Επισημαίνει ο Γιάννης Αγγελάκας στο τραγούδι «Σαράβαλο», το οποίο, παρεμπιπτόντως,  πρώτη φορά ερμηνεύθηκε στη Μυτιλήνη, στη συναυλία του καλλιτέχνη στον Αύλωνα.

Στην αλήθεια αυτού του στίχου οικοδομείται και η σύγχρονη νομοθετική παραγωγή της χώρας μας, η οποία όπως φαίνεται έχει βάλει ως στόχο την αποδυνάμωση των κοινωνικών μηχανισμών που μπορούν να ενισχύσουν την κριτική σκέψη και μπορούν να τροφοδοτήσουν τη συλλογική δράση, ανεξαρτήτως κοινωνικο-οικονομικού υποβάθρου των πολιτών-συμπολιτών.

Ήτοι Εκπαίδευση και Τέχνη!

Εκπαίδευση: ‘Ένας νόμος που ψηφίστηκε προς το παρόν επί της αρχής και μειώνει δραστικά τον αριθμό των μαθητών που μπορούν να έχουν πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι μαθητές των νυχτερινών σχολείων, οι οποίοι ανήκουν σε χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα και ευελπιστούν μέσα από την τριτοβάθμια σε μια ανοδική κοινωνική κινητικότητα και βελτίωση της ζωής τους.

Ένας νόμος που ψηφίστηκε για το «καλό» μας, με προτεραιότητα την ασφάλεια των ΑΕΙ, έχοντας, βεβαίως, καλλιεργήσει πιο πριν το φόβο στην ελληνική κοινωνία για το εύρος της ανομίας (π.χ. ναρκωτικά, βανδαλισμοί, τρομοκρατία) στα ελληνικά πανεπιστήμια. Ε, ας κοιτάξει κάποιος τα στατιστικά για την ανομία στα ΑΕΙ, και δη στα περιφερειακά, και ας γελάσει δυνατά. Σχεδόν ανύπαρκτα… Άρα ποιος είναι ο στόχος αυτής της διάταξης του νόμου;

Τέχνη: Με αφορμή την ενσωμάτωση της τροποποιημένης ευρωπαϊκής οδηγίας για την παροχή υπηρεσιών στον οπτικοακουστικό τομέα, ψηφίζεται αύριο νομοσχέδιο βάσει του οποίου, απαγορεύεται οποιοδήποτε υλικό να ανεβαίνει στο διαδίκτυο από δημιουργό - καλλιτέχνη ή ακόμα και από οποιοδήποτε χρήστη  που «α) να εμπεριέχει υποκίνηση σε βία ή μίσος εναντίον ομάδας ανθρώπων ή μέλους ομάδας, ιδίως λόγω φύλου, φυλής, χρώματος, εθνοτικής καταγωγής, ιθαγένειας ή κοινωνικής προέλευσης, γενετικών χαρακτηριστικών, γλώσσας, θρησκείας ή πεποιθήσεων, πολιτικών φρονημάτων ή κάθε άλλης γνώμης, ιδιότητας μέλους εθνικής μειονότητας, περιουσίας, γέννησης, αναπηρίας, ηλικίας ή σεξουαλικού προσανατολισμού, και β) να εμπεριέχουν δημόσια πρόκληση σε τέλεση τρομοκρατικού εγκλήματος (άρθρο 187Α ΠΚ).

Και με την πρώτη ανάγνωση γιατί είναι κακό να απαγορευτεί η υποκίνηση βίας; Τόσο καιρό δεν διαμαρτυρόμαστε για την αναπαραγωγή της βίας στα μέσα; Μόνο που το συγκεκριμένο νομοσχέδιο συνδέει το πολιτιστικό περιεχόμενο με τον ποινικό κώδικα, χωρίς να προσδιορίζεται καμία παράμετρος για το τι σημαίνει υποκίνηση βίας ή δημόσια πρόσκληση, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για λογοκρισία στην τέχνη. Και πριν πει κανείς ότι αυτό το επιχείρημα είναι υπερβολικό, ας κοιτάξει λίγο παραδίπλα στην Ισπανία, που εφάρμοσε αντίστοιχη νομοθεσία, καθώς και σε ανάλογες διώξεις ευρωπαίων καλλιτεχνών..

Να σημειωθεί επίσης, ότι ενώ η χώρα μας καίγεται να ενσωματώσει αυτή την οδηγία, παράλληλα μπλοκάρει την υιοθέτηση της Οδηγίας για την ισότητα των φύλων σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Αυτή η οδηγία δεν είναι και τόσο βολική…

Όλα αυτά βεβαίως, διανθισμένα με μπόλικη δόση ατομικής ευθύνης σε σχέση με τη διαχείριση του COVID. Φταίμε που έχουμε κρούσματα και δεν προσέχουμε! Φταίμε που δεν τηρούμε τα μέτρα, που βεβαίως μεταβάλλονται κατά βούληση και ανάλογα την κοινωνική θέση του ατόμου.

Και τελοσπάντων  εμείς φταίμε για όλα τα αρνητικά αποτελέσματα της πανδημίας, αφού ατομικά δεν πράξαμε ως οφείλαμε! Και επειδή ως γνωστόν η φτώχεια έχει και φιλότιμο, αυτή την ευθύνη την παίρνουμε σοβαρά. Και μένουμε σπίτια μας, μόνοι και μουδιασμένοι απέναντι σε κάθε μορφή πολιτικής, σε κάθε μέτρο που προωθείται αυτή τη στιγμή, είτε μας εκφράζει είτε όχι.

Αυτό είναι το αφήγημα! Στροφή στην ατομικότητα και στην απραξία.

 «Ποιος σκάει ο κόσμος που το πάει;»

Ξεχνώντας κάθε μορφή συλλογικότητας, ξεχνώντας κάθε μορφή δράσης, ξεχνώντας ότι:

• Η εκπαίδευση είναι δικαίωμα όλων (ημεδαπών και αλλοδαπών) και βασική αποστολή της είναι και η διαμόρφωση ενεργών πολιτών
• Η εκπαίδευση είναι υποχρηματοδοτούμενη, αλλά αντί να δώσουμε τα χρήματα εκεί, τα δίνουμε για την αύξηση των μηχανισμών καταστολής όταν αυτοί είναι αχρείαστοι στην πραγματικότητα
• Η τέχνη εκφράζει τις ανάγκες της κοινωνίας και τις επιλογές του εκάστοτε κοινωνικού συνόλου εντός του οποίου παράγεται
• Η τέχνη έχει γνωστική αξία, έχει ηθική, είναι μορφή παιδείας που επίσης διαμορφώνει ενεργούς πολίτες

Και ότι και η εκπαίδευση και η τέχνη προωθούν την ελευθερία της σκέψης, της έκφρασης και της δράσης, με σεβασμό στα δικαιώματα όλων, και η απρόσκοπτη λειτουργία τους είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την εξέλιξη των κοινωνιών μας.

«Και ο κόσμος σα σαράβαλο για αλλού θα ροβολήσει»…

Σε ποιο αλλού  έγκειται το ζήτημα. Σε ποια κοινωνία θέλουμε να μεγαλώσουν τα παιδιά μας;

Ας μη μείνουμε άλλο φρόνιμοι…