Παρακολουθώ με πολύ λύπη, στεναχώρια, σκεπτικισμό και αγωνία όλα αυτά που συμβαίνουν στον Σύριζα με την υποψηφιότητα Κασελάκη. Θεωρώ τρομακτικό να έρχεται ένας άνθρωπος που μέχρι πριν από ένα μήνα δεν τον ήξερε κανείς, δεν είχε εμφανιστεί πουθενά στην πολιτική ή στους κοινωνικούς αγώνες, να παίρνει ένα κόμμα του οποίου δεν γνωρίζει καλά - καλά τις αρχές και να γίνεται εν δυνάμει πρωθυπουργός!

Με φοβίζει το γεγονός ότι ο Κασελάκης προβάλλεται τόσο πολύ από όλα τα συστημικά ΜΜΕ που μέχρι σήμερα πολεμούσαν τον Αλέξη Τσίπρα και τον Σύριζα και με προβληματίζει πάρα πολύ η πανάκριβη καμπάνια του. Χιλιάδες ιστοσελίδες λειτουργούν σαν μια καλοδουλεμένη μηχανή υποστήριξης του Στέφανου Κασελάκη. Ποιος και πως συντονίζει όλο αυτό το επιχείρημα και πως στήθηκε μέσα σε δέκα μέρες;

Με τρομάζει το γεγονός ότι πίσω από την καταιγιστική παρουσία του Κασελάκη κρύβεται η μεταπολιτική, που θεωρώ ότι είναι ο μεγαλύτερος σύγχρονος κίνδυνος για την δημοκρατία. Να σταματήσουμε δηλαδή να μιλάμε και να σκεπτόμαστε πολιτικά, να μην δίνουμε σημασία στην ιδεολογία, στις ταξικές διαφορές και στις κοινωνικές διακρίσεις, αλλά να μένουμε στην επιφάνεια των πραγμάτων, στο life style και στον λαϊκισμό. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα όχι μόνο στην εξαφάνιση της Αριστεράς αλλά στην δημιουργία μιας αφασικής κοινωνίας που δεν θα αντιδρά πλέον απέναντι σε κανένα σύστημα εκμετάλλευσής της.

Με προβληματίζει και με ανησυχεί ο τρόπος που γίνεται η αντιπαράθεση των δύο πλευρών. Οι μεν καταθέτουν απόψεις για ένα κόμμα με ταυτότητα που θα λειτουργεί συλλογικά, δημοκρατικά, με πολιτικό πρόγραμμα και οι άλλοι απαντούν με ύβρεις, με κατασκευασμένα ψέματα και με υπόγειες διαδόσεις για υπονόμευση του Αλέξη Τσίπρα κι ότι κάποιοι μέσα στο κόμμα είναι παράσιτα. Δεν είναι καινούργια όλα αυτά αλλά πολύ παλιά που παραπέμπουν σε σκοτεινές εποχές.

Μετά την εκλογή Κασελάκη όλοι καταλαβαίνουν ότι θα αρχίσει η «αποπαρασίτωση» με στόχο την δημιουργία ενός «καθαρού» κόμματος ο ηγέτης του οποίου θα συνομιλεί απ’ ευθείας με τον λαό και θα λογοδοτεί μόνο σ αυτόν. Πίσω λοιπόν από την αστραφτερή παρουσία του Κασελάκη κρύβεται όχι μόνο το παλιό αλλά και το επικίνδυνο για τον Σύριζα αλλά και για ολόκληρη την κοινωνία. Δυστυχώς, αν συμβεί αυτό, ο Μπερλουσκονισμός και ο Τραμπισμός στη χώρας μας θα έρθει από την Αριστερά και όχι από την Δεξιά!

Μου είναι ακατανόητη τέλος η ευκολία με την οποία πολλοί πιστεύουν ότι ο Κασελάκης θέλει να νικήσει τον Μητσοτάκη μόνο με την αστραφτερή του παρουσία, χωρίς συγκεκριμένες πολιτικές θέσεις και πρόγραμμα, αγνοώντας ότι ο Μητσοτάκης έγινε πρωθυπουργός ως εκφραστής και υπηρέτης ενός ολόκληρου πολιτικού, οικονομικού και μιντιακού συστήματος. Το ίδιο σύστημα ετοιμάζει τώρα και την εναλλακτική λύση γι’ αυτό δημιουργεί τον Κασελάκη. Κάθε δημιούργημα όμως είναι έρμαιο των διαθέσεων διαθέσεις του δημιουργού του.

Το σύστημα εξουσίας είναι φανερό πως δεν θέλει να ξαναβρεί μπροστά του τον Σύριζα του 2012 πιο ώριμο και πιο έμπειρο αυτή τη φορά, από την απόκτηση της κυβερνητικής εμπειρίας, γι αυτό θέλει να τον ρευστοποιήσει, να τον κάνει ακίνδυνο και αδύναμο. Τόσο αδύναμο ώστε αν αύριο γίνει κυβέρνηση να μην μπορεί να το απειλήσει. Τότε όμως ο Κασελάκης θα κάνει την δουλειά που κάνει σήμερα ο Μητσοτάκης και όλοι θα πανηγυρίζουν επειδή θα τον έχει νικήσει!

Η κοινωνία μας και η πατρίδα μας δεν χρειάζεται «Κασελάκηδες». Χρειάζεται ένα αριστερό κόμμα που να δίνει όραμα και ελπίδα στον κόσμο. Χρειάζεται ένα Σύριζα με αριστερή ταυτότητα, δημοκρατική και συλλογική λειτουργία, με πολιτικό πρόγραμμα για τους πολλούς και όχι για τους λίγους. Χρειάζεται ένα κόμμα που θα αντιστέκεται απέναντι στην βαρβαρότητα του νεοφιλελευθερισμού.

Ένα κόμμα θεμελιωμένο γερά μέσα στην κοινωνία που θα μπορεί και θα θέλει να υπερασπιστεί τα δημοκρατικά δικαιώματά και τις κοινωνικές κατακτήσεις, να προστατέψει και επαναθεμελειώσει το κοινωνικό κράτος, να μοιράσει σωστά και δίκαια τον πλούτο της χώρας, να φέρει την κοινωνική ισότητα και δικαιοσύνη.

Πιστεύω ότι κάθε αριστερός ή αριστερή θα πάει την Κυριακή έχοντας στο μυαλό του όχι μόνο ποιόν θα ψηφίσει για Πρόεδρο στο Σύριζα αλλά και πως θα διασφαλίσει με την ψήφο του την ενότητα του κόμματος και την ύπαρξη της ίδιας της Αριστεράς.