Κάθε χρόνο -έχει καθιερωθεί περίπου σαν ’’προσκύνημα’’-, ανελλιπώς μια δυο φορές, ίσως και περισσότερες το καλοκαίρι, εκτός περιόδου αιχμής φυσικά, σπεύδουμε με τον σύζυγο στην Ερεσό. Κατά την άποψή του, που σταδιακά έχω αρχίσει να συμμερίζομαι και με το παραπάνω, «δεν υπάρχει τίποτε το καλύτερο για χαλαρές διακοπές απ’ το να αφήνεις το αυτοκίνητο στο πάρκινγκ και για τρεις μέρες να μην το χρησιμοποιείς καθόλου. Και μόνο στην Ερεσό μπορείς να το κάνεις αυτό».

Με μια ρουτίνα που περιλαμβάνει αρκετή πεζοπορία και γυμναστική, πολύ καλό φαγητό, αμέτρητα ποτά και βεβαίως ατέλειωτες ώρες στην παραλία, περνάμε φανταστικά, κάθε φορά σαν να είναι η πρώτη μας φορά, σε μια ιδανική ισορροπία ξεκούρασης και καλοπέρασης. Που ολοκληρώνεται με μια ημερήσια εκδρομή στο Σίγρι, το οποίο κρύβει τη δική του μαγεία.

Φέτος λοιπόν ξεκινώντας για την πρώτη προγραμματισμένη μας εξόρμηση στα δυτικά, κι ενώ απολάμβανα την ηρεμία του τοπίου αμέσως μετά τον κόμβο της Λάρσου, χτύπησε το κινητό. Μού ζήτησαν ένα παραστατικό που όφειλα να είχα προσκομίσει τουλάχιστον απ’ την άνοιξη. Όμως λόγω άγνοιας, όχι μόνο δεν το είχα δώσει, αλλά το πιο πιθανόν να το είχα πετάξει κιόλας σε κάποια απ’ τις συνήθεις εκκαθαρίσεις πορτοφολιού και τσάντας. Με έπιασε πανικός γιατί η απώλεια του εγγράφου μεταφραζόταν σε σημαντικότατη μείωση ευρώ, από κάποια χρήματα που περίμενα, κι έτσι έδωσα εντολή στον άντρα μου να γυρίσουμε αμέσως πίσω στο σπίτι για να ψάξουμε για το χαρτί.

Όμως λίγο πριν πάθω εγκεφαλικό απ’ την ταραχή, ο πάντα ψύχραιμος και ρεαλιστής σύντροφός μου, έδωσε τη λύση: «Πάρε τηλέφωνο και ζήτα να σου στείλουν το πρωτότυπο ηλεκτρονικά». Ακολουθώντας τη συμβουλή του, μόλις σε δυο λεπτά, όχι μόνο είχα πάρει το e-mail από μια εξυπηρετικότατη υπάλληλο που έσπευσε να με βοηθήσει, αλλά το είχα κιόλας προωθήσει εκεί που έπρεπε, κι ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Ας είναι καλά τα δεδομένα του κινητού.

Με νέα, σαφώς καλύτερη διάθεση συνεχίσαμε τη διαδρομή μας προς Ερεσό, παρατηρώντας σχεδόν ταυτόχρονα τους καινούργιους πυλώνες φωτισμού, που είχαν τοποθετηθεί κατά μήκος της οδού, έως και την Καλλονή. Κάτι θυμήθηκα να έχω ακούσει απ’ τον Περιφερειάρχη Κώστα Μουτζούρη, που έλεγε για την προσπάθεια που γίνεται για πιο ασφαλείς δρόμους και με την πρώτη ευκαιρία έψαξα να βρω ακριβώς τι ισχύει. Η περιέργεια άλλωστε είναι το κυρίαρχο προσόν ενός καλού δημοσιογράφου.

Τα ρεπορτάζ για το θέμα, απ’ τους συναδέλφους, αρκετά κι εξόχως κατατοπιστικά. Το ΤΕΕ, μέσω χρηματοδότησης απ’ το Ταμείο Ανάκαμψης, σε εννέα απ’ τις 13 περιφέρειες της χώρας, ’’τρέχει’’ πρόγραμμα τοποθέτησης νέων αυτόνομων φωτιστικών, που λειτουργούν με φωτοβολταϊκά, προκειμένου να υπάρξει φωτισμός σε δύσκολα κι επικίνδυνα σημεία. Συνολικά στη Λέσβο προβλέπεται καθ’ υπόδειξη των στελεχών της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου, να τοποθετηθούν 1.100 τέτοια φωτιστικά, τη συντήρηση των οποίων και θα αναλάβουν επίσης οι υπηρεσίες της.

 Ο σκοπός προφανής κι εξόχως σημαντικός, αφού η βελτίωση των συνθηκών σήμανσης και φωτισμού μιας οδού – θα υπάρξουν ακόμη στηθαία κι άλλες παρεμβάσεις εκσυγχρονισμού – θωρακίζουν την ασφάλειά της, αποτρέποντας και μειώνοντας τα ατυχήματα. Μεταξύ μας ό,τι κι αν γίνεται σε τεχνικό επίπεδο εξασφαλίζει πως αν δεν συντρέξει βλάβη ή ανθρώπινο λάθος, είναι έως και αδύνατον να υπάρξει δυστύχημα. Κι αυτός είναι ο στόχος.

Όσο κι αν φαντάζει μάλιστα υποκειμενικό ως θέση, υποστηρίζω με σθένος ότι στη Λέσβο διαθέτουμε ένα απ’ τα καλύτερα και επαρκέστατα απ’ όλες τις απόψεις οδικό δίκτυο για νησιωτική περιοχή. Αποτέλεσμα πιστεύω της πολύ καλής δουλειάς νομαρχών και περιφερειαρχών, αλλά και των υπηρεσιών, όπως και των πολιτικών παραγόντων της περιοχής, που ήδη απ’ τη δεκαετία του ’90, έδωσαν βάση στη σύνδεση των χωριών και πόλεων του νησιού, με αρκετούς και σύγχρονους δρόμους, ικανούς να καλύψουν την ολοένα και αυξανόμενη φιλοξενία οχημάτων. Ενδεικτικά αναφέρω πως νησιά τουριστικά, όπως η Ρόδος, η Κέρκυρα, η Ζάκυνθος, η Λευκάδα, ακόμη και η Κρήτη, υστερούν σημαντικότατα, και σε υποδομές, και σε ασφάλεια οδικού δικτύου.

Όλα αυτά δεν σημαίνουν πως δεν χρειάζονται νέες παρεμβάσεις. Τουναντίον ό,τι αδυναμία προκύπτει κι εντοπίζεται (όπως για παράδειγμα στην παράκαμψη της Παναγιούδας με θανατηφόρα δυστυχώς τροχαία, που μάς πλήγωσαν βαθιά όλους), οφείλουν οι τοπικές αρχές να το αντιμετωπίζουν άμεσα. Κι αυτοί οι πυλώνες δωρεάν φωτισμού των δρόμων μας, αυτό φαίνεται να εξυπηρετούν, αποδεικνύοντας για ακόμη μια φορά – όπως και στην αναφορά μου στην αρχή του κειμένου – πόσο μα πόσο η τεχνολογία μπορεί να βοηθήσει, με την καλή και λελογισμένη της χρήση, την καθημερινότητά μας. Βάζοντας τις ευκολίες της, απλά στο δρόμο μας, κυριολεκτικά και μεταφορικά.