Σήμερα στη Λέσβο, το φιλί της προδοσίας δεν δίνεται με λόγια, αλλά με σφραγίδες σε διοικητικές αποφάσεις που καταδικάζουν έναν ολόκληρο κλάδο στον αφανισμό. Ενώ οι καμπάνες ηχούν πένθιμα, η πραγματική σταύρωση εξελίσσεται στην καθημερινό-τητα και στις πλάτες των κτηνοτρόφων.

Η πρόσφατη απόφαση της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αιγαίου είναι το μνημόσυ-νο της κοινής λογικής: Ορίζουν τον ΧΥΤΑ στην Κλεφτόβιγλα ως χώρο ταφής, αλλά εξαιρούν το νωπό γάλα επειδή είναι λέει... υγρό. 250 τόνοι γάλακτος ημερησίως βα-φτίζονται «διαχειριστικό κενό» και μένουν αμανάτι στα χέρια των κτηνοτρόφων. Η γραφειοκρατία νίπτει τας χείρας της, την ώρα που ο λευκός χρυσός του νησιού φορ-τώνεται ως τοξικό βάρος στους ώμους τους.

Αυτό είναι το πιο πικρό «δείπνο» της αξιοπρέπειας. Σε ένα νησί που μετατρέπεται μεθοδικά σε κέντρο στοίβαξης της εξαθλίωσης, ο κτηνοτρόφος οδηγείται στην αυ-τοφαγία για να επιβιώσει. Χιλιάδες αρνιά, που ξεπέρασαν το βάρος σφαγής και μέ-νουν απούλητα, πρέπει να ταϊστούν καθημερινά από το κεφάλαιο του παραγωγού με ζωοτροφές που δεν μπορεί πια να πληρώσει. Το γάλα λιμνάζει αδιάθετο για 48 ώρες στις παγολεκάνες και μετά παίρνει τον δρόμο για το χώμα δηλητηριάζοντας τη γη που το γέννησε.

Η εικόνα των κλειστών τυροκομείων φέρνει αναπόφευκτα στον νου τον σκοτεινό συνειρμό της Βάστριας. Όπως εκεί, στην καρδιά του δάσους, ετοιμάζουν το τσιμε-ντένιο φέρετρο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, μια υπερδομή όπου ο κατατρεγμένος δεν είναι πρόσωπο αλλά αριθμός μέσα σε ένα κοντέινερ, έτσι εφαρμόζουν τώρα και τη «Βάστρια των προϊόντων». Κλειδώνουν τη Λέσβο σε μια ιδιότυπη υγειονομική καραντίνα. Όπως δεν θέλουν τους πρόσφυγες στην ενδοχώρα, έτσι δεν θέλουν και το προϊόν της Λέσβου στις αγορές τους, βαφτίζοντας τον πλούτο του νησιού μολυσμένο απόβλητο.

Ο κοινός παρονομαστής είναι η πλήρης υποτίμηση της ζωής. Ο στόχος συνεχίζει να παραμένει η μετατροπή της Λέσβου σε έναν τόπο διοικητικής εγκατάλειψης. Με άλλα λόγια γίνεται τόπος που αντί να παράγει πολιτισμό ή αξία, καλείται απλώς να διαχειριστεί εκείνα που η εξουσία θεωρεί απόβλητα του συστήματος, ανθρώπινα ή παραγωγικά.

Αυτή η εμμονή στη στοίβαξη εγκυμονεί μια ολική καταστροφή. Η Βάστρια, χτι-σμένη μέσα στην εύφλεκτη καρδιά του πευκοδάσους, προαναγγέλλει ένα προδιαγε-γραμμένο έγκλημα σε περίπτωση πυρκαγιάς, έναν πύρινο τάφο για ανθρώπους που δεν θα έχουν δρόμο διαφυγής. Με τον ίδιο τρόπο, ο οικονομικός «εγκλεισμός» της παραγωγής λόγω του αφθώδους πυρετού λειτουργεί ως ένα βάραθρο που καταπίνει τα σωθικά της Λέσβου. Το κράτος υποβιβάζει τον πλούτο του νησιού σε διαχειριστι-κό φορτίο αφήνοντάς τον να βουλιάξει οικονομικά, και να σαπίζει μέσα στις παγολε-κάνες και στα ασφυκτικά γεμάτα μαντριά που ξεχειλίζουν από απόγνωση, αδιαφο-ρώντας αν η κοινωνική έκρηξη που έπεται θα σαρώσει τα πάντα στο πέρασμά της.

Το «πράσινο νησί» του Αιγαίου μετατρέπεται μεθοδικά σε έναν τόπο ερήμωσης. Η απόρριψη του γάλακτος αποτελεί την τελική οικολογική καταστροφή, καθώς τόνοι οργανικού φορτίου, αναμεμειγμένοι με χημικά απολυμαντικά, καταλήγουν να κά-νουν τον υδροφόρο ορίζοντα έναν απέραντο βούρκο.

Η γη μολύνεται ανεπανόρθωτα και το νερό του νησιού δηλητηριάζεται, την ώρα που οι επίσημες οδηγίες της Κτη-νιατρικής απλώς μεταθέτουν την ευθύνη της ρύπανσης στους ίδιους τους κτηνοτρό-φους. Η Λέσβος παύει να είναι ένας τόπος που παράγει ζωή και καταντά μια γκρίζα ζώνη που διαχειρίζεται αποκλειστικά «απορρίμματα».

Αυτή η Μεγάλη Παρασκευή στη Λέσβο μοιάζει με μια μεγάλη γιορτή των δεσμο-φυλάκων. Οι πολιτικοί άρχοντες που εγκαινιάζουν τις Βάστριες και υπογράφουν τους αποκλεισμούς, είναι οι ίδιοι που στέκονται σήμερα στις εκκλησίες και δηλώνουν συ-γκινημένοι από τα Πάθη. Οι ρουσφετολόγοι που τάζουν αποζημιώσεις-ψίχουλα μέσω του διαλυμένου ΟΠΕΚΕΠΕ, είναι οι ίδιοι που σφράγισαν τη μοίρα του νησιού ως μια αποθήκη για σάπισμα.

Αυτή είναι η Λέσβος του 2026: Μια «Βάστρια-παγίδα για τους κατατρεγμένους», ένας κρανίου τόπος για το περιβάλλον και μια χωματερή. Ένας βόθρος για την αξιο-πρέπεια που την ονόμασαν «υγειονομική προστασία». Είναι η επιτομή του παραλό-γου να ψάλλεις το «Η ζωή εν Τάφω» μέσα στο ναό, όταν έχεις καταδικάσει ένα ολό-κληρο νησί να γίνει τάφος για τους κόπους και το μέλλον των κατοίκων. Σήμερα, τον Επιτάφιο της Λέσβου τον κουβαλάνε στους ώμους τους με προσποιητή ευλάβεια α-κριβώς εκείνοι που κάρφωσαν και συνεχίζουν να καρφώνουν κάθε μέρα τον Χριστό.