«…καλοκαίρι με τον κούκο μες στα πεύκα και στ’ αμπέλι 

καλοκαίρι στόμα υγρό, μικροί λαγώνες,
καλοκαίρι με τη φέτα το καρπούζι στο να χέρι με φιλιά μισολιωμένα, καλοκαίρι
καλοκαίρι λίγες φλούδες στης κουζίνας το μαχαίρι…»*

Κατεβήκαμε στην μικρή παραλία. Για πρώτη φορά. Στη μικρή παραλία που δεν ήταν διάσημη όπως η διπλανή αδελφή της. Έτσι κι ο κόσμος ήταν πολύ λιγότερος. Η μικρή παραλία που είχε την δική της καντίνα που ήταν διακριτική και ήσυχη, όπως διακριτικοί και ήσυχοι ήταν όλοι όσοι βουτούσαν στη θάλασσα ή κάθονταν στην άμμο.
Είτε μέσα στη θάλασσα, είτε πάνω στην χοντρή άμμο - που δεν κολλούσε πάνω σου – βρισκόσουν σε ένα παιχνίδι καλοκαιρινής ευχαρίστησης που μόνο αυτή η εποχή καταφέρνει και σου επιβάλει.
Και δίπλα σου πάνω στην άμμο, ο σκύλος που νωχελικά άραζε – ευχαριστημένος - για μια ελευθερία που σπάνια τη βρίσκει στην πόλη και στο διαμέρισμα που είναι κλεισμένος.
Καλοκαίρι και Αύγουστος. Η καρδιά του καλοκαιριού χτυπά σε έναν άλλο ρυθμό μοναδικό δικό της. Στην παραλία δίπλα στη θάλασσα. Στον φωτεινό στην αρχή - όσο ήταν μέρα - και σκοτεινό όταν βράδιασε ουρανό. Που όμως έλαμπε. Και για λίγο έγινες κάτι διαφορετικό από αυτό που είσαι συνήθως. Και κάτω από τα αστέρια και τα αεροπλάνα που συνεχώς κινούνταν από πάνω σου αναρωτιόσουν και έκανες απλοϊκές σκέψεις - που τις έκανες πάντα - αν αυτόν τον ουράνιο θόλο τον βλέπουν το ίδιο και στην Αυστραλία, τον βλέπουν το ίδιο και στην Ιαπωνία τον βλέπουν το ίδιο και στην Αμερική.
Και ύστερα άρχισε η μουσική στην καντίνα της παραλίας, με το βιολί, το σαντούρι και την κιθάρα. Και σε λίγο δύο κοπέλες ακολουθήσανε τον ρυθμό και άρχισαν να χορεύουν η μια απέναντι από την άλλη. Σχεδόν πάντα κάποιες κοπέλες είναι αυτές που πρώτες αρχίζουν να χορεύουν. Και μια τρίτη κοπέλα κυριαρχούσε στον χώρο, με τα τιρκουάζ μακριά μαλλιά της και το ασορτί φόρεμα που φορούσε. Έμοιαζε με την καλή νεράιδα - στον Πινάκιο - που είχε κι αυτή μακριά τιρκουάζ μαλλιά.
Και ήταν τόσο καλοί οι οιωνοί αυτής της βραδιάς που όταν χάθηκαν κάποια κλειδιά αυτοκινήτου, περίμεναν τον κάτοχο τους υπομονετικά - μέσα στο σκοτάδι - πάνω στην άμμο λες και συναισθάνθηκαν ότι εκεί που βρισκόσουν δεν ήταν απλό να γυρίσεις πίσω στο σπίτι σου χωρίς το αυτοκίνητο.
Η μικρή παραλία ήταν ήδη ακουστή σαν όνομα τοποθεσίας. Όμως ουσιαστικά ήταν μια καινούρια ανακάλυψη. Καλοκαιρινή και Αυγουστιάτικη. Ήταν ήσυχη και απλή και αυτό την έκανε γοητευτική. Εξίσου γοητευτική με τις δυο κοπέλες που χόρευαν και τη τρίτη με τα τιρκουάζ μακριά μαλλιά και το ασορτί φόρεμα της…

«…καλοκαίρι τόσο ώριμο που πέφτοντας προσφέρει μια πλημμύρα των καρπών,
στάρι και μέλι στον σπασμό του το απόλυτο το αστέρι
καλοκαίρι μες στα κόκκινα της δύσης του ανατέλλει…»*

*Στίχοι Διονύσης Σαββόπουλος