Η Παράλληλη Στήριξη εφαρμόζεται εδώ και πολλά χρόνια με στόχο της την παροχή υποστήριξης σε μαθητές/τριες με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες ή και αναπηρίες στο γενικό σχολείο. Σκοπός της ήταν εξαρχής η προαγωγή της ένταξης και της συμπερίληψης, εξασφαλίζοντας ίσες ευκαιρίες μάθησης για όλους τους μαθητές.

Πρόκειται για θεσμό δοκιμασμένο εδώ και χρόνια, ο οποίος κρίνεται ως επιτυχημένος. Ωστόσο έχει ένα πρόβλημα. Εμπλέκει εκπαιδευτικούς οι οποίοι/ες έχουν και την απαίτηση να… πληρώνονται για την εργασία τους.
Παρά το αφήγημα περί άνθησης της οικονομίας και των πρωτογενών πλεονασμάτων που προβάλλει η Κυβέρνηση, όσοι ασχολούνται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο με την Εκπαίδευση γνωρίζουν ότι τα τελευταία χρόνια ακολουθείται μια τακτική άγριων περικοπών. Από τις περικοπές αυτές βέβαια δεν ξέφυγε ούτε η Ειδική Αγωγή.

Δεν είναι μόνο τα χιλιάδες κενά σε παράλληλες στηρίξεις και στα Τμήματα Ένταξης που παρατηρούνται σε σχολεία σε όλη την Ελλάδα, γεγονός που από μόνο του αποδυναμώνει τον θεσμό. Άλλωστε θα μπορούσε να πει κανείς ότι ως προς αυτό η Κυβέρνηση κινείται με γνώμονα τη Δικαιοσύνη, αφού δεν έχει κανένα πρόβλημα να αφήνει ακάλυπτα χιλιάδες κενά και στην Γενική Αγωγή. Είναι οι συνεχόμενες προσπάθειες (από)ρύθμισης της Γενικής Αγωγής με την έκδοση εγκυκλίων και οδηγιών, η οποία δεν θα έπρεπε να αφήνει αμφιβολία σε κανέναν ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μία μεθόδευση, η οποία ως στόχο της έχει τη συρρίκνωση ή ίσως και την κατάργηση του θεσμού.

Πριν φτάσουμε στις τελευταίες οδηγίες του Υπουργείου που επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές, αξίζει ίσως να θυμηθούμε τα δύο προηγούμενα «χτυπήματα» της Κυβέρνησης. Ξεκίνησε με εκείνη την περσινή ρύθμιση που όριζε ότι η παράλληλη στήριξη ανατίθεται στην τάξη και όχι σε συγκεκριμένο/η μαθητή/τρια. Τι σήμαινε αυτό στην πράξη; Ότι αν σε ένα τμήμα υπήρχαν δύο ή περισσότερα παιδιά που χρειαζόντουσαν υποστήριξη, δεν θα είχε πια το καθένα τη δική του παράλληλη στήριξη αλλά ότι θα μοιράζονταν την ίδια. Είναι προφανές ότι το μέτρο αυτό μείωσε τον αριθμό των εκπαιδευτικών παράλληλων στηρίξεων.

Η επόμενη κίνηση έγινε με την ίδρυση νέων οργανικών θέσεων Τμημάτων Ένταξης, μέτρο το οποίο παρουσιάστηκε με διθυράμβους από τα ΜΜΕ και επέτρεψε στην Κυβέρνηση να δηλώσει σε όλους τους τόνους το πόσο πολύ νοιάζεται για την Ειδική Αγωγή. Μάλιστα η παράταξη της ΔΑΚΕ έσπευσε να εκδώσει κεντρική ανακοίνωση για να δηλώσει το πόσο ευχαριστημένη ήταν με την εξέλιξη αυτή. Από την πρώτη στιγμή είχα υποστηρίξει ότι η ανάγνωση αυτή ήταν λανθασμένη.

Όχι βέβαια γιατί δεν επιθυμούμε την ίδρυση νέων οργανικών θέσεων και μάλιστα την ίδρυση νέων Τμημάτων Ένταξης (άσχετα με το ότι τα περισσότερα ιδρύθηκαν σε σχολεία που δεν είχαν παιδιά που τα χρειαζόντουσαν και όχι εκεί που θα ήταν πραγματικά χρήσιμα, άσχετα με το ότι τελικά τα περισσότερα δεν καλύφθηκαν ποτέ με εκπαιδευτικό).

Πριν ο αλέκτωρ λαλήσει τρις η Κυβέρνηση έδειξε τις προθέσεις της. Σύμφωνα με εγκύκλιο που εξέδωσε, οι εκπαιδευτικοί του Τμήματος Ένταξης θα έπρεπε πλέον να μπαίνουν στις τάξεις και να υποστηρίζουν παιδιά με γνωμάτευση για Παράλληλη Στήριξη. Ουσιαστικά ίδρυσε μία θέση για να καταργήσει πολλές και δημιούργησε τις προϋποθέσεις ώστε αντί κάθε παιδί να έχει τη δική του υποστήριξη, το κάθε σχολείο να έχει έναν εκπαιδευτικό για να τα υποστηρίξει όλα.

Η πιο πρόσφατη πράξη στο έργο όμως προστέθηκε μόλις στις 10-10-25 με την αποστολή από το Υπουργείο οδηγιών προς τα ΚΕΔΑΣΥ, τον αρμόδιο φορέα για τη διάγνωση, αξιολόγηση και εισήγηση μέτρων εκπαιδευτικής υποστήριξης για μαθητές με αναπηρία ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Σύμφωνα με αυτές, στις νέες διαγνώσεις δεν θα πρέπει να αναφέρεται πλέον ο αριθμός ωρών που θα πρέπει να υποστηριχθεί κάθε μαθητής/τρια από την παράλληλη στήριξη. Η στόχευση είναι προφανής. Οι παράλληλες στηρίξεις θα μοιράζονται, όχι μόνον εξαιτίας της έλλειψης προσλήψεων, όπως συνέβαινε μέχρι σήμερα, αλλά πλέον και με τη βούλα, ανάμεσα σε περισσότερα παιδιά προκειμένου να εξοικονομηθούν πόροι.

Η Κυβέρνηση θα πρέπει να κατανοήσει ότι δεν είναι όλα αριθμοί και ότι δεν μπορεί να εξοικονομεί από παντού πόρους προκειμένου να τους διαθέτει έπειτα με απευθείας αναθέσεις κατά το δοκούν. Η Δημόσια Εκπαίδευση και μάλιστα η Ειδική Αγωγή δεν προσφέρονται για κάτι τέτοιο. Όποια επικοινωνιακή διαχείριση και να κάνει, η πραγματικότητα πάντοτε θα την διαψεύδει: θα μείνει στην Ιστορία ως η Κυβέρνηση των περικοπών και της αναλγησίας στην αντιμετώπιση των ειδικών εκπαιδευτικών αναγκών.

*O Κωνσταντίνος Καρατόλιος είναι Αιρετός ΠΥΣΠΕ Λέσβου, ΓΓ ΣΕΠΕ Λέσβου, εκλεγμένος με το Αυτόνομο Δίκτυο Εκπαιδευτικών