Κοιτώ τη φωτογραφία καταστροφής. Ένας Παλαιστίνιος αγρότης, με τα παιδιά του, βλέπουν τα ξεριζωμένα λιόδεντρα στο χωράφι τους, από Ισραηλινούς. Πότε έγινε η καταστροφή; Λίγες εβδομάδες πριν μαζευτεί ο ευλογημένος καρπός τους! Η θεωρία κι η πρακτική της “καμμένης γης”, των διαχρονικά εγκληματιών πολεμάρχων.

Βομβαρδίζουν και γκρεμίζουν σπίτια, σχολεία, νοσοκομεία, κτήρια· μολύνουν πηγάδια και πηγές· καίνε τα σπαρτά, ξεριζώνουν τα δέντρα· σκοτώνουν αμάχους παιδιά, γυναίκες. Νομίζουν ότι μ' αυτό τον τρόπο θα τους συμμορφώσουν, θα τους λυγίσουν.

Ο νους μας πάει σε άλλα ιστορικά γεγονότα, όχι μακριά, στη χώρα μας. Σκεφτόμαστε επιδρομές, σφαγές, καταστροφές, λεηλασίες τόπων γιατί αντιστάθηκαν, πολέμησαν για τη λευτεριά τους. Εδώ στο Αιγαίο πέλαγος, κάποια μικρά νησιά συμμετείχαν με τον στόλο τους στον αγώνα της ελευθερίας· η Χίος, τα Ψαρά, η Κάσος. Έδωσαν τα καράβια τους, μ' αυτά οι ναυτικοί ναυμαχούσαν στις θάλασσες, κατέστρεφαν τον οθωμανικό στόλο. Κι αυτοί απάντησαν με ολοκληρωτική καταστροφή των νησιών· της γης, των ζωντανών, των ανθρώπων, των κτισμάτων.

Στις ολόμαυρες ράχες της γης, είτε είναι τα Ψαρά είτε η Γάζα, ο ποιητής μαζί με τη δόξα και τη λευτεριά πάντοτε θα “μελετά τα λαμπρά παλικάρια/ και στην κόμη στεφάνι φορεί/ γενάμενο από λίγα χορτάρια/ που είχαν μείνει στην έρημη γη”.
Τούτες τις μέρες δεκάδες πλοιάρια με πληρώματα πολίτες από 44 χώρες πλέουν προς τη Γάζα. Σκοπός τους να σπάσουν τον αποκλεισμό και να μεταφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια. Η πλεύση αυτή είναι ελευθερίας, δημοκρατίας, ανθρωπισμού.

Τι ωραίο, αλλά και θλιβερό, να επαναλαμβάνονται, μετά από αιώνες, οι ίδιες πράξεις. Σκεφτόμαστε το δεύτερο ταξίδι του Λόρδου Βύρωνα το 1823 στην Ελλάδα. Διέθεσε την περιουσία του, αγόρασε όπλα και πολεμοφόδια και έπλευσε, με το πλοιάριο “Ηρακλής” στην επαναστατημένη Ελλάδα. Τη βοήθεια αυτή την έφερε και την πρόσφερε στο πολιορκημένο και αποκλεισμένο Μεσολόγγι.

Σήμερα λοιδορούνται όσοι συμμετέχουν σε αποστολές που μεταφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια. Άραγες τι θα έλεγαν για τον Λόρδο Βύρωνα που μετέφερε οπλισμό; Μήπως η απάντηση είναι “Α, τότε ήταν αλλιώς”. Αυτό το “αλλιώς”, που πάντοτε είναι ίδιο κι απαράλλαχτο, έκανε αρκετούς Ευρωπαίους πολίτες Φιλέλληνες. Δημιούργησαν φιλελληνικές επιτροπές, πραγματοποίησαν εράνους, ενίσχυσαν τον αγώνα οικονομικά, με πολεμοφόδια και τρόφιμα. Ενημέρωσαν την κοινή γνώμη μέσω του Τύπου, έγραψαν λογοτεχνικά έργα και μουσική, ζωγράφισαν· έδωσαν συναυλίες και θεατρικές παραστάσεις. Κάποιοι έδωσαν τη ζωή τους, πολεμώντας στην επαναστατημένη Ελλάδα.

Τι κι αν πέρασαν διακόσια χρόνια, μερικοί λαοί είναι χωρίς πατρίδα, χωρίς αναγνωρισμένο κράτος. Εμείς, εγγόνια επαναστατημένων ανθρώπων κι εγγόνια ποιητών πώς πρέπει να συμπεριφερθούμε σε έναν λαό που θέλει να έχει πατρίδα;