
«Ποίηση είναι η μεταφυσική του σώματος
μια πικραμένη ηχώ
με ειρωνεία και θλίψη».
Ο Γιάννης Κωνσταντέλλης ήταν γεννημένος ποιητής. Πριν από λίγες μέρες έφυγε από τη ζωή ως «άνεμος των τελευταίων ημερών»· ένας άνεμος, όμως, που δεν θα σβήσει τα ίχνη του, αλλά θα κρατήσει ζωντανή τη μνήμη του ως σπουδαίου δημιουργού, οξυδερκούς δοκιμιογράφου και αφοσιωμένου δασκάλου των ανθρωπιστικών γραμμάτων.
Η ποίησή του μετουσιώθηκε στις υψηλότερες σφαίρες του εσωτερικού και υπαρξιακού βίου του ανθρώπου: στον έρωτα, στη γλώσσα, στη θρησκευτική πίστη και τη φιλοσοφία. Ο Γιάννης δεν υπήρξε απλώς ένας τεχνίτης του λόγου· υπήρξε αυθεντικός λόγιος, ένας ζωντανός κρίκος στη μακρά αλυσίδα της Λεσβιακής Γραμματείας. Ένας άνθρωπος που κράτησε ψηλά τη δάδα του πολιτισμού σε έναν τόπο που, εδώ και αιώνες, γεννά διαχρονικά το φως και την πνευματικότητα.
Η συμβολή του στα γράμματα του νησιού μας αποτελεί ανεκτίμητη παρακαταθήκη. Με πένα γεμάτη ευαισθησία και ευγένεια, έσκυψε πάνω από την ιστορία, την παράδοση και τις τέχνες της Λέσβου. Δεν στάθηκε απλός παρατηρητής. Στους στίχους του, ο Λεσβιακός ορίζοντας, το Αιγαίο ολάκερο και η ιδιαίτερη πατρίδα του, ο Μόλυβος, έδιναν πάντα το «παρών», κρυμμένα ανάμεσα στις λέξεις, σαν το «Φωτώνυμο» που αναζητούσε σε όλη του τη ζωή. Την ίδια στιγμή, τα δοκίμιά του, βαθιά επηρεασμένα από τη στέρεη κλασική του παιδεία, προσέγγιζαν τον κόσμο μέσα από ένα διεισδυτικό φιλοσοφικό πρίσμα. Αποτέλεσε, συνεπώς, μια σπάνια περίπτωση πνευματικού ανθρώπου, του οποίου η κληρονομιά θα συνεχίσει να εμπνέει τις επόμενες γενιές φιλολόγων, ποιητών και ανθρώπων των Γραμμάτων.Στην αγαπημένη του Ραλλού και στα παιδιά του, εύχομαι συλληπτήρια· ο Θεός να αναπαύει τη ψυχή του.