Όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, πίνακες ζωγραφικής του Θεόφιλου Χατζημιχαήλ τουλάχιστον το 2006 ταξίδεψαν στην Αθήνα χωρίς την παραμικρή διασφάλιση από πλευράς ασφαλείας αλλά και χωρίς να ληφθούν οι απαραίτητες προς τούτο αποφάσεις.

Δηλαδή τέτοιας τεράστιας πολιτιστικής αλλά και οικονομικής αξίας έργα τέχνης χρησιμοποιήθηκαν χωρίς να τηρηθούν τα όσα οι νόμοι ορίζουν ως να μην αποτελούσαν δημόσια περιουσία. Πρόκειται για τον πίνακα που εικονίζει τον ταρσανά και την προσφυγοπαναγιά στη Σκάλα Λουτρών ιδιοκτησίας της ΕΛΜΕ Λέσβου χρησιδάνειο στο Λεσβιακό Οργανισμό Λαϊκής Τέχνης του Δήμου Μυτιλήνης και το ξύλινο τμήμα από κάρο (αραμπά) του μεσοπολέμου με εικόνες κυνηγιού δωρεά Μπίνου στον ίδιο οργανισμό. Ο οποίος – οργανισμός – ας σημειώσουμε ότι πλέον δεν υπάρχει.

Όπως φαίνεται στη φωτογραφία οι δυο πίνακες, 17 χρόνια πριν, άγνωστο πώς, είχαν μεταφερθεί στην έκθεση «Τουριστικό Πανόραμα 2006». Στη σκιά τους, προκειμένου προφανώς να διαφημιστεί (!!!) η Μυτιλήνη ως τουριστικός προορισμός, η Άννα Διαμαντοπούλου, τότε Υπουργός Ανάπτυξης στο περίπτερο της Μυτιλήνης τηγάνιζε… κολοκυθολούλουδα. Ελάχιστα μέτρα πίσω της γνήσια έργα του Θεόφιλου Χατζημιχαήλ, περιουσία του Λεσβιακού λαού τα χρησιμοποιούσαν ως ντεκόρ σε τηγάνισμα κολοκυθολούλουδων με σκοπό την προσέλκυση επισκεπτών! Σε άλλη μια από τις πολλές ανόητες και πανάκριβες ενέργειες που κάποιοι πιστεύουν ότι αν τις κάνουν θα γεμίσει το νησί τουρίστες και οι τσέπες μας παράδες. Τρομάρα τους...

Οι δυο αυτοί πίνακες μετά την περιπέτεια τους με τα τηγανόλαδα επέστρεψαν στη Μυτιλήνη όπου «θάφτηκαν» υπό βροχή στον πάνω όροφο του παλιού λιμεναρχείου. Σήμερα βρίσκονται επιτέλους στη δημοτική πινακοθήκη (αρχοντικό Χαλήμ Μπέη), «έργα «θαμμένα» ανάμεσα σε άλλα πολλά, αφού η ελπίδα για μια μουσειολογική παρουσίαση αντάξια των έργων ιδιοκτησίας του Δήμου Μυτιλήνης χάθηκε με ευθύνη της δημοτικής αρχής Κύτελη.