Υπάρχει μια κοινή διαπίστωση, που δεν διαμορφώνεται στο πεδίο της κομματικής αντιπαράθεσης αλλά στην ίδια την κοινωνική πραγματικότητα. Η κοινωνία βρίσκεται σε πίεση και η δημοκρατία σε δοκιμασία. Η ακρίβεια, η ανασφάλεια, η διαφθορά, η απαξίωση της εργασίας, ο αυταρχισμός και η αλαζονεία της εξουσίας δεν μπορούν πλέον να ερμηνευθούν ως μεμονωμένα ή συγκυριακά φαινόμενα. Συνδέονται με τις πολιτικές επιλογές της ΝΔ και με τον τρόπο που ασκεί την εξουσία, εντείνοντας τις ανισότητες και διαβρώνοντας την εμπιστοσύνη των πολιτών.

Ζούμε σε μια περίοδο όπου η κοινωνική πλειοψηφία ασφυκτιά. Το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι μόνο η ένταση των προβλημάτων, αλλά και το γεγονός ότι αναπτύσσεται μια ευρεία κοινωνική αντιπολίτευση που συχνά παραμένει πολιτικά ανεκπροσώπητη.

Πρόκειται για μια υπόγεια αλλά ισχυρή δυναμική, η οποία δεν εκφράζει απλώς δυσαρέσκεια, αλλά βαθύτερη ανασφάλεια και απογοήτευση. Αυτή η συνθήκη δεν επιτρέπει εφησυχασμό ούτε βολικές αναγνώσεις της πραγματικότητας.
Το σημερινό αδιέξοδο δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με διαχειριστικές βελτιώσεις ή με λογικές κομματικής αυτάρκειας.

Απαιτεί ουσιαστικό διάλογο, συνεργασία και κοινή δράση των προοδευτικών δυνάμεων και των ενεργών πολιτών. Όχι ως επικοινωνιακή επιλογή ή τακτική προσαρμογή, αλλά ως πολιτική και κοινωνική αναγκαιότητα. Η κοινωνική ανάγκη για μια εναλλακτική προοδευτική πρόταση, με καθαρό προσανατολισμό, συνεκτικό σχέδιο και πραγματική κοινωνική γείωση είναι σαφής.

Η πολιτική κρισιμότητα της περιόδου καθιστά το διακύβευμα ξεκάθαρο. Χωρίς ισχυρή και πειστική αντιπολίτευση σήμερα και χωρίς αξιόπιστη προοδευτική προοπτική διακυβέρνησης αύριο, το αίσθημα αδιεξόδου θα διαιωνίζεται. Και αυτό δεν αφορά μόνο τις πολιτικές δυνάμεις. Αφορά συνολικά την κοινωνία, τη θεσμική σταθερότητα και την ίδια την ποιότητα της δημοκρατίας.

Ο διάλογος για τη σύμπραξη του προοδευτικού χώρου δεν είναι μια αφηρημένη συζήτηση ισορροπιών. Είναι απαραίτητος, ανοιχτός, ειλικρινής και απαιτητικός, ακριβώς γιατί οι συνθήκες το επιβάλλουν. Διότι χωρίς προοδευτική συνεργασία, χωρίς κοινό πολιτικό σχέδιο και χωρίς ουσιαστική σύνδεση με τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες, πολιτική διέξοδος δεν μπορεί να υπάρξει.