη μια καθαρή εξήγηση για όσα έγιναν.

Η επέτειος της Απελευθέρωσης ανήκει σε ολόκληρη την κοινωνία. Δεν μπορεί να εξαρτάται από το αν οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι θα σταθούν στη θέση που θεωρούν ότι τους αρμόζει.