Χτύπησε επισήμως το «καμπανάκι» απ’ την κυβέρνηση του μείζονος  θέματος με το οποίο έρχεται αντιμέτωπη η χώρα μας, το δημογραφικό!

Ένα ζήτημα το οποίο έκανε την εμφάνισή του στο μεταίχμιο των δεκαετιών 1980 – 1990 (εξαιτίας της μετανάστευσης του 1950 – 1960), διαιωνίστηκε με την οικονομική κρίση και την φυγή εκατοντάδων χιλιάδων νέων στο εξωτερικό και επανήλθε στο προσκήνιο την εποχή του κορονοϊού, όπως αναφέρουν επιστήμονες κι ερευνητές, αλλά τα αποτελέσματά του φαίνονται ‘’σήμερα,’’ αφού το ζύγι γεννήσεων – θανάτων γέρνει προς το δεύτερο με ποσοστά που προκαλούν απορίες κι ερωτηματικά.

Πριν αποφανθούν ωστόσο οι ειδικοί για τα πραγματικά αίτια, μήπως πρέπει να μας προβληματίσουν κάποιεςπαράμετροι οι οποίες μπορεί να λειτουργήσουν ως αντισταθμιστικοί παράγοντες σ’ αυτήν την φρενίτιδα αντιστροφής της κατάστασης με την σύσταση του Υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας και τα έκτακτα συνέδρια απ’ τον πρωθυπουργό; 

Η υπογεννητικότητα των ζευγαριών βρίσκεται στο επίκεντροτων συζητήσεων ως η σημαντικότερη (αναμφισβήτητα) αιτία για την οποία προσφέρεται από ιδιωτικά κέντρα αναπαραγωγής η δυνατότητα εξωσωματικής γονιμοποίησης κι άλλες ιατρικές μέθοδοι που οδηγούν στην πολυπόθητη τεκνοποίηση.

Το κόστος όμως το οποίο καλούνται να αποπληρώσουν είναι δυσβάσταχτο. Αφενός είναι ανύπαρκτη η έμπρακτη κρατική αρωγή, αφετέρου οι ιδιώτες γιατροί δεν παρέχουν κάποια οικονομική ελάφρυνση η οποία να ‘’ανακουφίζει’’ την όλη προσπάθεια.

Πλέον, όπως έχει διαμορφωθεί το επαγγελματικό πλαίσιο, η αποκατάσταση διασπά το καινούριο νοικοκυριό σε άλλα δυο (τα οποία συντηρούνται με δυσκολία, καθώς το ενοίκιο αντιστοιχεί σχεδόν στον βασικό μισθό), αφού το ζευγάρι εργάζεται σε διαφορετικούς τόπους.

«Κόβονται» σωρηδόν επιδόματα (αποτέλεσμα ενός κράτους δικαίου και συμπερίληψης) σε όσες οικογένειες (ελάχιστες κατ’ ομολογία) είναι τρίτεκνες και πολύτεκνες, ακόμη και σε εκείνες όπου τα ανήλικα τέκνα τους χρήζουν ιδιαίτερης φροντίδας και περιποίησης, λόγω εκ γενετής ή επίκτητων λειτουργικών ζητημάτων. Συν τοις άλλοις, υπάρχουν κι αστάθμητοι παράγοντες που συμβάλλουν στην αισθητή μείωση του νεανικού πληθυσμού, όπως η μη ολοκλήρωση του κύκλου της ζωής εξαιτίαςτων (πολλών) τροχαίων δυστυχημάτων, αιφνίδιωνπροβλημάτων υγείας...

Αποτρεπτικόςπαράγοντας ενδεχομένως να είναι το οικογενειακό περιβάλλον, το βίωμα που έχει εγγραφεί στα χρόνια της ανατροφής και του μεγαλώματος. Ο ρόλος της γονεϊκότητας είναι βαρυσήμαντος κι εσαεί. Πέραν του εθνικού λόγου, τα παιδιά οφείλουν να έρχονται στην ζωή από προσωπική επιλογή και θέληση. Αντ’ αυτού, παρατηρείται μία επιβολήκαι αρκετές φορές μία εγωπάθεια.

Η ζωή κάποιες φορές γνωρίζει καλύτερα από εμάς, (καθ)οδηγώντας μας σε σωτήρια μονοπάτια. Η ανθρώπινη ύπαρξη όφειλε να μην μετριέται σε δεκαδικούς αριθμούς (1,4 ή 1,7 παιδιά ανά οικογένεια) και μαθηματικά ποσοστά, ώστε να κατανοήσουμε το τεράστιο κι «απειλητικό» (εντός κι εκτός εισαγωγικών) πλήγμα της μείωσης του ελληνικού πληθυσμού.

Επειδή αγγίξαμε τον πάτο της απελπισίας, ‘’ξυπνήσαμε;’’Τώρα ψάχνουμε να βρούμε στρατηγικές, ώστε να υλοποιήσουμε μελλοντικούς στόχους; Με την ελπίδα (;) ότι θα αλλάξει η κατάσταση σε βάθος χρόνου…Ο σοφός λαός μας λέει «των φρονίμων τα παιδιά, πριν πεινάσουν, μαγειρεύουν».

Τα συμπεράσματα κι οι απόψεις πιθανώς να διαφέρουν για τον καθένα και την καθεμία από εμάς…

*Η Νικολέτα Τσίγκρα είναι Υποψήφια Διδακτόρισσα Τμήμα Κοινωνιολογίας – Σχολή Κοινωνικών Επιστημών – Πανεπιστήμιο  Αιγαίου (Λέσβος).