Καίγεται η Σιδηρούντα. Ξανά.

Όχι μόνο τώρα, αλλά και τότε. Το 2016.
Μια φωτιά που άφησε πίσω της στάχτες, χαμένες ζωές και μια πληγή που δεν έκλεισε ποτέ.
Θυμάμαι το χωριό, τους ανθρώπους, τον αγώνα τους.
Ανέβαιναν στα social, γινόντουσαν πρωτοσέλιδο.
Για λίγο. Μέχρι να περάσει η επικαιρότητα.

Γιατί έτσι πάει… Η φωτιά είναι «θέμα» μόνο όσο καίει.
Μετά καίγονται μόνο οι καρδιές όσων έμειναν πίσω.
Μετά οι άνθρωποι δεν είναι πια «ήρωες» και «μάρτυρες».
Γίνονται «ξεχασμένοι» που απλώς συνεχίζουν να παλεύουν για το δίκιο τους.

Και οι υποθέσεις;
Τα χρόνια περνούν και η πληγή μένει ανοιχτή.
Η φωτιά έσβησε, αλλά η αδικία καίει ακόμα.
Αυτή δεν την τραβάει κανείς με drone, ούτε την ανεβάζει κανείς σε story.

Κανείς δεν βλέπει ότι η αναμονή είναι σαν δεύτερη καταστροφή.
Ότι κάθε μέρα που περνά, η ελπίδα μικραίνει.
Ότι η λήθη δεν είναι απλώς αδιαφορία, είναι συνενοχή.

Και τώρα;
Τώρα η Σιδηρούντα και τα βόρεια της Χίου καίγονται ξανά.
Η ίδια γη, οι ίδιοι άνθρωποι, οι ίδιες φλόγες.
Μα η μνήμη μας παραμένει κοντή.

Η φωτιά του 2016 μπορεί να έσβησε τότε.
Η φωτιά της αδικίας καίει ακόμα.
Και οι φλόγες που βλέπουμε τώρα είναι απλώς η υπενθύμιση ότι τίποτα δεν άλλαξε.

Δεν ξεχνώ.
Γιατί για κάποιους από εμάς, η φωτιά πήρε ανθρώπους που αγαπήσαμε

Υ.Γ
Αλλά η μνήμη είναι κοντή και το χειροκρότημα κρατάει όσο κρατάει και η φλόγα στην οθόνη.

*Πολίτης και συγγενής ανθρώπου που χάθηκε στη φωτιά της Σιδηρούντας το 2016.