Σαράντα οκτώ ολόκληρα λεπτά περίμενε η καρέκλα.

Σαράντα οκτώ λεπτά από την ώρα που ξεκίνησε η συναυλία εκεί στο κάτω κάστρο στις Αποθήκες Σαπλιτζά όπως λέγονται…

Σαράντα Οκτώ λεπτά και ποιος ξέρει πόσα πριν, από την ώρα που η …γειτόνισσα έθεσε πάνω της την τσάντα της και πάνω σ αυτήν μια ναϋλον σακούλα με τρία μπουκάλια παγωμένο νερό. Έτσι φαινόταν τουλάχιστον… Παγωμένο το νερό.

Σαράντα οκτώ λεπτά και πέντε, δέκα, μπορεί και περισσότεροι επισκέπτες, θεατές, που ήρθαν να παρακολουθήσουν τη συναυλία, που στο πλαίσιο του Μουσικού Φεστιβάλ του Δήμου Μυτιλήνης πραγματοποιήθηκε στον πανέμορφο αυτό χώρο του Κάστρου.

Πέντε, δέκα μπορεί και περισσότεροι που ζήτησαν από την κάτοχο, έτσι φάνηκε της τσάντας και των νερών, αν ήταν διαθέσιμη η καρέκλα… κι αυτή με νοήματα τους έδειχνε να καταλάβουν… Όχι περιμένουμε και τέταρτον στην παρέα μας.

Αμ έλα ντε… Σαράντα οκτώ ολόκληρα λεπτά από την ώρα που άρχισε η συναυλία μέχρι που η τέταρτη της παρέας φάνηκε, αλλά …δεν κάθησε! Κι έμεινε η πτυσσόμενη καρέκλα μόνη της με την τσάντα και τα μπουκάλια το παγωμένο νερό… Τότε πια φιλοτιμήθηκε η κυρία γειτόνισσα που κρατούσε την καρέκλα δεσμευμένη με τα πράγματά της να την απελευθερώσει…

Και λέω κι εγώ τώρα… κανένα φιλότιμο πιά; Καμιά σκέψη θετική; Δεν θα μπορούσε ο κύριος με τα άσπρα μαλλιά που για σαράντα οκτώ ολόκληρα λεπτά στήριζε τη μέση του πάνω στον τοίχο, να  καθίσει στην καρέκλα αυτή;  Και ακόμα οι υπεύθυνοι του χώρου και της εκδήλωσης, όταν βλέπουν καρέκλες άδειες από τη μια και όρθιους θεατές από την άλλη, δεν μπορούν να επιλαμβάνονται;

Και ως φαίνεται επειδή η μια από τις τέσσερις εποχές του Vivaldi είναι το καλοκαίρι, οι άνθρωποι θα φοβήθηκαν μην διψάσουν και είπαν να πάρουν μαζί τους και το παγωμένο τους νεράκι!

Μα βρε παιδιά τόση ιεροσυλία πιά!!!

Και για να πούμε και το θετικό της ημέρας, της βραδιάς δηλαδή…

Δεν ήταν απλά μια συναυλία. Ήταν μια ονειρική «μουσική διαδρομή όπου ο χρόνος, ο μύθος και η κίνηση συναντώνται στη σκηνή…» όπως αναφέρεται και στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ.

Ένας εκρηκτικός μαέστρος και ένας φανταστικός σολίστας στο βιολί συνοδευόμενος από άλλα δεκάξι βιολιά και άλλα  κοντραμπάσα και τσέλα… της Συμφωνικής Ορχήστρας του Δήμου Αθηναίων, να σε παρασέρνουν στο χορό των εποχών… σ΄ έναν επιβλητικό χώρο, με σεβασμό αναπαλαιωμένο…

Και μ’ ένα φεγγάρι, πότε να εμφανίζεται ολόφωτο και πότε να κάνει τα νάζια του, ανάλογα θαρρείς τη μουσική, με τα σύννεφα στον ουρανό!

Και τότε ένα πράγμα μπορείς να πεις: Ευχαριστώ!!!