Πώς λέγαμε κάποτε «Ανήκομεν εις την Δύσιν»;
Ε, τώρα, σε αυτό, όχι μόνο δεν χωρά πια καμία αμφιβολία, αλλά το πάμε ακόμα πιο πέρα: ανήκουμε στον σκληρό πυρήνα της, ανήκουμε στον σκληρό πυρήνα του ΝΑΤΟ!

Αυτό δήλωσε με περηφάνια ο πρωθυπουργός μας, προ ολίγων ημερών, στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, στη Χάγη. Εκεί όπου αποφασίστηκε η αύξηση των αμυντικών δαπανών κάθε χώρας-μέλους. Ποιων «αμυντικών», όμως; Μιλάμε – δηλαδή μιλάνε – καθαρά για πολεμικές δαπάνες της «λυκοσυμμαχίας», οι οποίες, από 2% επί του ΑΕΠ κάθε χώρας, υπερδιπλασιάστηκαν και φτάνουν πλέον το 5%.

Ο κ. Μητσοτάκης, που υπερθεμάτισε για την αύξηση αυτή, διαβεβαίωσε ότι η Ελλάδα θα «πιάσει και θα ξεπεράσει» το όριο του 5%.

Να σημειωθεί ότι η χώρα μας, το 2023, ήταν δεύτερη σε στρατιωτικές δαπάνες, με 3,2% του ΑΕΠ – αντί για 2% – δηλαδή περίπου 7,2 δισ. ευρώ. Με το νέο ποσοστό, αυτό σημαίνει ότι θα ξοδεύουμε για τους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ πάνω από 13 δισ. ευρώ!

Όμως, το «σκληρός πυρήνας» σημαίνει πολλά περισσότερα από το 5%.

Σημαίνει μια Ελλάδα-ορμητήριο ενάντια σε άλλους λαούς και ταυτόχρονα στόχο αντιποίνων.Σημαίνει Σούδα, βασικό κόμβο υποστήριξης των δολοφονικών επεμβάσεων στη Μέση Ανατολή, Αλεξανδρούπολη, στρατηγικό λιμάνι για τον πόλεμο στην Ουκρανία, και λιμάνια Καβάλας, Θεσσαλονίκης και Βόλου, σε ρόλο ΝΑΤΟϊκών logistics.

«Στον σκληρό πυρήνα του ΝΑΤΟ» σημαίνει ακόμη:
– Όπλα, συστήματα και προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τα σύνορα, χωρίς σχέση με την άμυνα της χώρας.
– Φρεγάτες να «φρουρούν» τα πλοία των εφοπλιστών στην Ερυθρά, στον Περσικό, στην Ανατολική Μεσόγειο.
– Πυροβολαρχίες να προστατεύουν τους ενεργειακούς δρόμους των ομίλων στη Σαουδική Αραβία.
– F-16 να «προβάλλουν ισχύ» εκεί όπου κατασκευαστικοί και άλλοι κολοσσοί μυρίζονται το ψητό της ανοικοδόμησης, όπως στην Ουκρανία.

Και ακόμη:
– Πλάτες στο κράτος-δολοφόνο Ισραήλ, που σφαγιάζει άμαχους Παλαιστινίους, βομβαρδίζει και εισβάλλει σε γειτονικές χώρες.
– Παζάρια επικίνδυνων διευθετήσεων με την ΝΑΤΟϊκή «σύμμαχο» Τουρκία.
– Σχέδια συνεκμετάλλευσης του ενεργειακού πλούτου από μονοπώλια.
– Διχοτόμηση της Κύπρου με τη βούλα, και πλήρης ΝΑΤΟποίηση του νησιού.

Αλλά το «σκληρός πυρήνας» σημαίνει και καταστολή στο εσωτερικό:

– 13 ώρες δουλειά την ημέρα, για να πιάνονται οι στόχοι της πολεμικής οικονομίας.
– Ασφαλιστικά ταμεία και αποταμιεύσεις, λεία στις μηχανές των εξοπλισμών.
– Υγεία και παιδεία στα αζήτητα.
– Συνταξιοδότηση στα… 100 παρά κάτι.

Με δυο λόγια:Για να βρίσκεται η αστική τάξη στον σκληρό πυρήνα των ΝΑΤΟϊκών σχεδιασμών – διεκδικώντας κέρδη, «μερίδιο» από τα λάφυρα των πολέμων και των εξοπλισμών – ο λαός πρέπει να αιμορραγεί. Μεταφορικά και κυριολεκτικά. Να υπομένει θυσίες χωρίς τέλος.

Όμως είναι βέβαιο πως, μέσα σε όλον αυτόν τον χαμό, ο λαός δεν έχει καμία διάθεση να είναι ούτε θύτης ούτε θύμα – και σίγουρα δεν μπορεί να παραμείνει απλός θεατής.

Ξέρει ότι «το μόνο φως είναι ο αγώνας».Και τα μεγάλα συλλαλητήρια των τελευταίων ημερών και μηνών έδειξαν ότι η υπόθεση ΑΓΩΝΑΣ είναι σε καλό – πολύ καλό – δρόμο.