Τον βρήκαμε να περιμένει την άφιξη το γιού του  από το Τόκιο, δαφνοστεφανωμένου πια ασημένιου Ολυμπιονίκη στην υδατοσφαίριση (πόλο). «Χαρούμενος;» τον ρωτήσαμε. «Μόνο χαρούμενος;» απάντησε... «Και περήφανος και ότι άλλο μπορεί να φαντασθεί ο νους του ανθρώπου» έσπευσε να συμπληρώσει.

Ο λόγος για το Νίκο Δερβίση πατέρα του ασημένιου Ολυμπιονίκη στην υδατοσφαίριση στην Ολυμπιάδα του Τόκιο Γιώργου Δερβίση. Του 27χρονου που έφτασε στην κορυφή μαθαίνοντας να πλατσουρίζει στο νερό από τη θάλασσα της παραλίας με την κόκκινη άμμο, τα Τσόνια της Κλειούς τη βορειοανατολική Λέσβο. Τον τόπο του.

Συνώνυμο με την ιστορία της Λέσβου, η ιστορία της οικογένειας του Ολυμπιονίκη. Μικρασιάτες πρόσφυγες οι προπαππούδες του απάγκιασαν στην Κλειού. Ο παππούς του έφυγε στη Νίκαια για να ζήσει σπάζοντας πέτρες στο νταμάρι. Από τη γενιά που έπιασε τη ζωή από τα μαλλιά, ο «δάσκαλος» όπως τον αποκαλούσαν οι φίλοι του έγινε πρωτοπόρος στην αυτόνομη κατάδυση και εργοστασιάρχης στο χώρο της υπόδησης. Και ετούτα ολυμπιακά μετάλλια ήταν για τη μεταπολεμική γενιά. Αλλά πάντα γύριζε στην Κλειού. Στη γη του και στα Τσόνια.

Εκεί μια μέρα περπατώντας με το συνονόματο του Γιώργο είδε μπροστά του έναν ψηλό άνδρα που ‘χε βγει για να περπατήσει, από μια θαλαμηγό αραγμένη αρόδο. Τον ξενάγησε. Φωτογραφήθηκαν μαζί του. Οι δυο Γιώργηδες, παππούς κι εγγονός και ο Τζόρτζ Μπους που ‘χε έρθει για να παρακολουθήσει τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004 στην Αθήνα.

«Ο Γιώργος ξέρει κάθε σπιθαμή άμμου στα Τσόνια» λέει για το γιό του ο Νίκος Δερβίσης. Σε όλη του τη ζωή δυο μήνες κάθε χρόνο τους περνούσε στο χωριό. Οι συγγενείς μας ζουν εκεί, οι άνθρωποι μας, το σπίτι μας είναι εκεί. Εκεί ξεκουραζόμαστε, εκεί ξαναπαίρνουμε δύναμη να συνεχίσουμε».

Η «καλογερική» ενός Ολυμπιονίκη είναι βαριά. Οκτώ με δέκα ώρες προπόνηση κάθε μέρα που να βρει χρόνο ο Γιώργος Δερβίσης για το πτυχίο του από το Πανεπιστήμιο Πειραιά. Που να βρει χρόνο και να ξεκουραστεί στα Τσόνια φέτος. Μια βδομάδα μόλις και μετά στην προετοιμασία για το τσάμπιονς λιγκ και τις άλλες του υποχρεώσεις με την ομάδα του τον Ολυμπιακό.

Ο Ολυμπιονίκης πριν χρόνια στα Τσόνια. Με ένα «μετάλλιο», ένα χταπόδι που είχε καταφέρει να πιάσει

«Τον βλέπετε καθόλου;» ρωτάμε το Νίκο Δερβίση. Ακούμε από το τηλέφωνο έναν αναστεναγμό. Χαράς ή σκέψης δεν ξέρουμε.

«Κάνει αυτό που θέλει. Και είναι πολύ σπουδαίο που τα καταφέρνει. Σπουδαίο είναι αυτό και για έναν πατέρα τεσσάρων πρωταθλητών». Η μεγάλη του κόρη πρωταθλήτρια κολύμβησης που θα του χαρίσει κι ένα εγγόνι σε ένα μήνα. Κι οι άλλες του δυο μικρές κόρες. πρωταθλήτριες και αυτές στη ρυθμική γυμναστική.

«Εσείς πως και γλυτώσατε από τα γήπεδα;» ρωτάμε. Λάθος κάναμε. Και ο Νίκος Δερβίσης, σύγχρονος Διαγόρας ο Ρόδιος, κολυμβητής στην ομάδα του Εθνικού ήταν.

Μια οικογένεια «δικιά μας», από τη Λέσβο της προσπάθειας, την Ελλάδα που άμα αποφασίσει να προσπαθήσει τα καταφέρει παρά τις δυσκολίες.

Κύριε Νίκο καλώς να δεχτείς τον Ολυμπιονίκη, «Δερβίσηδες» ραντεβού στην παραλία με την κόκκινη άμμο, στα Τσόνια.