Περίμενες να περάσουν μέρες από τότε. Να κάτσει η σκόνη, να κάτσει το συναίσθημα, να στεγνώσουν τα όποια δάκρυα στο άκουσμα του «αιωνία η μνήμη» και στην εικόνα του κενού αντί του παράθυρου της αρχαίας βασιλικής όπου προβάλλονταν η γειτονιά των πατέρων…

Αλλιώτικη ήταν φέτος ετούτη η γιορτινή μέρα… Θαρρείς κι ο αγέρας μύριζε κάτι από Τότε, περπατούσες στα σοκάκια κι άκουγες ήχους αλαφιασμένων που τρέχαν, κυνηγοί και κυνηγημένοι… Ποιος κυνηγούσε και ποιος κυνηγιόταν… Δεν ξέρεις…
Για λίγο έκατσες κάτω από τον πλάτανο, εκεί καρσί από το χαμάμ στο Τσινάρ Αλτί, ο καφές σου φάνηκε αλμυρός και στην πρόκληση για άλλον έναν αγώνα τάβλι με τον Αχμέτ απάντησες αρνητικά… Περίεργα σε κοίταξε «σου έκανα τίποτα;» σα να σου φάνηκε πως ρώταγε με τα μάτια του, δεν απάντησες, τι να του πεις;

Τράβηξες κατά πάνω, πέρασες τη γέφυρα του Σελινούντα, η Μαρία κι ο Παναγιώτης είχαν μείνει πίσω, εσύ να γεμίσεις μαβιά και πορφυρά ήθελες, νούμερα και γράμματα σε υπέρθυρα κι ανασαιμιές… Μα για δες, για μια ακόμα φορά εκείνη τη μέρα αλαφιασμένα τρεχαλητά άκουσες, κόσμος να τρέχει και να σε σπρώχνει ένιωσες πως ήταν στα σοκάκια της Πέργαμος σου…

Στην πλατεία σταμάτησες… Στη βρύση με το τρίγωνο της χαραγμένο στη γλώσσα των αγγέλων, έριξες δυο σταγόνες νερό στο πρόσωπο, ο αγέρας έπαιρνε αμπάριζα από τα δέντρα εκεί μπροστά στο πατρογονικό το σπίτι και σου πάγωνε το κούτελο… Κι οι ήχοι από τους αλαφιασμένους ανθρώπους πάντα εκεί, πέρα δώθε στην παραλληλόγαμη αλάνα με τους αρχαίους κίονες που θαρρείς κι είναι φυτρωμένοι…

Στο καφενείο του Κανέλλη «Ο Ξένιος Ζευς» λες και τίποτα δεν είχε αλλάξει, φωνές και εικόνες μπερδεμένες, ελληνικά και τούρκικα, αλλά πιότερο το πρόσωπο του Πατριάρχη του Γένους, ναι ο Πατριάρχης ήταν εκεί… Δυο βήματα παραπέρα από το πατρογονικό το σπίτι, δυο κουβέντες, δυο ξύσματα ιστορίας που ένιωσες πως καταλάβαινε καλά… Και τα δυο τα δέντρα απ’ τα οποία έπαιρναν αμπάριζα οι αγέρηδες που σου πάγωναν το κούτελο να ταξιδεύουν ως το πλατύσκαλο του Άι Γιώργη, «ένα πλατύσκαλο έμεινε μοναχά Παναγιότατε», σου χτύπησε την πλάτη κι ένιωσες κείνη την ώρα ξανά το τρέξιμο γύρω σου, πέρα δώθε άνθρωποι αλαφιασμένοι…

Έφυγε ο Πατριάρχης, έφυγαν επώνυμοι κι ανώνυμοι, η πλατεία ξαναγύρισε στην καθημερινότητα της. Εκείνο το βράδυ της 8ης Μαΐου 2005 ξανά στην πλατεία του Αϊ Γιώργη, στο Ντομούζ Αλάνι της Περγάμου σε ξαναφέραν τα βήματα σου. Η Μαρία κι ο Παναγιώτης, 15 χρονών εκείνη, 11 εκείνος, πάγος στο ρακί να σβήνει το κάψιμο που νιώθεις στο στήθος, αλλιώτικη ετούτη η βραδιά, και κρύο και ζέστη, ακουμπάς τα ντουβάρια και τις αρχαίες κολώνες να νοιώσεις τη ρίζα που πάλλεται σαν αρτηρία, να της στείλεις το μήνυμα πως ετούτο το αλάφιασμα γύρω τριγύρω σου πρέπει να σωπάσει…

Δεν το αντέχεις άλλο. Βράδυ στην Πέργαμο, τρεις τέσσερις Ρωμιοί όλοι κι όλοι στο καφενείο του Κανέλλη «Ο Ξένιος Ζευς» παρέα με φίλους – φίλους καταπώς τους εννοεί ο Καζαντζίδης, ώσπου έξαφνα διαπιστώνεις πως …το αλάφιασμα σταμάτησε!

Ήρεμα καταπώς το ήθελες ξαναγίναν όλα… Βγήκες όξω με μια γουλιά ρακί να σου καίει τον οισοφάγο, ανάσανες βαθιά… για δες… Ο 11χρονος Παναγιώτης κι η Γιαμούρ κι η Οζούμ κι ο Αρμά κι η Μπιρτζέ κι η Ιζάλ να παίζουν, να ξαναπαίζουν μαζί κρυφτό… Εκεί στην ίδια πλατεία ο Παναγιώτης να παίζει κρυφτό με τα Τουρκάκια κι ο Στρατής να πίνει ρακί, Στρατής έτεκε Παναγιώτη, Παναγιώτης έτεκε Στρατή, Στρατής έτεκεν Παναγιώτη και ξανά Παναγιώτης έτεκεν Στρατή…

Τα φυλούσε η Οζούρ, ο Παναγιώτης έτρεξε στα σκαλοπάτια του σπιτιού του παππού του να κρυφτεί «μη τύχει και με καρφώσεις σε έφαγα…» τον άκουσες να σου λέει, γέλασες, γέλασες δυνατά και στράφηκες προς τα δυο τα δέντρα στην είσοδο του σπιτιού με τα σκαλοπάτια, όπου κρυβόταν ο γιος σου…

Γέλαγες δυνατά, πολύ δυνατά, δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια σου… Από τα γέλια λες πως ήταν… Οι πιτσιρικάδες δε σταματήσαν στιγμή το παιχνίδι τους μοναχά η Γιαμούρ σε κοίταζε περίεργα, τα φυλούσε βλέπεις.

Γύρισες και πήγες κατά τον καφενέ… Το αλάφιασμα είχε χαθεί, την ανάσα σου μοναχά άκουγες και κάποια στιγμή τον 11χρονο Παναγιώτη που φώναξε «φτου βγαίνω…». Και σείστηκε η αλάνα από την κραυγή, 82 χρόνια, επτά μήνες και 23 μέρες μετά… ο Παναγιώτης έφτυσε και βγήκε ««φτου βγαίνω…» ρημάδα ιστορία, «φτου βγαίνω…» ο Παναγιώτης βγήκε… Τ’ ακούς; Ο Παναγιώτης ΚΕΡΔΙΣΕ, ο Παναγιώτης ΒΓΗΚΕ, εκεί στο Ντομούζ Αλάνι της Περγάμου…