«Ξέρετε φαίνομαι συγκροτημένη αλλά μέσα μου είναι σαν ένα χωράφι γεμάτο ερείπια». Με στοιχειώνει αυτή η φράση της Ζιζέλ Π. από την κατάθεση της στη δίκη για τους «βιασμούς στη Μαζάν».

Όλη την εβδομάδα παρακολουθώ την εξέλιξη και κάθε φορά που επιστρέφω στις καταθέσεις της Ζιζέλ και της κόρης της, νιώθω απίστευτη οργή για τη διάλυση που βίωσε η επιζώσα, για το συντριπτικό πλήγμα στην κόρη της, στα παιδιά και τα εγγόνια της αλλά και θαυμασμό για τη γενναιότητα της, συγκίνηση για το να «αλλάξει η ντροπή στρατόπεδο» που φωνάζουν σε μια σφιχτή ενότητα με τα παιδιά της.
Σ’ αυτήν την υπόθεση με τα αμέτρητα στρώματα φρίκης δε μπορεί κανείς να προσφύγει στη βολική εκδοχή «της εξατομικευμένης παθολογίας», της ψυχιατρικοποίησης, της εξαίρεσης. Γιατί μια γυναίκα κακοποιούνταν επί 10 χρόνια ναρκωμένη με ενορχηστρωτή τον σύζυγο της και με δεκάδες άλλους άνδρες, διαφορετικών ηλικιών, διαφορετικών επαγγελματικών, κοινωνικών και πολιτισμικών χαρακτηριστικών να συμμετέχουν.

10 χρόνια βρέθηκαν καμιά εβδομηνταριά άνδρες βιαστές και μάλλον η γεωμετρία όσων γνώριζαν την κατάσταση ήταν μεγαλύτερη αλλά δε βρέθηκε ούτε ένας να αντιδράσει, να ενημερώσει, να καταγγείλει, να αρνηθεί να γίνει συνένοχος. Για μένα αυτό είναι ένα από τα πιο τρομακτικά σημεία, ότι δεν υπήρξε ούτε ένας να σπάσει τον κύκλο της συνενοχής. Μια συμπαγής και απόλυτη ομοθυμία στον βασανισμό και την κακοποίηση μιας γυναίκας.
Συνιστά επώδυνη επικύρωση παραδοχών που αρνείται το πατριαρχικό σύμπλεγμα. Ότι η έμφυλη και σεξουαλική βία είναι συστημικό και συστηματικό φαινόμενο, ότι οι δράστες δεν έρχονται από κάποια ιδιάζουσα και περίκλειστη κοινωνική κατηγορία, ότι το κίνητρο της είναι η εξουσία, η εξουσία του να ταπεινώνεις ένα σώμα ακόμα και στην οριακή κατάσταση που του έχει αφαιρεθεί οποιαδήποτε δυνατότητα αντίδρασης, κίνησης, έκφρασης, επίγνωσης του τι του συμβαίνει.
Ούτε μακριά είναι. Κάθε μέρα η εγχώρια ειδησεογραφία είναι γεμάτη απεχθή περιστατικά κακοποίησης θηλυκοτήτων. Μόλις την Παρασκευή γνωστοποιήθηκε πως μια γυναίκα στα Χανιά βιαζόταν και κακοποιούνταν επί μισό αιώνα από τον ιερέα σύζυγο της και ότι παρόλο που οι νομικές ενέργειες έχουν κινηθεί από τον Ιούλιο και το γεγονός έχει μαθευτεί στην τοπική κοινωνία, ο θύτης συνεχίζει να λειτουργεί και να μην έχει καθαιρεθεί από τη Μητρόπολη.
Δεν είναι «υπερβολή» ή «ατζέντα» οι φεμινιστικές διεκδικήσεις. Είναι ανάγκη.