Τούτες τις μέρες συμπληρώνεται ένας χρόνος από τα γεγονότα που συνέβησαν στην αγροτική τοποθεσία Καράβα της Λέσβου. Τότε που ισχυρές δυνάμεις των ΜΑΤ ήρθαν νύχτα στο νησί, πραγματοποίησαν επεισοδιακή «απόβαση» τις μεταμεσονύκτιες ώρες στο λιμάνι και ακολούθως κινήθηκαν μηχανοκίνητα προς το μέσο του νησιού. Έτσι ώστε να υποστηρίξουν και επιβάλουν τη συγκεκριμένη τοποθεσία ως θέση για τη δημιουργία κλειστής, απομονωμένης δομής για πρόσφυγες και μετανάστες.

Τότε συνέβη η πρωτόγνωρη κινητοποίηση των κατοίκων του νησιού. Άτομα διάφορων πολιτικών αντιλήψεων, κοινωνικών ομάδων και ηλικιών εναντιώθηκαν σε αυτή την απόφαση. Για μέρες διαμαρτυρόταν στα βουνά που ορίζουν την περιοχή. Δυο είναι τα βασικά χαρακτηριστικά που αποτυπώθηκαν με τα γεγονότα: το πολύ ξύλο που έπεσε και η ακύρωση της επιχειρούμενης δημιουργίας κλειστού κέντρου. Βεβαίως δεν ήταν όλοι εκεί, όπως συνηθίζουμε να λέμε. Υπήρξαν απόντες από την τοπική αυτοδιοίκηση και από τον συντηρητικό πολιτικό χώρο· έτσι συμβαίνει διαχρονικά. Η καταγραφή έγινε. Ο μελλοντικός ερευνητής θα εντοπίσει το υλικό των γεγονότων και θα τα αποτιμήσει. Να θυμίσουμε ότι κατά την αναχώρηση των αστυνομικών δυνάμεων από τα λιμάνια της Μυτιλήνης και των Μεστών της Χίου άνδρες των σωμάτων αυτών προέβησαν σε ανάρμοστες πράξεις για ένστολους.

Η πορεία στο θέμα μετανάστευση, μετακίνηση ανθρώπων συνεχίζεται. Διαρκώς ανακοινώνονται διάφοροι αριθμοί από τις αρχές, οι οποίοι προσπαθούν να ησυχάσουν τους κατοίκους των νησιών και να εντυπωσιάσουν όλους. Η πραγματικότητα είναι ότι η κατάσταση είναι στάσιμη ως προς τη μετακίνηση και μεταφορά αυτών των ανθρώπων. Ήρθε ο υπουργός μετανάστευσης, ο κ. Μυταράκης, στο νησί για να εποπτεύσει την αναχώρηση 116 προσφύγων στη Γερμανία! «Κουβέντα να γίνεται» λένε οι καθημερινοί άνθρωποι. Γιατί στη Λέσβο υπάρχουν γύρω στις 8.000 άτομα που περιμένουν. Κι αυτά δεν είναι αριθμοί, έχουν όνομα, χαρακτηριστικά, ταυτότητα τη μικρή τους ιστορία και πάνω απ’ όλα τα όνειρά τους. Τις προάλλες, μετά την αναχώρηση των 116, μια μάνα, έγκυος με δύο παιδιά, αυτοπυρπολήθηκε μέσα στη σκηνή της, γιατί εξαιρέθηκε από τη μεταφορά. Μπορούμε να σκεφτούμε την κατάσταση απόγνωσης που βρέθηκε αυτή η γυναίκα, έτσι ώστε επιχείρησε να καεί;

«Να καθόταν στον τόπο τους» είναι μια φράση που λέγεται από κάποιους. Ακριβώς ή ίδια φράση ακούστηκε και το 1922· «Καλά ας κάθονται αυτού, δεν θα δημιουργήσουμε εκ δευτέρου προσφυγικόν ζήτημα», είπε ο Γεν. Διοικητής Λέσβου. Αντ. Σπηλιωτόπουλος. Ο κύκλος της ζωής, έστω κι αν περνά από το ίδιο σημείο, δεν κλείνει. Η χάραξή του είναι αέναη. Κι η αν στην πορεία του μας συναντήσει τότε γινόμαστε πρωταγωνιστές, μάρτυρες ή θεατές.       

*Ο  Αριστείδης Καλάργαλης είναι Συγγραφέας, διδάκτορας Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας