Πάνε πολλά χρόνια, πάρα πολλά, από τότε. Αντιδήμαρχος τεχνικών υπηρεσιών του Δήμου Μυτιλήνης ήταν ένας συνταξιούχος ανώτερος δημόσιος υπάλληλος εκ Θεσσαλονίκης ορμώμενος και μακαρίτης πια. Και επειδή έχει περάσει μια 20ετία και βάλε, κοινώς έχουν παραγραφεί αδικήματα και πολιτικές ευθύνες, αλλά και επειδή σε μια τέτοια περίπτωση ο νεκρός δεδικαίωται ας γράψουμε και την ιστορία αυτή να μη τη λέμε μοναχά τέτοιες μέρες στις παρέες.

Όπως ίσως θα θυμούνται οι παλιότεροι εκείνη την εποχή τρέχαμε με ιλιγγιώδεις ταχύτητες.... ανάπτυξης. Δε ξέρω σε ποιον κορβανά στηριζόταν η ανάπτυξη αλλά παράδες θέλαμε να λέμε πως έτρεχαν και από τα μπατζάκια μας.

Κοινώς λεφτά υπήρχαν. Υπήρχαν όμως; Υπήρχαν δεν υπήρχαν άλλο είναι το θέμα μας.

Ο Θεσσαλονικιός συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος εισηγμένος και στο κομματικό κυβερνητικό στρατόπεδο εκλέχτηκε δημοτικός σύμβουλος και μάλιστα με πολλές, πάρα πολλές, ψήφους και επάξια τοποθετήθηκε Αντιδήμαρχος τεχνικών υπηρεσιών. Και επειδή έρρεαν τα φράγκα στα ταμεία του Δήμου γινόταν και έργα. Πολλά έργα στ’ αλήθεια...

Πλην όμως ο κ. Αντιδήμαρχος δάχτυλο στο μέλι, που λένε. δεν έβαζε. Με ένα άσπρο φιατάκι 127 κυκλοφορούσε αγκομαχώντας στις ανηφόρες.

Τέτοιες μέρες ήταν Μεγαλοβδομαδιάτικες και χτύπησε η πόρτα του σπιτιού μου στον παιδικό σταθμό του Συνοικισμού όπου έμενα. Ανοίγω την πόρτα και τι να δω. Ο κ. Αντιδήμαρχος φορτωμένος με ένα αρνί!

Πάγωσε. «Λάθος Στρατή, λάθος....» ψέλλισε και στράφηκε προς τον προορισμό τουμ τη διπλανή πόρτα, σε ένα σπίτι όπου έμενε ένας ψηφοφόρος του κόμματος και του Αντιδημάρχου, ομολογουμένως άνθρωπος σε ανάγκη.

Στο σοκάκι όπου έβγαινε η πόρτα μου είχε παρκάρει ο κ. Αντιδήμαρχος το άσπρο του φιατάκι. Τιγκαρισμένο στο αρνί. Ένα κοπάδι αρνιά κουβαλούσε ο αξέχαστος αυτός παράγοντας της κοινωνίας μας, νύχτα έφυγε από το νησί θα θυμόσαστε βέβαια οι παλιότεροι... Ένα κοπάδι αρνιά, για τους πολιτικούς - κομματικούς του φίλους και ψηφοφόρους. Ένα κοπάδι αρνιά με τη σφραγίδα της.... αλληλεγγύης που ξοφλιόταν κάποια στιγμή με μια, δυο, τρεις ψήφους.

Από τότε, πάνε χρόνια από τότε, οπότε βλέπω πολιτικούς παράγοντες στον τόπο μας να μοιράζουν τις γιορτές σακούλες με τρόφιμα θυμάμαι εκείνο τον ξεχασμένο (και συγχωρεμένο) αντιδήμαρχο της πόλης που μοίραζε το Πάσχα αρνιά με το άσπρο φιατάκι του. Να προσέχουν ποιες πόρτες χτυπάνε...