ΧΩΡΙΣ ΠΥΞΙΔΑ: Η έκτη και ας ελπίσουμε όχι η τελευταία επιβεβαίωση

της συγγραφικής ικανότητας του Π.Βέη: λογοτεχνική απόλαυση, έμπρακτη φιλοσοφία και λίγο από Καβάφη διαπερνούν τον αναγνώστη, φτάνουν ως το μεδούλι του.  Χωρίς κενά χαλάρωσης με το ενδιαφέρον συνεχώς εντεινόμενο και ρυθμό ανάγνωσης επιταχυνόμενο, φτάνεις απνευστί ως την ακροτελεύτια λέξη του βιβλίου του,« την δια ελέου και φόβου περαίνουσα».

«Δειλοί μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα» (Κ. Βάρναλης) προσμένουμε έναν συγγραφέα να κάνει το θαύμα: να διώξει την πλήξη, να μας αφυπνίσει, να μας ρίξει απ’ τα θεωρεία στον στίβο της ζωής, να δώσει νοηματικό περιεχόμενο στη ζωή μας, να γεμίσει με ζωή τη ΖΩΗ. Και τον βρίσκουμε πλάι μας, είναι ένας σαν κι εμάς, ο συμπατριώτης μας, χωρίς τήβεννο και τιάρα συγγραφέας, Π.Βέης.

Σεμνός και ταπεινός κοπιάζει να γράψει  βιβλία όχι από επιδειξιομανία, αλλά για να υποδείξει, στηριγμένος στις ποικιλόμορφες εμπειρίες του, έναν μπούσουλα (πυξίδα) για ένα ταξίδι ζωής αντάξιο του ανθρώπου. Όλα τα διαδραματιζόμενα, που αποτελούν και βιώματά του, τού προσφέρουν μια σπάνια πλησμονή ζωής. Πλούτος. Οι εμπειρίες, όχι το χρήμα άλλωστε είναι ο ουσιαστικός πλούτος της ζωής κατά πολλούς.

Αλυσίδα οι χαρές, λύπες, ταξίδια, περιπέτειες, απρόοπτα, απογοητεύσεις, ηδονές σε ένα πλαίσιο δυναμισμού και αγωνιστικότητας. Μια εν σμικρώ  σύγχρονη προσέγγιση της ομηρικής Οδύσσειας, με ραψωδίες στα ανθρώπινα μέτρα, που απλώνεται σχεδόν σε όλα τα μήκη και πλάτη  και με Ιθάκη το χωριό του, το Μανταμάδο. Σ’ αυτό το περιπετειώδες ταξίδι επικυρίαρχο στοιχείο παραμένει η ανθρωπιά  του.  Αυτή δεν  του επιτρέπει να αμφιταλαντεύεται. Σε όποια κατάσταση και να βρεθεί, αποτελεί απαράβατη αξία.

Ο λόγος του ντόμπρος, απτός, ανεπιτήδευτος, βατός, απλός για να κερδίσει και  τον πιο απλό άνθρωπο. Βιντεοσκοπεί αυστηρά   μόνο τα γεγονότα. Κανένα ίχνος λογοτεχνικού ναρκισσισμού. Δεν συναντάς τα γνωστά λογοτεχνικοφανή ψιμύθια: φληναφήματα, παραδοξότητες, ασάφειες (τι θέλει να πει ο ποιητής;) που μετέρχονται ακόμα και περιώνυμοι συγγραφείς, για να κρατηθούν στην επιφάνεια, στην περίπτωση που ξεμένουν από περιεχόμενο. Αυτό που για αυτούς είναι επιδίωξη, για τον Π. Βέη είναι ντροπή... «Κι  αν δενμπορείς να φτιάξεις τη ζωή σου όπως, την θέλεις, τουλάχιστον μην την ευτελίζεις. (Κ. Καβάφης).

Ο λόγος του διαμορφώνει και ανάλογο ύφος: Αψύ, δωρικό, ανυπόκριτο, αντρίκιο, όσο και αν το τελευταίο ακούγεται πρωτάκουστο. Γυμνός από στολίδια, δεν τρέφει καμιά ανταγωνιστική διάθεση έναντι των ομοτέχνων του. Διακαής του πόθος είναι η διδαχή, όχι διά του διδακτισμού, αλλά «διά την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν».

 Ενώ είναι πανταχού παρών συγγραφέας, δεν διακρίνεις πουθενά σημεία αυτοπροβολής. Δεν επιδεικνύεται πουθενά, ενώ είναι πρωταγωνιστής. Γράφει επ’ ωφελεία των άλλων, όχι του εαυτού του. Η ιδιοτέλεια μονίμως χάνει, όταν έχει αντίπαλο τον Βέη. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν εμπορεύεται τα βιβλία του, αλλά παρότι είναι η ίδια του η ψυχή, τα διαθέτει δωρεάν στους φίλους του. Μέσα σ’ αυτούς τα τελευταία χρόνια συμπεριλαμβάνομαι και εγώ. Του χρωστώ απεριόριστη ευγνωμοσύνη και αγάπη, έστω και αν δεν τον έχω δει ποτέ.