Έτσι ήταν να γίνει, να φτάσουμε να δούμε πολλούς από τους Φοίνικες του Φοινικοδάσους μαςκομμένους…. Δεν ήταν ο άλικος ρυγχοφόρος κάνθαρος (κόκκινο σκαθάρι) ανίκητος εχθρός, αλλά η εγκληματική αδιαφορία, που καταδικάζει τον τόπο σε «στέρφα γης». Και αφού δεν βρήκαμε ώτα ευήκοα στις τάξεις των αρειμανίως (αν)αρμοδίων που μειδιούν, ψάξαμε να βρούμε αλλού συμμάχους, ώστε να σώσουμε ότι μπορούμε.

Ο Περιφερειάρχης Βορείου Αιγαίου κ. Κ. Μουτζούρης, με δέχθηκε πρόθυμα και με άμεση ανταπόκριση, δεχόμενος με ενθουσιασμό να υποστηρίξει τη νέα πρωτοβουλία στρατηγική δράσης, ώστε να ξεκινήσει η εφαρμογή μιας επαναστατικής μεθόδου για τον έλεγχο του κόκκινου σκαθαριού στα φοινικόδενδρα,που αναπτύχθηκε και κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας και θεαματικά αποτελέσματα σε άλλους Δήμους, όλα αυτά βέβαια υπό την αιγίδα και με δαπάνη της Περιφέρειας. Με μια σειρά από τηλεφωνήματαξεσήκωσε μια ομάδα δράσης, με επικεφαλής τον κ.Γιώργο Λαγουτάρη, Προϊστάμενο Διεύθυνσης Αγροτικής Οικονομίας Π. Ε Λέσβου.Την επόμενη κιόλας μέρα ήρθε και μας αντάμωσε στο Φοινικοδάσος, όπου είδε και άκουσε με απροσχημάτιστο ενδιαφέρον.

Σήμερα, ξεκίνησε η 2η φάση της διαδικασίας της μεθόδου της μικροέγχυσης (TreeMicro Injection-TMI)», με την εφαρμογή της δραστική στα δένδραουσία Εμαμεκτίνη, η οποία προέρχεται από τη φυσική αβαρμεκτίνη και φέρεται να έχει ιδιαίτερη δραστικότητα κατά του κόκκινου σκαθαριού.

Θα ακολουθήσουν επόμενες φάσεις εφαρμογών, αλλά και σημαντική πρωτοβουλία αναδάσωσης, όχι με Μανώλιες ή άλλα δένδρα (σε πείσμα των άλλων σκεπτικιστών), αλλά με φοινικοειδή συμβατά με το περιβάλλον του Φοινικοδάσους.

Ευχαριστώ προσωπικά τον ίδιο τον Περιφερειάρχη και τον κ. Λαγουτάρη, τη Διεύθυνση Αγροτικής Οικονομίας, το συνεργείο της εταιρίας εφαρμογής, για την άψογη συνεργασία, αλλά και όλους τους φίλους που στρατεύτηκαν σ΄αυτό το «Τάγμα του Φοίνικα» και όσους στάθηκαν δίπλα μας σ΄αυτόν τον αγώνα.

Ακολουθεί φανταστική επιστολή:

Προς ΆτκινσονΡοβέρτον ενταύθα (Υ.Γ. Αγαπητά μου παιδιά)

Υπάρχουν χέρια που φυτεύουν ένα δένδρο. Υπάρχουν κι άλλα που τ΄ αφήνουν να χαθεί. Τι αξίζει τελικά η σωτηρία ενός δένδρου, ή ενός δάσους; Τι αξίζει να πιστέψεις σε ένα σκοπό, όταν οι άλλοι δεν πιστεύουν; Έπρεπε να φτάσουμε στην αρχή του τέλους.Μας πήρε καιρό να φτάσουμε ως εδώ…

Σας αφιερώνω τους στίχους που ακολουθούν:

«…Κάποτε θα τελειώσουν όλα αυτά.
Και θα λέμε ότι τουλάχιστον προσπαθήσαμε.
Ότι δεν ήρθαμε άδικα στη ζωή.
Ότι δε γίναμε άδικα βάρος στη γη.
Ότι κάτι αφήσαμε πίσω μας….» (ποίημα Τάσος Θεοφίλου)