Τελείωσα τα μαθήματα της εξεταστικής και πήρα με χαρά το αγόρι μου τηλέφωνο. Του ζήτησα την επόμενη μέρα να βρεθούμε. Εκείνος τότε άνοιξε το στόμα του και είπε Θα μου φτιάξεις μπισκότα, αλλιώς δε θέλω να βγω μαζί σου. Έπαθα την πλάκα μου. Αυτός δεν ήταν που μου είχε αγοράσει δαχτυλίδι; Αυτός δεν ήταν που με έκανε να αισθάνομαι βασίλισσα; Τώρα τι έγινε ξαφνικά; Γιατί σε μια κρίσιμη περίοδο της ζωής μου με εκβίαζε συναισθηματικά; Περίμενε να υποκύψω; Γιατί τόσες νέες γυναίκες μπαίνουν σε σχέσεις με άντρες δήθεν φεμινιστές, που αποδεικνύονται πιο πατριάρχες από το πιο συντηρητικό άντρα; Μήπως γιατί η νέα μορφή του σεξισμού φοράει πλέον μοντέρνα ρούχα και μιλάει με τις σωστές λέξεις, μόνο και μόνο για να κερδίσει την εμπιστοσύνη μας; Δεν φωνάζει, δεν απαγορεύει, δεν χτυπάει το χέρι στο τραπέζι. Ζητάει «μπισκότα» — μικρές αποδείξεις αφοσίωσης και υπηρεσίας, καλυμμένες με τη γλώσσα της αγάπης και της "συντροφικότητας".

Το πρόβλημα είναι βαθύτερο. Δεν είναι πια εύκολο να ξεχωρίσεις έναν πατριαρχικό άντρα. Δεν φοράει κοστούμι εξουσίας, ούτε μιλάει απαξιωτικά μπροστά στους φίλους σου. Είναι εκείνος που λέει ότι σε στηρίζει, αλλά στραβώνει όταν προτεραιοποιείς τις σπουδές σου. Είναι εκείνος που σε θαυμάζει, αλλά όχι τόσο ώστε να νιώσει άνετα όταν ανεξαρτητοποιείσαι. Είναι εκείνος που λέει πως πιστεύει στην ισότητα, αρκεί να του φτιάχνεις μπισκότα.

Κι έτσι, πολλές από εμάς εγκλωβιζόμαστε σε σχέσεις που στην αρχή μοιάζουν φρέσκες, μοντέρνες, βασισμένες στην κατανόηση και τον αμοιβαίο σεβασμό. Μέχρι που μια μέρα, εντελώς τυχαία ή και πολύ συγκεκριμένα, αποκαλύπτεται το ζητούμενο: να συνεχίσουμε να υπηρετούμε. Απλώς με άλλο περιτύλιγμα.

Το να λέμε όχι, το να διεκδικούμε τον προσωπικό μας χώρο, το να αρνούμαστε τον ρόλο της «τέλειας κοπέλας» που μαγειρεύει, νοιάζεται, ακούει, συγχωρεί, εξηγεί και δικαιολογεί — όλα αυτά είναι πολιτικές πράξεις. Δεν θα σώσουμε κανέναν με την καλοσύνη μας, ούτε θα μεταμορφώσουμε κάποιον «κρυφοπατριάρχη» σε σύμμαχο. Αν χρειάζονται μπισκότα για να μας δουν, τότε δεν αξίζουν καν να μας κοιτάνε.
Γιατί, ναι, εγώ είχα τελειώσει την εξεταστική. Δεν τελείωσα όμως το σχολείο της αυτοεκτίμησης. Εκεί, είμαι ακόμη στην πρώτη σειρά. Και γράφω άριστα. Χωρίς να χρειάζεται να ψήσω τίποτα.

Είναι άλλο το να ζητάς μια χάρη από το κορίτσι σου, όταν είναι σε μια ήσυχη περίοδο της ζωής της και άλλο να απαιτείς και να την απειλείς συναισθηματικά.