Χρησιμοποιώ ένα πρόσφατο ποστ στην τοπική ιστοσελίδα "Στο Νησί" που μου έκανε εντύπωση. Αφορούσε σε μια κίνηση πολιτών από τη Λέσβο την οποία στηρίζουμε και που θέλει εν μέσω τρομερής βαρυχειμωνιάς να δημιουργηθεί ένα θεσμικό πλαίσιο μέσω από το οποίο να μπορεί να φιλοξενεί για λίγες μέρες -όσο μπορεί και θέλει ο καθένας- μια οικογένεια, έναν συνάνθρωπό μας, πρόσφυγα ή ντόπιο.

Να επικεντρωθούμε στα "likes". Ξέρω ότι δεν είναι απόλυτα τα συμπεράσματα που θα εξάγει κανείς από ένα ποστ, θα μείνω όμως εκεί γιατί πιστεύω πως το μοτίβο επαναλαμβάνεται. Στο ποστ λοιπόν 149 άτομα πάτησαν "χαχα" αυτήν την φατσούλα που γελάει και προφανώς ειρωνεύεται, ή την άλλη την θυμωμένη, το "έλεος".Να υποθέσω ότι αυτοί δεν συμφωνούσαν με το περιεχόμενο της ανάρτησης.

Αντίθετα 398 πάτησαν like ή καρδούλα προφανώς υπέρ της ανάρτησης. Αυτοί που ήταν υπέρ δηλαδή είναι 249 άτομα περισσότεροι. Και τώρα πάμε στα σχόλια. Αν διαβάσουμε τα σχόλια, περίπου 100 στον αριθμό τα 85 από αυτά είναι ύβρεις, χολή, μίσος, βαθύς ρατσισμός. Τι συμβαίνει εδώ; Γιατί συμβαίνει αυτό;

Έχουμε προφανώς την μειοψηφία που εκφράζεται ακραία και την πλειονότητα απλά να συμμετέχει με ένα "like" και να αφήνει τα σχόλια για την αντίθετη πλευρά. Αυτό, κατά τη γνώμη μου, έχει πολύ ενδιαφέρον και χωράει διάφορες αναλύσεις, από κοινωνικές έως ψυχολογικές.

Δυο πράγματα που νομίζω αξίζει να σημειώσω είναι τα εξής. Είναι η γνώμη μου και δεν έχω κάνει επισταμένη έρευνα, να δω τι έχει γραφτεί σχετικά, είναι, ας πούμε, μια υπόθεση εργασίας. Όσοι είναι -κατά βάση είτε το παραδέχονται είτε όχι- ρατσιστές, εκφράζουν ένα μένος σε κάθε ευκαιρία και τα κοινωνικά δίκτυα είναι πεδίο δόξης λαμπρό για εκείνους.

Άνθρωποι οι οποίοι στην καθημερινή ζωή, νομίζω, δεν τους παίρνει και κανείς στα σοβαρά ή αν μη το άλλο δεν εκφέρουν σημαίνοντα δημόσιο λόγο. Ως εκτόνωση, ως ταυτότητα, νομίζουν ή νιώθουν ότι γράφοντας τα σώψυχά τους στο ίντερνετ, αποκτούν κοινωνική υπόσταση οι ιδέες τους.

Η άλλη πλευρά προτιμάει να μην εμπλακεί σε τέτοιο διάλογο ή στις ύβρεις καθώς γνωρίζει ότι είναι χαμένος χρόνος (πως να συζητήσεις από το μηδέν πίσω από οθόνες) έτσι όμως αφήνει χώρο στις ακραίες φωνές. Από τη μια καταλαβαίνω αυτή τη στάση και την ασπάζομαι πολλές φορές. Τις περισσότερες μάλιστα.

Είναι εξοντωτικό να θες να προβάλλεις νηφάλιο λόγο απέναντι στον μη-λόγο. Από την άλλη βλέπω πως η συνισταμένη, αν θέλετε, αυτών των άναρθρων ρατσιστικών κραυγών -περί αυτού πρόκειται και όχι περί επιχειρημάτων- στο τέλος φτιάχνει πολύ θόρυβο. Και αυτό είναι επικίνδυνο γιατί ο θόρυβος είναι χρήσιμος σε όσους τους συμφέρει να πολεμάμε μεταξύ μας για να μη θίξουμε την κυριαρχία τους.

Καλύπτει επίσης πολλές από τις δράσεις και απόψεις εκείνες που προσπαθούν να ακουστούν. Δημιουργεί κλίμα. Μερικές φορές τα καταφέρνει αυτά, άλλες όχι. Ο θόρυβος όμως ανεβαίνει όπως βλέπω. Στο τέλος του κρεσέντο αυτού φοβάμαι μήπως περιμένει το ουρλιαχτό μιας ακόμη νύχτας κρυστάλλων.

Καλώς ή κακώς το "καφενείο" της εποχής μας είναι το διαδίκτυο. Και ο Έλληνας πιστεύει συνήθως πως όποιος φωνάζει στο καφενείο πιο δυνατά, έχει δίκιο. Δε θα σταθώ στο να προτρέψω να κάνουμε και εμείς θόρυβο και να μπούμε σε διάλογο αν και νομίζω οτι έχει αξία αυτό υπό προϋποθέσεις.

Θα πω απλά το εξής : ας προσέξουμε μην κάνουν τη ζημιά οι μειοψηφίες και μετά ψαχνόμαστε ξανά να δούμε ποιός φταίει. Θόρυβο δε κάνει μόνο το "κύμβαλον αλαλάζον" ή αν θέλετε, ο τενεκές ο ξεγάνωτος, κάνει και αυτός που πονάει. Και πολύς κόσμος που αυτή τη στιγμή υιοθετεί ρατσιστική ρητορική νιώθει πως έτσι επουλώνει βαθιές πληγές.

Αφήσαμε την ίαση να προσπαθεί έρθει μέσα από το μίσος γιατί σαν κοινωνία αδιαφορούμε ο ένας για τον άλλο. Δεν επενδύσαμε ποτέ στην αγάπη. Για αυτό είμαι πεπεισμένος. Λοιπόν τι κάνουμε; Θα σιωπήσουμε; Θα φωνάξουμε πίσω; Θα φροντίσουμε να κλείσουμε καμιά πληγή; Θα πιάσουμε τον άλλο όμορφα στην πραγματική ζωή να του πούμε δυο κουβέντες; Θα κοιτάξουμε τον πλησίον μας;

Θα τα αφήσουμε όλα να πάνε στο διάολο γιατί έτσι και αλλιώς δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα; Ας ξεκινήσουμε από το ότι δε μπορούμε να κρυβόμαστε πια από αυτά τα ερωτήματα...