Βρέχει στην Αθήνα το λοιπόν και το γεγονός αποτελεί είδηση πρώτου μεγέθους, ικανό να προκαλέσει ως και πρόταση ψήφου εμπιστοσύνης στη Βουλή! Είναι όμως γεγονός πρωτόγνωρο οι πλημμύρες της Αθήνας;

Μάλλον όχι. Άρα είναι είδηση; Η απάντηση στο ερώτημα αποτελεί και απάντηση στο τι δημοσιογραφία έχουμε όπως και στο τι δημοσιογραφία θέλουμε. Αλλά ας τα αφήσουμε αυτά κι ας δούμε ένα ρεπορτάζ πολύ ενδιαφέρον που απαντά στο ερώτημα «βρέχει στ’ αλήθεια στην Αθήνα; Κι αν ναι από πότε;»

Πριν 20 κοντά χρόνια, στην πολύ καλή έκδοση έκδοση «Τετράδια Μνήμης» του Κέντρου Χιακών Μελετών «Πελινναίο» αναδημοσιεύτηκε μια είδηση ανασυρμένη από την εφημερίδα «Παγχιακή» της 24.11.1925. Αναφέρεται λοιπόν στο εξαιρετικό ρεπορτάζ με τον τίτλο «Πώς βρέχει στην Αθήνα»:

«Θα διαβάσατε ίσως εις τα Αθηναϊκά φύλλα την τελευταίαν νεροποντή που μετέτρεψε την Αθήνα σ’ ένα απέραντο ποτάμι. Αλλά άλλο να το δη κανείς κι άλλο να διαβάσει. Καμμιά φορά λέμε ‘τις εφημερίδες διαβάζεις…ούτε τα μισά δεν έγιναν’ Κι όμως κανένας δημοσιογράφος δεν μπόρεσε να τη ζωγραφίσει τόσο άγρια, τόσο τραγική, όσο ακριβώς ήταν στην πραγματικότητα.

Για μια στιγμή, δεν πρόφθασε να το νιώση κανείς καλα καλά οι δρόμοι πλημμύρισαν κι έβλεπες ολόκληρους όγκους από χώμα να πέφτουν από κάθε  πάροδο στους κεντρικότερους δρόμους κι έτσι σταμάτησε κάθε κίνηση όχι πια δίποδων και τετράποδων αλλά και τετράχορδων.  Μερικές γραμμές των τραμ τόσο πολύ σκεπάστηκαν από χώμα – θα φτάσαν το μέτρο – που ανάγκασαν τους οδηγούς να διώξουν παρά το γύρω πλημμύρα τους επιβάτες δια τον φόβον αποόπτων, ενώ μερικά αυτοκίνητα που θέλησαν να περάσουν αυτά τα ξαφνικά οδοφράγματα έπεφταν σε απροόπτους λάκκους για να βγουν μετά αν όχι ακρωτηριασμένα πάντως όμως φρεσκοβαμμένα από λάσπη!

Και το νόστιμο ήταν να βλέπεις τον πρωθυπουργό να κάμνη ένα ωραίο ποδόλουτρο εν μέση οδώ για να περάση αφ’ αυτοκίνητό του που σε κάποιο λιμάνι είχε κι αυτό αράξει επί της οδού Πατησίων σ’ ένα αμάξι που δεν είχε ακόμη προσβληθεί από το φοβερό εχθρό.

Αλλά ξέχωρα από τις κωμικές αυτές σκηνές η χτεσινή βροχή είχε κι άλλες πολύ τραγικές και φοβερές γιατί εκτός από τις ανυπολόγιστες χρηματικές ζημίες είχε και μερικά θύματα που βρήκαν έναν από τους σκληρότερους θανάτους. Το τραγικότερον ήταν στην οδό Θάσου που τα νερά παρέσυραν από τα χέρια μιας κυρίας το παιδί της κι ενώ εκείνη έτρεξε για να το σώση βρήκε κι αυτή φριχτότερο το θάνατο. Αλλά μήπως οι άλλοι θάνατοι δεν ήσαν κι αυτοί φριχτοί κι ανατριχιαστικοί, όπως ενός φοιτητή της Νομικής που ύστερα πια αφ’ την καταιγίδα σ’ έναν από τους κεντρικότερους δρόμους στην οδό Πανεπιστημίου βρήκε το θάνατο με το γκρέμισμα μιας στέγης;

Είχε λοιπόν δίκηο ένας φίλος μου από τη Χίο λέγοντάς μου επιγραμματικώτατα:

Α! αδερφέ μου εδώ δε μ’ αρέσει. Ακούς να πνίγονται και στην ξηρά!»