Παλιότερα ονόμαζα "αθλητικό " το ψάρεμα που ονειρευόμουν να κάνω. Πλέον οι δικές μου προσδοκίες πάνε παρακάτω καθώς νιώθω πως ο όρος αυτός δεν μπορεί να περιέχει όλα εκείνα τα οποία βιώνω ως ψαράς ή όλα εκείνα τα οποία προσδοκώ να βιώσω.

Αθλητικό, τυπικά, μπορούμε να πούμε ότι ειναι κάθε ψάρεμα με μη-εμπορικό σκοπό, στα πλαίσια ψυχαγωγίας ή διαγωνισμών, σε πλαίσια που σε καμιά περίπτωση δεν σχετίζονται με βρώση του αλιεύματος. Από αυτήν την άποψη το αθλητικό ψάρεμα είναι συνυφασμένο με το Catch and Release.

Ο ορισμός από τη Wikipedia είναι "Recreational fishing, also called sport fishing, is fishing for pleasure or competition. It can be contrasted with commercial fishing, which is fishing for profit, or subsistence fishing, which is fishing for survival". Στα ίδια πλαίσια κινείται και ο ορισμός από την IGFA. Πρέπει ίσως, να χρησιμοποιούμε τον όρο «αθλητικό ψάρεμα» για να έχουμε ένα κοινό λεξιλόγιο που περιγράφει τουλάχιστον αυτούς τους παρακάτω δυο-τρεις άξονες.

Δεν είναι ψάρεμα που κρατάς ψάρια. Είναι ψάρεμα στο οποίο χρησιμοποιείς τις καλύτερες μεθόδους για να διασφαλίσεις πως το ψάρι επιστρέφει στη θάλασσα σώο – από αυτήν την άποψη ο εξοπλισμός μας (από τα barbless αγκίστρια έως τις λαστιχένιες απόχες) πρέπει να είναι ειδικός για C&R. Δεν έχει σκοπό τον εμπορικό βιοπορισμό πώλησης ψαριών ή τη χρήση τους ως τροφή.

Θα ήθελα όμως πάρα πολύ να μπορούσε αυτός ο όρος να διευρυνθεί και να περιλάβει πράγματα που πάνε πέρα από αυτούς τους κανόνες. Σε ένα «άλλο» ψάρεμα πέρα από τη όψη του σαν άθλημα ή απλά σαν διασκέδαση ή απλά σαν διαγωνισμό στον οποίο μετράμε την τεχνική κατάρτιση.

Σε αυτό το ψάρεμα που αναφέρομαι η τεχνική του ψαρέματος, η τέχνη, η μεθοδολογία και η φιλοσοφία καθώς και η επαφή με τη θάλασσα και τα πλάσματά της είναι στην καρδιά των πραγμάτων.

Επίσης στην καρδιά του είναι η προσωπική εξέλιξη. Είναι το άνοιγμα των ορίων και των συνόρων ενός ψαρά που προσπαθεί να υπερβεί τον εαυτό του για να τον γνωρίσει. Όχι σε κιλά και σε αριθμούς αλλά σε ο,τι τον κρατάει πίσω σαν άνθρωπο που εξασκεί μια πανάρχαια πρακτική στην οποία οφείλει, μεταξύ άλλων πρακτικών, την ίδια του την επιβίωση σε αυτόν τον πλανήτη.

Το ψάρεμα που θέλω να περιγράψω χρησιμοποιεί την τεχνική απλά ως αφορμή για να πλέξει μια τέχνη και από εκεί μια άρρηκτη σχέση με τη θάλασσα και τα πλάσματά της. Μια σχέση που περιλαμβάνει ακόμα και τον θάνατο στα σεβαστικά όμως πλαίσια του κύκλου της ζωής. Κρατάω ακόμα ψάρια για να τραφώ και από αυτήν την άποψη το ψάρεμά μου δεν είναι αθλητικό.

Έχω σκεφτεί πολλές φορές να πω ότι πλέον γυρνώ σε ένα 100% C&R ψάρεμα, θεωρώ όμως ότι αυτό θα ήταν ανειλικρινές καθώς τρώω κρεάς και δε σκοπεύω να μην προκαλώ τον θάνατο για να τραφώ. Τουλάχιστον όχι στο προσεχές μέλλον.

Δε θεωρώ τον εαυτό μου αμαρτωλό ή ανάξιο που συμμετέχει στο αέναο παιχνίδι της ζωής. Θα τον θεωρούσα ευτελή και ανάξιο κάθε φορά που παραβαίνω το μέτρο και που κρατώ ψάρια για εγωιστικούς λόγους – και αυτούς τους λόγους χρειάζεται συνεχώς να τους τσεκάρω μέσα μου και να τους καθορίζω προσεκτικά. Εν όψει των δραματικών αλλαγών στο κλίμα και στο περιβάλλον ίσως χρειάζεται να κάνουμε σύντομα, δραματικές αλλαγές και στη νοοτροπία μας. Ισως θα έπρεπε να τις είχαμε κάνει ήδη και να είναι αργά.

Από αυτήν την άποψη κάθε φορά που γράφω για την εμπειρία του ψαρέματος φροντίζω αυτό να έχει ουσία : να προσανατολίζω αυτόν που με ακούει αλλά και την δική μου, εσωτερική πυξίδα προς τον σεβασμό, την αρμονία, το μέτρο στα πλαίσια του κύκλου της ζωής.

Κάθε φορά αυτά τα πράγματα χρειάζεται να επανακαθορίζονται και ίσως, κάποτε, θα πρέπει να πάρουμε απόφαση την πιθανότητα ότι για να συνεχίσουμε το ψάρεμά μας στο δύσκολο μέλλον, θα πρέπει να μην κρατάμε κανένα ψάρι. Θα πρέπει ίσως, να αφήσουμε ακόμα και τη θάλασσα να ξεκουραστεί δίχως την παρουσία μας ως ψαράδες!

Έχουμε εξελιχθεί καταναλώνοντας πρωτεϊνη από άλλα όντα, θανατώνοντάς τα. Είμαστε, με τη σειρά μας, τροφή για άλλα όντα και τελικά για την ίδια τη Γη που μας γέννησε. Προς τα πού μας πάει στο μέλλον αυτή η σχέση; Ειδικά τώρα που σαν είδος έχουμε χάσει την αρμονία; Ας μιλάμε για αρμονία σε κάθε μας ευκαιρία και με όλη μας τη δύναμη. Το δικό μου ψάρεμα θέλω να έχει μέσα του ένα τέτοιο μήνυμα. Ποιος θα είναι ο αποδέκτης είναι κάτι που θα εξαρτηθεί από τον ίδιο και το τι έχει μέσα του.

Δυστυχώς για να περιγράψω καλύτερα αυτό που σκέφτομαι δε μπορώ παρά να μιλήσω για τη δική μου εμπειρία. Καθώς ο χρόνος περνούσε κατάλαβα πως στο δικό μου ψάρεμα ο μόνος αντίπαλος είναι ο εαυτός μου. Ισως ακούγεται τετριμμένο αλλά δε μπορώ να τονίσω αρκετά πόσο ουσιαστική είναι αυτή η συνειδητοποίηση.

Όταν το κατάλαβα, σταμάτησα να ασχολούμαι με τι θέλει ο άλλος από εμένα και άρχισα να σπρώχνω τα δικά μου όρια παραπέρα. Πήγα σε περιοχές του γεωγραφικού και εσωτερικού τοπίου που δεν περίμενα να υπάρχουν. Ξεπέρασα φόβους να είμαι μόνος στην ερημιά. Ξεπέρασα την κούραση και το σωματικό άχθος, πολλές φορές και τον πόνο.

Άλλες φορές δε τα κατάφερα. Στεκόμενος ακίνητος για ώρες πάνω σε έναν βράχο, αψηφώντας κρύο, ζέστη, κύμα, ακόμα και χιόνι και καύσωνα και συγκεντρωμένος στον σκοπό μου που είναι το πιάσιμο ενός ψαριού με συγκεκριμένο τρόπο- βρήκα έναν ιερό τόπο και έναν βαθύτερο σκοπό. Σε άλλες περιπτώσεις, είμαι σίγουρος αυτές οι συνθήκες θα με τσάκιζαν σωματικά. Μέσα σε αυτά τα στοιχεία ήμουν γαλήνιος και ήρεμος και το κυριότερο, χαρούμενος γιατί στην ουσία εξερευνούσα πράγματα πρωτόγνωρα κάθε φορά. Έχω σκαρφαλώσει και έχω καταβεί σε μέρη που παλιότερα έτρεμα.Εχω σκύψει πάνω από τη θάλασσα και έχω παρατηρήσει, έχω σκεφτεί, έχω δει με άλλα μάτια τόπους και τρόπους.

Με τον καιρό, τόπους που τους θεωρούσα νεκρούς από ψάρια τους είδα ότι είναι γεμάτοι ζωή. Εκεί που παλιά έβλεπα κάτι, τώρα βλέπω κάτι άλλο και τον άλλο μήνα θα βλέπω κάτι άλλο. Ανακάλυπτα μαζί με αυτά, τι μπορώ και τι δε μπορώ. Πως αντιδράει το σώμα μου, πως χαίρεται και λυπάται η ψυχή μου. Έχω αφεθεί τόσο στο να παρατηρώ τα ρέματα, τα κύματα που πέρασαν ώρες και νόμιζα ότι είμαι εκεί στην πέτρα για λίγα λεπτά. Απίστευτη εμπειρία το να μαθαίνω με τα ίδια μου τα μάτια τις συνήθειες των ψαριών και με μέσο ένα απλό καλάμι και ένα τεχνητό να βλέπω πως συμπεριφέρονται, πως ζουν, πως η ζωή τους είναι μέρος ενός τεράστιου, περίπλοκου υφαντού μέρος του οποίου είμαστε και εμείς.

Η γνώση έρχεται και μας μετασχηματίζει. Είναι μια μαγική εμπειρία για την οποία είμαι τόσο χαρούμενος. Δεν μπορεί κανείς να μας την πάρει, δε μπορεί κανείς να μας τη δώσει. Και αυτό δεν έχει τέλος καθώς τα μυστικά της θάλασσας και η ίδια η Φύση δεν έχουν τέλος.

Μπορεί όλη αυτή η εμπειρία να κλειστεί στη φράση «αθλητικό ψάρεμα;» Φοβάμαι πως όχι. Από την άλλη όμως, η λέξη «αθλητικός» έχει μέσα της την ίδια ρίζα με τον «άθλο» που είναι ένα εξαιρετικό κατόρθωμα το οποίο σπρώχνει τον άνθρωπο να αναμετρηθεί με τα ίδια του τα όρια και να τα ξεπεράσει.

Ελλείψει άλλης λέξης θεωρώ ότι μπορεί το «αθλητικό ψάρεμα» να είναι μια κοινή φράση αναφοράς σε παγκόσμιο επίπεδο που αναφέρεται στο ψάρεμα ως μια καθολική, πνευματική ενασχόληση και εμπειρία που μας κάνει καλύτερους σε κάθε επίπεδο και που ανοίγει το μονοπάτι της επαφής του ανθρώπου με τη Φύση και με τον ίδιο του τον εαυτό.