Αφορμή για τα παρακάτω στάθηκε ο σχολιασμός ενός συντοπίτη μου σχετικά με την αύξηση των δημοτικών τελών. Κάποια από τα χωριά της Δημοτικής Ενότητας Πολιχνίτου αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα με την άρδευση και την υδροδότηση τους.

Μαθαίνοντας λοιπόν ότι ο Δήμος Δυτικής Λέσβου προχώρησε σε αύξηση των δημοτικών τελών σχολίασε σκωπτικά "Άμα δεν πληρώσεις, πού θα βρουν λεφτά να μας στρώνουν δρόμους και να ποτίζουν τα παρτέρια; Θα μας βάλουν και νεράκι στο τέλος". Το σχόλιο ήταν βγαλμένο από ταινία του Σταύρου Τσιώλη, του σκηνοθέτη που σημάδεψε το νέο ελληνικό κινηματογράφο. Και που θα ταιριάζει ιδιαίτερα σε όλα τα σουρεαλιστικά που ζούμε στο Δημοτικό Συμβούλιο Δυτικής Λέσβου (π.χ. εκλογή προέδρου Δημοτικού Συμβουλίου από την πλειοψηφία χωρίς την παρουσία της μειοψηφίας, ο όγκος των απευθείας αναθέσεων κ.α.)). Ως εκ τούτου πολλά σχόλια εντός του παρακάτω κειμένου, όπως και ο τίτλος, είναι εμπνευσμένα από μία ταινία του («Ας περιμένουν οι γυναίκες»).

Στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου στις 23/12/24 ήρθε προς συζήτηση και υπερψηφίστηκε από την πλειοψηφία η αύξηση των δημοτικών τελών. Σε ερώτηση της Λαϊκής Συσπείρωσης για το αν οι υπηρεσίες που λαμβάνουν οι δημότες από τον δήμο δικαιολογούν αυξήσεις, η απάντηση ήταν ότι αυτά είναι ανταποδοτικά και μέχρι τώρα καλύπτονταν από ιδίους πόρους. Δηλαδή από ποιανού χρήματα; Πάλι από των δημοτών χρήματα ήταν, που δεν γινόταν έργα. Το μόνο που δεν μας είπε η Δημοτική Αρχή είναι “ Δε θέλουμε το κακό κανενός και μας πατάνε όλοι”.

Σε παρατήρηση μας ότι ακόμα και με τις αυξήσεις το χρηματοδοτικό κενό δεν καλύπτεται, δεν μας απάντησε ποτέ. Μάλλον δεν φταίει η πολιτική της Δημοτικής Αρχής που χαρατσώνει. “Φταίει η ζωή που τους στήνει παγίδες”.
Σε άλλη παρατήρηση ότι ζητούνται αυξήσεις αλλά δεν γίνονται έργα, όπως π.χ. για την υδροδότηση των οικισμών, ο Δήμαρχος μας είπε ότι υπεύθυνη είναι η ΔΕΥΑΛ. Που είναι διαδημοτική επιχείρηση… Και μας έκανε και παρατήρηση ότι έχουμε απαιτήσεις από τον Δήμο για έργα που είναι αλλουνού ευθύνη. Δηλαδή “άκου πρώτα, κατάλαβε και μετά πες δεν καταλαβαίνω…”

Άλλωστε είναι γνωστό ότι η Δημοτική Αρχή βρίσκεται σε πλήρη σύμπνοια με της κυβερνητικές επιλογές. “Αχ πως μας κάνει αυτή η κυβέρνηση και τρωγόμαστε μεταξύ μας” δηλαδή.

Θα πάει η Δημοτική Αρχή που μάζευε τα σκουπίδια σε χωριά με αγροτικά ή σε οικισμούς που δεν έχουν νερό να εφαρμόσει αυξήσεις; Αλήθεια τώρα; Και τι θα τους πει; “Ότι εσείς βγήκατε με τα πόδια, δεν βγήκατε με το κεφάλι”;
Σε μία περίοδο που από την ακρίβεια όλος ο κόσμος παραμιλάει, η Δημοτική Αρχή επιλέγει να του βάλει ακόμα ένα βάρος. “Είναι αυτό αναλγησία κύριε Δήμαρχε; Ο ορισμός της αναλγησίας κυρία μου”.

Παράλληλα έχει ξεκινήσει μία τακτική η Δημοτική Αρχή να απαντάει με ένα ύφος “41%” σε οποιαδήποτε κριτική της γίνεται. Θα πει κάποιος, μα η Δημοτική Αρχή είναι ανεξάρτητη. Όσο ανεξάρτητη είναι στο να εμφανίζεται στη κοπή της πίτας του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, αλλά να μην εμφανίζεται στις πορείες για τα Τέμπη. Μετά φταίνε άλλοι όταν λένε “ΠΑΣΟΚ με Νέα Δημοκρατία; Από το ίδιο βαρέλι”.

Μόνο που ο Μαυρογιαλουρισμός έχει και τα όρια του. Και τα όρια τα θέτουν οι δημότες. «Γιατί οι δημότες δεν συγχωρούν αυτούς που από αλαζονεία και αναλγησία εκπέσανε»…