Κοιτάς τους ανθρώπους με τις άσπρες μπλούζες, τους γιατρούς, να κινούνται διαρκώς στους χώρους του νοσοκομείου. Και σκέφτεσαι: “πόση είναι η αντοχή τους, από πού αντλούν δύναμη και ανταποκρίνονται στις τόσες ανάγκες των συνανθρώπων τους;”.

Επισκέπτεσαι στις οκτώμισι το πρωί τα τακτικά εξωτερικά ιατρεία. Αρχίζει η εξέταση των ασθενών με προγραμματισμένο ραντεβού. Ενδιάμεσα υπάρχει κάποιο έκτακτο περιστατικό, ένας ηλικιωμένος ο οποίος δεν μπόρεσε να βρει άκρη με τα ηλεκτρονικά και τηλεφωνικά ραντεβού. “Δες γιε μ' του πουδάρι' μ', ε βαστώ τουν πόνου”, λέει κι ανεβάζει το πανταλόνι του. Κανείς από όσους έχουν ραντεβού δεν δυσανασχετεί.

Στη συνέχεια επισκέπτονται τους ασθενείς οι οποίοι νοσηλεύονται στους θαλάμους. Να δουν και να εξετάσουν την πορεία της ανάρρωσης, να εκτιμήσουν τη εικόνα του ασθενούς, να τροποποιήσουν ή όχι τη φαρμακευτική αγωγή. Μαζί κι οι νοσηλευτές/τριες, φροντίζουν τη νοσηλεία τους. Ακολουθεί η ενημέρωση των ασθενών· κι εκείνο το δύσκολο ερώτημα μερικές φορές “πώς πάμε γιατρέ, πότε θα βγούμε;”. Καρτερούν τον καλό λόγο, τον ανακουφιστικό, την ιατρική παρηγοριά. Κρέμονται από τα χείλη του ανθρώπου με την άσπρη μπλούζα, ειδικά όταν η κατάσταση είναι δύσκολη.

Αργά το απόγευμα, θα ξαναπεράσουν από τους θαλάμους, αλλά και από τα επείγοντα, γιατί όλο και κάποιο περιστατικό θα χρειαστεί την ειδικότητά τους. Μερικές φορές μένουν ώς αργά το βράδυ. Και το επόμενο πρωί, στις οκτώμισι, θα μπει στο χειρουργείο για τη δική σου περίπτωση ή κάποιου άλλου συνανθρώπου. Αυτόν τον Άνθρωπο, της προσφοράς, ή κάποιον άλλο συνάδελφό του κατηγορεί ή λοιδορεί ο υπουργός Υγείας.

Εκ των υστέρων μαθαίνεις ότι ο χειρουργός, που είδες το απόγευμα στον διάδρομο του νοσοκομείου Μυτιλήνης, πριν λίγο είχε βγει από το χειρουργείο όπου κατάφερε να σώσει τη ζωή ενός ασθενούς με ρήξη ανευρύσματος στο πόδι. Γιατί ο ασθενής δεν μπορούσε να μεταφερθεί αεροπορικώς στην Αθήνα -καθώς κάθε Τρίτη ΔΕΝ λειτουργεί το αεροδρόμιο Μυτιλήνης- και αγγειοχειρουργό δεν διαθέτει το νοσοκομείο. Ο γιατρός, Απόστολος Ανδρονίκου, αποφάσισε να επέμβει γιατί “ εκείνη τη στιγμή προτεραιότητα ήταν μόνο μία, να κρατηθεί ο ασθενής στη ζωή”.

Καθώς βρισκόμουνα στο νοσοκομείο επισκέφτηκα τον χώρο όπου χτίστηκε η ψυχιατρική κλινική και ως γνωστό εγκαινιάστηκε πρόσφατα από τον υπουργό Υγείας κ. Άδωνι Γεωργιάδη. Γύρω γύρω έχουν τοποθετηθεί ξανά ψηλές λαμαρίνες, όπως στα έργα του Μετρό και στο εσωτερικό συνεχίζονται οι εργασίες! Τι σόι εγκαίνια ήταν αυτά; Γιατί τόση βιασύνη, λες και θα προλάβαινε να τα εγκαινιάσει άλλος. Τα εγκαίνια ενός κτηρίου, δημόσιου ή ιδιωτικού πραγματοποιούνται αφού έχουν τελειώσει όλες οι οικοδομικές και άλλες εργασίες· αφού εξοπλιστεί με ότι απαιτείται, θεωρείται απαραίτητο για την καλή λειτουργία -έπιπλα, συσκευές, μηχανήματα -και πάνω απ' όλα αφού στελεχωθεί. Ειδικά στα νοσοκομεία με το απαραίτητο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό.