«Αιώνιοι» φοιτητές ονομάζονται εκείνοι οι οποίοι έχουν ξεπεράσει το ‘’απαιτούμενο‘’ όριο σπουδών τού Τμήματός τους, τοπροβλεπόμενο νομοθετικά ν+2(τα χρόνια φοίτησης κι επιπλέον δυο). Αναμφίβολα, στα ελληνικά Πανεπιστήμια είναι εκατοντάδες χιλιάδες οι φοιτητές/τριες που έχουν ξεπεράσει το πλαίσιο φοίτησης και δεν έχουν λάβει το πτυχίο. Κατά βάση, είναι εργαζόμενοι/ες, περιφρονητικά πληρωμένοι/ες, άνευ ενσήμων κι ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, αφού δεν είχαν τις ‘’πλάτες’’ να καταφύγουν στην εύκολη, ακούραστη λύση πιθανότατα εμβαπτισμένων Πανεπιστημίωνχωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Βαλκανίων, ώστε να εισαχθούνσε ‘’περιζήτητες’’ Σχολές με ‘’αντικειμενικά’’κριτήρια (απολυτήριολυκείου και κυρίως αντίγραφο του Ε1). Επίσης, σημαντικότατη αιτία που εμποδίζει/καθυστερείτην ολοκλήρωση των σπουδών τους είναι η διαφορετική πραγμάτωση των στόχων/ονείρων γονιών – παιδιών, αφού σημαίνον ποσοστό επιχείρησε να ικανοποιήσει τις γονεϊκές βλέψεις.

Η κοινή γνώμη εν μέρει, δικαίως δυσανασχετεί, δυσφορεί μ’ αυτά που ακούει, διαβάζει, με αυτά που σχολιάζονται το τελευταίο διάστημα. Εύλογα δημιουργείται η απορία για ποιόν λόγο να μην διαγραφούν, αφού είναι αδιάφοροι για την πανεπιστημιακή τους πορεία οι ίδιοι οι ‘’αιώνιοι,’’ δεν απορούμε όμως, πώς γίνεται οι Ε1 ‘’φοιτητές/φοιτήτριες’’ (ας μου επιτραπεί να τους/τις αποκαλέσω μ’ αυτήν την φράση, χωρίς την πρόθεση/την διάθεση προσβολής απέναντί τους) που ‘’σπουδάζουν’’ στις προαναφερθείσες περιοχές να μην χρωστάνε μαθήματα, να ‘’αποφοιτούν’’ έγκαιρα ως ‘’αριστούχοι/ες;’’ Εάν τα επονομαζόμενα‘’Πανεπιστήμια’’ στα οποία ‘’φοιτούν’’ επιχορηγούνται από το κράτος ίδρυσής τους, πώς πιστοποιείται η ερευνητική – ακαδημαϊκή πορεία κι η ποιότητα παροχής γνώσης; Ανταποκρίνονται στα αντικειμενικά υψηλού επιπέδου ελληνικά;Ή είναι μία ακόμη προέκταση των funds;

Σε ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ όπου δεν υπάρχουν τα απαραίτητα αναλώσιμα, δίχως εργαστηριακό εξοπλισμό, καταρρέουν σοβάδες κτηρίων, πέφτοντας κυριολεκτικά τα ταβάνια στο κεφάλι διδασκόντων – διδασκομένων, με ελλιπέστατη χρηματοδότηση η οποία συμπαρασύρει σωρεία βιώσιμων θεμάτων για τα ελληνικά ΑΕΙ, κομματικές φατρίες που υποθάλπουν την Δημόσια Τριτοβάθμια Εκπαίδευση κι άλλα πολλά τα οποία βρίθουν, το μόνο που μπορεί να κάνει η κυβέρνηση είναι να ξεκινήσει την εκκαθάριση από τους κόλπους της.

Από εκείνους/ες που στήνουν πάγκο μέσα στα Πανεπιστήμια πουλώντας σημειώσεις, μαγκιά, αυθάδεια με αντάλλαγμα την στήριξη στις φοιτητικές εκλογές κάθε Μάη για το ‘’καλό’’ όλων μας, αφού το Πανεπιστήμιο είναι αντανάκλαση της κοινωνίας. Υπάρχουν θέματα να ασχοληθεί και να επιλύσει το Υπουργείο Παιδείας κι ο Υπουργός ο οποίος ‘’παλεύει’’ τόσο πολύ να ‘’διασώσει’’ ό,τι πολύτιμο έχει απομείνει σ’ αυτήν την χώρα, η ΔΩΡΕΑΝ (;) (μέχρι στιγμής) ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ (συμπεριλαμβανομένης της ΥΓΕΙΑΣ)..

Σε ένα ιδεατό ελληνικό κράτος με νοήμονες πολιτικούς, πολίτες με κριτική σκέψη και φίλτρο διάκρισης (που δεν επικροτούν διαχρονικά με ψήφο εμπιστοσύνης αυτούς/ές που έχουν αποδεκατίσει την χώρας μας κι έχουν κάνει συμπολίτες μας κι οικογένειες συμπολιτών μας να υποφέρουν παντοιοτρόπως…), ναι(!), να διαγραφούν εκείνοι/ες που δεν ενδιαφέρονται να φοιτούν. Σε μία κοινωνία όμως, η οποία ταλανίζεται από ζητήματα ‘’ηθικής ακεραιότητας,’’ ‘’δικαιοσύνης,’’ ‘’διαφάνειας,’’ ‘’αξιοκρατίας,’’ οι υπαίτιοι/ες πρέπει να σιωπούν ή να αποκτούν λόγο, εφόσον διορθώσουν τα κακώς κείμενα και λειτουργούν προς όφελος, προς βελτίωση του τρόπου ζωής των πολιτών. Χωρίς τους πολίτες, δεν υπάρχουν οι κυβερνώντες! Ακυρώνεται αυτομάτως το πολιτικό τους αξίωμα!

Οι ‘’αιώνιοι/ες’’ έχουν την δυνατότητα να ολοκληρώσουν τον κύκλο σπουδώνή να προχωρήσουν σε άλλα μονοπάτια, εκτός Πανεπιστημίου, να δημιουργήσουν και να προσφέρουν στην κοινωνία από άλλη θέση και με άλλον σκοπό. Αρκεί να πάρουν την απόφαση!Η αξία κι η καλλιέργεια του ανθρώπου δεν κρίνεται απ’ τις σπουδές και τα πτυχία, εντούτοις οι σπουδές παραμένουν μετρήσιμες κοινωνικά..

Γι’ αυτό φτάσαμε σε αυτό το σημείο.