Μια από τις πιο συγκηνιτικές ημέρες του χρόνου έζησε το Σάββατο η Ίμβρος. Το Ψυχοσάββατο, ημέρα αφιερωμένη στη μνήμη των κεκοιμημένων, βρήκε τους Ρωμιούς του νησιού να ανηφορίζουν προς τα κοιμητήρια των χωριών τους, να ανάβουν ένα κερί στους τάφους των προγόνων τους και να κρατούν ζωντανή μια παράδοση που άντεξε δεκαετίες διωγμών, εγκατάλειψης και ξενιτιάς.

Τα αρχιερατικά τρισάγια τελέστηκαν στα κοιμητήρια των Αγριδίων, του Σχοινουδίου, των Αγίων Θεοδώρων, του Γλυκύ, του Κάστρου και της Παναγιάς. Σε κάθε στάση, οι προσευχές ενώνονταν με τις αναμνήσεις ανθρώπων που έφυγαν, αλλά δεν λησμονήθηκαν ποτέ από τη γη που τους γέννησε.

Το φετινό Ψυχοσάββατο είχε έναν ακόμη ιδιαίτερο συμβολισμό. Στα Αγρίδια τελέστηκε το ετήσιο μνημόσυνο του αείμνηστου Μητροπολίτη Μοσχονησίων Κυρίλλου Δραγούνη, πρώην Μητροπολίτη Ίμβρου και Τενέδου, ο οποίος αναπαύεται στο αγαπημένο του χωριό. Η μνήμη του τιμήθηκε με σεβασμό και συγκίνηση από κλήρο και λαό, ως ενός ιεράρχη που άφησε βαθύ αποτύπωμα στην εκκλησιαστική ζωή του τόπου.

Το μνημόσυνο τέλεσε ο Μητροπολίτης Ίμβρου και Τενέδου Κύριλλος, πλαισιωμένος από τους ιερείς του νησιού. Ο σημερινός ποιμενάρχης της Ίμβρου αποτελεί για πολλούς το πρόσωπο που συνδέθηκε όσο λίγοι με την αναγέννηση της τοπικής κοινότητας. Τα τελευταία χρόνια έχει πρωταγωνιστήσει στην ενίσχυση των κοινοτήτων, στην αναστήλωση ναών και στην επιστροφή της ζωής στα χωριά της Ίμβρου.

Χάρη στις πρωτοβουλίες του και στη συνεργασία με τους Ιμβρίους της διασποράς, το άλλοτε συρρικνωμένο ρωμαίικο στοιχείο του νησιού δείχνει ξανά σημάδια δυναμικής παρουσίας. 

Το Ψυχοσάββατο της φετινής χρονιάς δεν ήταν μόνο μια ημέρα μνήμης για όσους έφυγαν αλλά και μια ημέρα αισιοδοξίας για όσους παραμένουν. Για τους χριστιανούς της Ίμβρου που εξακολουθούν να κρατούν άσβεστη τη φλόγα της πίστης, της παράδοσης και της ελληνικής παρουσίας στον τόπο των προγόνων τους.

Μετά την ολοκλήρωση των ακολουθιών ακολούθησε τρισάγιο στο κοιμητήριο των Αγριδίων και στη συνέχεια κοινό δείπνο στη Γεωργιάδειο Σχολή. Εκεί, γύρω από το ίδιο τραπέζι, οι μνήμες συναντήθηκαν με τις ελπίδες για το μέλλον, επιβεβαιώνοντας πως η Ίμβρος δεν θυμάται μόνο το παρελθόν της αλλά συνεχίζει να χτίζει το αύριό της.

Για τους Ιμβρίους, η ημέρα αυτή αποτέλεσε μια ακόμη απόδειξη ότι οι ρίζες παραμένουν βαθιές και ζωντανές. Και πως, παρά τις δυσκολίες που γνώρισε ο τόπος, η καρδιά του Ελληνισμού εξακολουθεί να χτυπά δυνατά στο νησί του Αιγαίου.