Όλος ο κόσμος παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και την απειλή γενίκευσης του πολέμου μετά τα δολοφονικά χτυπήματα από Ισραήλ - ΗΠΑ στο Ιράν.

Ταυτόχρονα το τελευταίο διάστημα έχουν ξεδιπλωθεί πολύμορφες δράσεις σε όλο τον πλανήτη, για να εκφραστεί η αλληλεγγύη των λαών προς την Παλαιστίνη, που το κράτος-τρομοκράτης οδηγεί στη γενοκτονία, στην πείνα, στην κατοχή, στον ξεριζωμό από την πατρίδα τους.

Τέτοιες δράσεις είχαμε και στο νησί μας, με πρωτοβουλία του Παλλεσβιακού Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου, αλλά και σωματείων και άλλων μαζικών φορέων, με πιο πρόσφατες τις δύο συγκεντρώσεις στην Καλλονή για να παρθεί πίσω η ανακήρυξη του ισραηλινού πρέσβη σε επίτιμο δημότη Δυτικής Λέσβου.

Και όλοι αυτοί που μιλούσαν για “δικαίωμα αυτοάμυνας του Ισραήλ”, για “μάχη των αξιών απέναντι στην τρομοκρατία” και άλλα ωραία, αποσιωπώντας τον, εδώ και 70 χρόνια, διωγμό των παλαιστινίων από τη γη τους και τις αμέτρητες σφαγές που υφίστανται από το Ισραήλ (αποσιωπώντας και τα τελευταία γεγονότα με τις επιθέσεις σε Ιράν-Συρία-Υεμένη), φυσικά δε θα μπορούσαν να κάτσουν σε ησυχία.

Είναι τέτοια η λύσσα τους για τις συγκεντρώσεις, τέτοιο το μίσος τους για κάθε διεκδίκηση, τέτοιο το πάθος τους να προβάλλουν την ευρώ-ατλαντική προπαγάνδα και να υπερασπιστούν την επικίνδυνη πολιτική της κυβέρνησης, ή και τόσο μεγάλη η ανάγκη τους για χαρτζιλίκι, που ενώ ο κόσμος κυριολεκτικά καίγεται αυτοί… το χαβά τους.

Σε διατεταγμένη υπηρεσία, δημοσιογράφοι (ο θεός να τους κάνει), μέλη και στελέχη αστικών κομμάτων, πάσης φύσεως φιλόσοφοι του καναπέ, μαζί φυσικά με δεκάδες ανώνυμα-ψεύτικα προφίλ, επιδίδονται σε αναρτήσεις ή σε σχόλια σε ΚΑΘΕ ανάρτηση που αναφέρεται σε κινητοποιήσεις, σε ΚΑΘΕ σελίδα στο Facebook. Φυσικά στο…κόλπο και ορισμένα μέσα ενημέρωσης (ή καλύτερα μέσα προπαγάνδας, γιατί την έχουμε ξεφτιλίσει τη λέξη ενημέρωση), με προβοκατόρικους τίτλους και σχολιασμούς που θα ζήλευε και ο γκαίμπελς, που απέχουν έτη φωτός από την πραγματικότητα.

Η επιχειρηματολογία-ρητορική τους; Βγαλμένη από τα δελτία τύπου της Μοσάντ, του ισραηλινού στρατού και του Νετανιάχου, ξεπλυμένη με μπόλικο ευρωνατοϊκό απορρυπαντικό και ποτισμένη με χυδαιότητες, αντικομμουνισμό και μίσος για κάθε άνθρωπο που αντιστέκεται στην κυρίαρχη πολιτική που αυτοί υπηρετούν. Τα ‘χε πει ο Τριπολίτης: “τώρα δημόσια θα ‘χουν μικρόφωνο μόνο οι γνωρίζοντες”...

Σταχυολογώντας, ανάμεσα σε όλα τα απίθανα που γράφτηκαν, διαβάσαμε:

-    Ότι “αυτοί που οργανώνουν κινητοποιήσεις για την Παλαιστίνη είναι με το Ισλάμ, είναι με την Τουρκία, είναι προδότες, είναι εχθροί της Ελλάδας” κ.α. Άραγε, όταν προειδοποιούμε για τον κίνδυνο αντιποίνων σε βάρος της Ελλάδας εξαιτίας της πολεμικής εμπλοκής μας και όταν ζητάμε να γυρίσουν οι ελληνικές αποστολές που βρίσκονται εκτός συνόρων πίσω στη χώρα, με ποιον είμαστε;

-       Ότι “δεν λέμε για τους Ισραηλινούς νεκρούς και ομήρους, για τα παιδιά που σφάχτηκαν κ.α. Πέραν του ότι οι περισσότερες από αυτές τις “σφαγές” αποδείχτηκαν fake news, άραγε όταν λέμε ότι και ο ισραηλινός λαός είναι θύμα της εγκληματικής πολιτικής του κράτους του, τι ακριβώς εννοούμε;

-       Ότι “ασχολούμαστε με την Παλαιστίνη αλλά όχι με τα προβλήματα της χώρας”. Και ένα δεκάχρονο παιδί μπορεί να καταλάβει ότι η γενίκευση του πολέμου, ειδικά όταν η χώρα μας εμπλέκεται με διάφορους τρόπους, είναι τεράστιο πρόβλημα για τον ελληνικό λαό. Και άντε το μυαλό τους δεν πάει μέχρι εκεί… Άραγε όλοι αυτοί οι σωτήρες του πληκτρολογίου, ήρθαν ποτέ σε καμία απεργιακή συγκέντρωση για αυξήσεις των μισθών; Ήρθαν στις κινητοποιήσεις του εργατικού κέντρου και δεκάδων μαζικών φορέων για τα ζητήματα της υγείας και των συγκοινωνιών; Ήρθαν όταν μαζί με τις συναδέλφισσες μας ξενοδοχοϋπαλλήλους, διεκδικήσαμε και κερδίσαμε να πληρωθούν τα δεδουλευμένα τους από τον εργοδότη; Ήρθαν μήπως στη ΔΕΗ όταν το Εργατικό Κέντρο μπήκε μπροστά για να επανασυνδεθεί το ρεύμα σε μια πολύτεκνη οικογένεια; Τότε μάλλον θα έγραφαν ότι οι αγώνες δεν αλλάζουν τα πράγματα…

-       Ότι “προσπαθεί η μειοψηφία να επιβάλλει την άποψη της” και “πρέπει να σεβόμαστε τις αποφάσεις της κυβέρνησης και της δημοτικής αρχής που έχουν εκλεγεί”. Κακώς λοιπόν διαμαρτυρόμαστε για τα νοσοκομεία που δεν έχουν γιατρούς, για τα σχολεία που δεν έχουν δασκάλους, για τα αντεργατικά νομοσχέδια κ.λπ. αφού η εκλεγμένη κυβέρνηση τα φέρνει. Άρα και για τα Τέμπη, κακώς ξεσηκωθήκαμε, έπρεπε να έχουμε πλήρη εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση ότι θα τα κάνει όλα καλά αφού την εκλέξαμε. Τί; Όχι;

Φυσικά γράφτηκαν πολλά ακόμα, άλλα πολιτικά απαράδεκτα, άλλα χυδαία και προσβλητικά που δε θα μπούμε καν στον κόπο να σχολιάσουμε. Απλά για να μην πάθουν τίποτα τα μάτια τους, που είναι πάνω απ’ το κινητό όλη μέρα, ψάχνοντας να βρουν που θα βγάλουν τη χολή τους, ας το πάρουν χαμπάρι:

Αν νομίζουν ότι με τέτοιες πρακτικές μπορούν να επιβάλλουν τη σιωπή και την υποταγή του λαού σε έναν κόσμο και ένα σύστημα που σαπίζει, καλύτερα να αλλάξουν πλευρό.

Εμείς θα είμαστε ξανά στο δρόμο, την Πέμπτη 26/06 στις 19:30 στην Πλατεία Σαπφούς, ενάντια στον πόλεμο και την ελληνική εμπλοκή σε αυτόν.

Γιατί όπως λέει ο στίχος:

Όσα γραφτά κι αν θα χάψουν στο φως δε βάζουν φωτιά όσες αλήθειες κι αν θάψουν λεύτερη μένει η καρδιά