Δε χρειαζόμαστε το πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ για να μάθουμε ότι η κατάσταση στα τρένα της Ελλάδας είναι τραγική - έχουμε ταξιδέψει με αυτά και το γνωρίζουμε ήδη. Όσοι έχουμε απολαύσει τα τρένα της Ευρώπης, μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ότι σχεδόν κάθε τρένο της χώρας μας είναι για τα «μπάζα». Δυστυχώς, εκεί κατέληξε μια επιβατική αμαξοστοιχία πριν από δύο χρόνια, συμπαρασύροντας 57 ανθρώπινες ψυχές σε ένα πρόωρο ταξίδι χωρίς επιστροφή.

Δεν ευθύνονται οι σταθμάρχες, οι οδηγοί, τα σίδερα, τα άστρα, τα πουλιά κι ο αέρας. Επιρρίπτονται ευθύνες στις πολιτικές που στοχευμένα απαξίωσαν τις δημόσιες υποδομές και θυσίασαν μερικούς ταξιδιώτες στον βωμό του χρήματος. Πολιτικές που υποβάθμιζαν όλο και περισσότερο το εθνικό δίκτυο οδοποιίας, τα δημόσια αεροδρόμια και την Ολυμπιακή, τα δημόσια λιμάνια και τη ναυσιπλοΐα, προκειμένου να ξεπουληθούν, να ιδιωτικοποιηθούν και να μπορούν σήμερα κάποιοι να πλουτίζουν στις πλάτες μας, ξέγνοιαστοι, μέσα από τα μονοπώλια.

Όσο για την πρακτική της συγκάλυψης, χιλιοφορεμένη τώρα πια, δεν πέφτει κανείς από τα σύννεφα. Οι πρωταγωνιστές της μίζας, του ξεπλύματος του βρώμικου χρήματος και των στυγνών εκβιασμών, έχουν αποδείξει πολλές φορές ότι στερούνται ηθικής υπόστασης και γνωρίζουν πολύ καλά πώς να κλέβουν, να αρπάζουν από τις τσέπες μας, να καταστρέφουν τις αποδείξεις και να φιμώνουν κάθε αντίθετη άποψη.

Από την εποχή των βασιλιάδων, κυβερνούν τη χώρα κάθε λογής μαφιόζοι, τραμπούκοι κι απατεώνες. Άνθρωποι αδίστακτοι που συνεχίζουν να εξουσιάζουν και στερούν το μέλλον σ´ εμάς και τα παιδιά μας. Δολοπλόκοι που μας εξαρτούν με ψεύτικες υποσχέσεις και σπέρνουν τη διχόνοια ανάμεσά μας σε κάθε ευκαιρία. Ικανοί εγκληματίες που σήμερα καταφέρνουν πάλι να μας διχάζουν για το αυτονόητο, γιατί κάποιοι δε μπορούμε να αναπνεύσουμε και ζητάμε οξυγόνο.

«Δεν έχουν αγνά κίνητρα», «κομματικές σκοπιμότητες», «δε θα αλλάξει τίποτα», «ένα κοπάδι πρόβατα» και διάφορα άλλα ακούγονται από κάποιους, περισσότερους απ´ όσο θα ήταν λογικό, οι οποίοι επιλέγουν να καταδικάζουν απ´ τη ζεστασιά του καναπέ τους κάθε μεγαλειώδη κινητοποίηση. Μα, εμείς προτιμούμε χίλιες φορές να «εξαπατηθούμε» για να λιώσουμε τα παπούτσια μας σ’ έναν αγώνα διεκδίκησης για ένα καλύτερο μέλλον, παρά να εξαπατηθούμε για ν´ αποδεχτούμε αυτό το ασφυκτικό και άθλιο παρόν.