Διαβάζω για τον απόηχο της μεγάλης παράστασης με τίτλο «Μικρά Ασία - 100 χρόνια μνήμης» στο Ομήρειο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Χίου που οργάνωσε στο γειτονικό νησί η μουσική οικογένεια του εκεί «Ωδείου Αιγέας». Για τη σύμπραξη του Ωδείου με τη «Χορωδία Χίου». Για τη συμμετοχή του γνωστού τραγουδοποιού Παντελή Θαλασσινού. Για το οπτικοακουστικό υλικό της παράστασης, για τους δεκάδες συντελεστές της. Για τους χορηγούς και προπάντων για το εγκάρδιο και ασταμάτητο χειροκρότημα του κοινού.

«Θερμές ευχαριστίες οφείλουμε, γράφει το «Ωδείο Αιγαίας» σε ανακοίνωση του, ιδιαίτερα στον Δήμαρχο Χίου, Σταμάτη Κάρματζη, που πίστεψε σε μας και την παράστασή μας, στον πολιτιστικό και οικονομικό φορέα του Δήμου Χίου αλλά και στη διοίκηση και τους εργαζόμενους του Ομηρείου, γιατί χωρίς τη συνδρομή τους δε θα είχαν πραγματοποιηθεί οι συγκινητικές αυτές συναυλίες που άγγιξαν τόσο εμάς τους συντελεστές όσο και τον κόσμο που τις παρακολούθησε».
Διαβάζω και βλέπω φωτογραφίες, συγκρίνω και κρίνω.

Δεν πάνε και πολλά χρόνια από τότε που νεαροί φοιτητές, στο δρόμο για τον Πειραιά γελούσαμε με τον ήχο που ακουγόταν από τη Χιώτικια προκυμαία σαν ξεκολλούσε το καράβι από τη προβλήτα. Ήταν ο ήχος από τις «καπάντζες» των μαγαζιών μου έκλειναν αφού το καράβι έφευγε και τα μαγαζιά δεν είχαν πλέον λόγο ύπαρξης!

Η Μυτιληνιά προκυμαία ήταν βλέπετε ζωντανή και τη ζούσε μια κοινωνία που πατούσε γερά στα πόδια της, θεμελιωμένη στον πολιτισμό της, στις αξίες της, στις παραδόσεις της.

Σήμερα η Χιώτικια προκυμαία ζει και βασιλεύει απ’ άκρη σε άκρη 24 ώρες το 24ωρο, ακόμα και δαύτο το κομμάτι της το επονομαζόμενο «φτωχιά προκυμαία». Κι η Χιώτικια κοινωνία χωρίς εμμονές, ιδεοληψίες κι ιστορικά απωθημένα τραβά μπροστά. Και παράγει πολιτισμό. Η εκδήλωση του «Ωδείου Αιγαίας» για τα 100 χρόνια μνήμης κι όσες ανάλογες εκδηλώσεις προηγήθηκαν αποδεικνύουν ότι η Χίος παράγει πολιτισμό. Και δίπλα στους δημιουργούς υπάρχει μια δημοτική αρχή που τους στηρίζει.

Αλήθεια πόσα χρόνια έχετε να ακούσετε από ένα ντόπιο Μυτιληνιό πολιτιστικό σωματείο να ευχαριστεί το Δήμαρχο, τη δημοτική αρχή, τον πολιτιστικό και οικονομικό φορέα του Δήμου για τη συμβολή τους;

Τα πολιτιστικά σωματεία αντιμετωπίζονται σαν εχθροί. Τα στελέχη τους βαφτίζονται σε «κάτι τύπους» και «κουμπάρους της τάδε» ενώ στόχος είναι το Δημοτικό Θέατρο να βγάλει χρήματα. Αν οι δομές του πολιτισμού – ποιες δομές αλήθεια; - αντιμετωπίζονται ως μηχανές παραγωγής εσόδων υπάρχει θέμα. Γιατί δεν είναι κακό να υπάρχουν έσοδα. Κακό είναι να υπάρχουν έσοδα σε βάρος της ντόπιας πολιτιστικής δημιουργίας.

Πόσα χρήματα ξοδεύτηκαν έμμεσα ή άμεσα για να στηρίξουν τα ντόπια πολιτιστικά σωματεία και τις παραγωγές τους τα τελευταία χρόνια;

Πόσα χρήματα πήρε συγκεκριμένος πολιτιστικός σύλλογος που ειδικεύεται σε μνημόσυνα, παραθρησκευτικές μαζώξεις, ντάμπα ντούμπα με αρτίστες σε χωράφια «η φιάλη 100 ευρώ» και μετακλήσεις ακροδεξιών; Πόσα χρήματα ξοδεύτηκαν σε παρελάσεις εισαγόμενων αρκουδιαραίων όταν τα ντόπια σωματεία δεν έχουν μαντήλι να σκουπίσουν τα δάκρυα τους;

Τα σωματεία της Λέσβου από τη δημοτική αρχή χωρίστηκαν σε «δικά μας» και .... «με τους άλλους».

Στα δεύτερα δεν περνάει κανένα στέλεχος της δημοτικής αρχής ούτε απ’ έξω από την πόρτα τους. Στα πρώτα ντίρλι ντίρλι και δώστους διαφημιστικές παρελάσεις και ιδιαίτερες σχέσεις κάτω από πετραχήλια...

Όσον αφορά την εκδήλωση για τα 100 χρόνια μνήμης της Μικρασίας στη Μυτιλήνη να μην αναφερθώ στους αδελφούς τάδε ή στο συνέδριο όπου κάποιοι δημοτικοί άρχοντες ήθελαν να ελέγξουν και αν οι ομιλητές σε αυτό ήταν «δικοί μας» ή «από τους άλλους»!

Και θυμάμαι τα μουσικά τμήματα, τις χορωδίες, το θεατρικό τμήμα, το σκακιστικό, το Κέντρο νεότητας στη Μυτιλήνη που έσφυζαν από ζωή. Το θέατρο με τρεις κινηματογραφικές λέσχες που πρόβαλλαν ταινίες μια φορά την εβδομάδα η κάθε μια, με θεατρικές ομάδες που μπαινοβγαίναν σε αυτό, σε μια πόλη ζωντανή. Με νιάτα που δεν ονειρευόταν να γίνουν συνοριοφύλακες ή ΕΠΟΠ ούτε οι γονείς τους φιλούσαν κατουρημένες ποδιές για μια θέση στα Stage (τα θυμόσατε;). Ετούτη η κοινωνία ζούσε την πόλη, ετούτος ο κόσμος περπατούσε στην Προκυμαία, ετούτος ο κόσμος αγωνιζόταν για το μεροκάματο και για το αύριο.

Αυτήν την κοινωνία κάποιοι τη δίχασαν, τη δηλητηρίασαν, τη μπόλιασαν με ότι βρώμικο γέννησε η κρίση της δεκαετίας του 2010 όποιες εκφράσεις κι αν είχε αυτή, την τίναξαν στον αέρα για μια καρέκλα κι ένα δήθεν πόστο. Μαζί με αυτήν και τη νέα γενιά που έριξε μαύρη πέτρα πίσω της.

Λέω πως ετούτο το χάλι έφτασε στα όρια του. Χρέος όλων να τα αλλάξουμε όλα. Η Μυτιλήνη, όλος ο Δήμος Μυτιλήνης δεν αξίζει ετούτη τη ντροπή του απόλυτου τίποτα. Η Μυτιλήνη πρέπει να ξαναζήσει.