Η αλήθεια είναι ότι μέχρι και πριν την διεξαγωγή της Κεντρικής Επιτροπής πίστευα (ή αυταπατόμουν) ότι δεν ήταν σωστή η επιλογή να αποχωρήσει κανείς από το ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτό για διάφορους λόγους. Μετά, όμως, και από την Κεντρική Επιτροπή και όσα ακολούθησαν αυτήν νομίζω ότι κάτι τέτοιο δεν ήταν εφικτό, καθώς το διαμορφωθέν κλίμα στο κόμμα είναι μετριοπαθώς τοξικό.

Προεκλογικά και ήδη αμέσως μετά την αποχώρηση του προσώπου που γιγάντωσε τα ποσοστά του κόμματος, ξεκίνησε μια προσπάθεια βίαιης εγκατάστασης του «αυριανισμού» εντός των τειχών. Η προσπάθεια αυτή, που είχε ως αποτέλεσμα τελικά τη δολοφονία χαρακτήρων, αποτυπώθηκε στον εντοπισμό «υπονομευτών» προκειμένου να αποδώσει τη συρρίκνωση των ποσοστών στις Βουλευτικές Εκλογές. Οι «υπονομευτές» εντοπίστηκαν, οι πρόθυμοι να τους εκτελέσουν επίσης. Βέβαια, αποκρύπτεται η λεπτομέρεια ότι οι «υπονομευτές» - αυτοί, ντε, που «εξώθησαν» διά SMS, τα οποία ποτέ κανείς δεν είδε, τον Αλέξη Τσίπρα να παραιτηθεί από την προεδρία του κόμματος - τον πλαισίωναν προεκλογικά σε κεντρικές ομιλίες.

Μετά τις εσωκομματικές εκλογές, που ανέδειξαν με τρόπο αδιάβλητο κάποιον, μέχρι πρότινος άγνωστο στο ευρύ κοινό, ξεκίνησε μια διαδικασία εκφυλισμού. Ο λόγος του νέου προέδρου στο ΣΕΒ με την αλήστου μνήμης πρόταση συνεργασίας κεφαλαίου – εργάτη – κοινώς, εκείνος που παραβιάζει τα εργασιακά δικαιώματα θα συνεργαστεί με ίσους όρους με εκείνον του οποίου τα δικαιώματα καταπατώνται – δεν ανταποκρίνεται σε καμία πτυχή της αριστεράς.

Σε συνέχεια αυτών, προβληματισμό προκαλεί η αδιαμεσολάβητη σχέση με το λαό. Τα κόμματα σήμερα λειτουργούν με καταστατικά όργανα τα οποία αναδεικνύονται με δημοκρατικές διαδικασίες. Η αντιπρόταση του προέδρου περί του αδιαμεσολάβητου σημαίνει ότι υπάρχει μόνον ο ηγέτης και ο λαός του. Πέραν του ότι κάτι τέτοιο είναι σήμερα πρακτικά αδύνατον, καθώς ένα πρόσωπο δεν μπορεί μόνο του να συγκεράσει τις απόψεις ενός ολόκληρου λαού, θέτει εκποδών τα δημοκρατικά αναδεδειγμένα όργανα και παραβιάζει εμμέσως το καταστατικό, ενώ, ταυτόχρονα, δημιουργεί ένα προσωποπαγές και αρχηγικό κόμμα το οποίο εξαρτάται αποκλειστικά από το πρόσωπο του εκάστοτε ηγέτη.

Αποκορύφωμα όλων αυτών αποτέλεσαν τα γεγονότα της Κ.Ε. Το διάγγελμα περί δημοψηφίσματος, οι μεγαλοστομίες περί «5^ης φάλαγγας» και οι «σάλτσες πουμαρό»,   αλλά και η αποδόμηση βασικών επιτυχιών της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ δημιούργησαν ένα άκρως πολωμένο περιβάλλον το οποίο το χρεώνεται ένας: ο πρόεδρος του κόμματος. Είναι, άλλωστε, παράδοξο να επικαλείται κανείς την ενότητα και την ίδια στιγμή να ορίζει ως δεύτερο τη τάξει εντός του κόμματος μια προσωπικότητα που κάνει αήθεις επιθέσεις δημοσιεύοντας στοιχεία που καλύπτονται από το ιατρικό απόρρητο (μάλιστα, έχοντας την ιδιότητα και του γιατρού).

Η προσωπική μου άποψη είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, με την εκλογή Κασσελάκη, «αυτοκτόνησε». Οι δημόσιες παρουσίες του αποκαλύπτουν έναν ηγεμόνα που γενικολογεί, χωρίς να λέει κάτι συγκεκριμένο, και ασκεί έντονη κριτική σε προηγούμενες κυβερνήσεις, που ενδεχομένως να το αξίζουν, χωρίς όμως ουσιαστικά επιχειρήματα. Και σε ένα κόμμα η συλλογικότητα πιστώνεται τα θετικά και ο πρόεδρος χρεώνεται τα αρνητικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να έχει πάψει να κατοικεί εντός του ΣΥΡΙΖ(Α). Όμως, πλέον, «βαρίδια» δεν υπάρχουν. Για όλους είναι ώρα αποδείξεων, και για αυτούς που μένουν και για αυτούς που φεύγουν.

Υ.Γ.: Είναι εύκολο να εντοπίσει κανείς τους υπονομευτές του πρώην προέδρου. Αρκεί να ανατρέξει στις ομιλίες πριν τις εκλογές της 21^ης Μαΐου και να παρατηρήσει ποιοι τον πλαισίωναν, αλλά και να θυμηθεί ποιον είχε παραπέμψει ο ίδιος στο Πειθαρχικό.

Υ.Γ. 1: Σε ό, τι αφορά στην δήλωση Τσακλόγλου: "Και, στο τέλος της ημέρας, αφού δεν έχουνε ψωμί, ας φάνε παντεσπάνι."

Αμετροεπή και αλοζονική θα χαρακτηρίσει τη σχετική δήλωση κάποιος που σπούδασε 4 χρόνια, έχει ένα ή και 2 μεταπτυχιακά, έχει ξοδέψει πακτωλό χρημάτων από τον οικογενειακό του προϋπολογισμό και πληθώρα χρόνου, προκειμένου να φτάσει να αμείβεται, αν αμείβεται, με το αστρονομικό ποσό των... 900 ευρώ και να βρεθεί κάποιος θεσμικός φορέας να του υποδείξει ότι, κι αν δεν μπορείς κιόλας να βιοποριστεις ως δικηγόρος, άλλαξε επάγγελμα. Το γεγονός ότι αποδέχεται κάποιος ως κανονικότητα την αμοιβή των 900 ευρώ είναι ψιλά γράμματα και δεν κρίνεται άξιο σχολιασμού.

Αλλά, εντάξει, αυτά ας μην αναπαράγονται καλύτερα, γιατί είναι λαϊκισμός...

*Ο Στράτος Μαρινάτος είναι δικηγόρος στη Μυτιλήνη