Παρασκευή, 4 Σεπτέμβρη, 12 η ώρα το μεσημέρι.
Δηλαδή, μέρα εργάσιμη, ώρα εργάσιμη, ανοιχτά τα μαγαζιά και μάλιστα στο φουλ της δουλειάς τους- λέμε τώρα... Και μια μέρα χαρά θεού, ό,τι πρέπει για βόλτα ή για μπάνιο.

Για να το κάνουμε πιο λιανά, είναι η μέρα και η ώρα που αν πρέπει να είσαι ή να πας στη δουλειά σου, αν θες να κάνεις τα ψώνια σου, αν θες να κάνεις μια βουτιά στη θάλασσα, θα πρέπει να είσαι έξω, στο δρόμο.
Παίρνεις λοιπόν το αυτοκίνητό σου, κατεβαίνεις στην πόλη και βέβαια, για να κάνεις κάτι απ' αυτά πρέπει κάπου να παρκάρεις.

Ναι, αλλά πού;
Βρίσκεσαι, ας πούμε, κάπου στην προκυμαία και ξεκινάς το κυνήγι του θησαυρού.Στην προκυμαία, εκεί που επιτρέπεται το παρκάρισμα, οι θέσεις πιασμένες κι επί πληρωμή βεβαίως. Εκεί που απαγορεύεται, επίσης πιασμένες οι θέσεις, και με το πρόστιμο να κρέμεται πάνω απ' το κεφάλι σου.

Χώνεσαι μέσα στους γύρω δρόμους και στενά, το αδιαχώρητο. Με τα πολλά, και ύστερα από πολλές γύρες, βρίσκεσαι στο τελωνείο.
"Ωραία", λες, "δε μπορεί, εδώ κάτι θα βρω". Προχωρείς, και βλέπεις όλο το πάρκινγκ σχεδόν άδειο.

"Επιτέλους" λες, αλλά την ίδια στιγμή λες πάλι, "ναι, αλλά γιατί;". Τότε παίρνει το μάτι σου μια τεράστια πινακίδα: "Χώρος Ελεγχόμενης Στάθμευσης" κλπ κλπ.
Πρώτα αναρωτιέσαι "μα καλά, από πότε;" και ύστερα ξαναλές "ε όχι ρε π----- μου". Ό,τι είπανε δηλαδή και οι άλλοι πριν από σένα. Φεύγεις, και συνεχίζεις το ψάξιμο.

Τότε καταλαβαίνεις για ποιο λόγο όλα τα γύρω στενά και δρομάκια ήταν γεμάτα αυτοκίνητα. Και βέβαια, δε χρειάζεται άλλη σκέψη για να καταλάβεις γιατί όλη η Αργύρη Εφταλιώτη, ο δρόμος που οδηγεί στο Άγαλμα της Ελευθερίας είναι γεμάτος αυτοκίνητα, -σε επιτρεπόμενες και μη θέσεις-, γιατί ο χώρος κάτω από το Μουσείο μέχρι και πέρα που βγάζει στην θάλασσα, είναι γεμάτος αυτοκίνητα, γιατί όλη η πλατεία στο Κιόσκι είναι γεμάτη αυτοκίνητα, και πάει λέγοντας...
Τελικά, όλο αυτό το κυνήγι του θησαυρού, κάποια στιγμή αποδίδει. Κάπου βρίσκεις μια θέση, χωρίς βέβαια να σε νοιάζει πόσο κοντά ή μακριά είσαι από το μέρος που θες να πας.

Όμως, όλη αυτή η ταλαιπωρία, δε μπορεί παρά να σε βάλει σε σκέψεις και να εγείρει διάφορα ερωτηματικά όπως:

- Γιατί έκαναν τον χώρο στάθμευσης επί πληρωμή;
Η μόνη απάντηση που μου έρχεται είναι μία: για εισπρακτικούς και μόνο λόγους. Κάποιες δικαιολογίες που ειπώθηκαν ότι τάχαμου το ζήτησε ο κόσμος, για εγκαταλειμμένα αυτοκίνητα, ή διάφορα άλλα τέτοια, προτιμώ να μη τις σχολιάσω, γιατί θα ξεχάσω την καλή μου αγωγή...

 O χώρος στάθμευσης μεταξύ κολυμβητηρίου και τελωνείου  την Παρασκευή, 4 Σεπτέμβρη, στις 12,10 το μεσημέρι, την ώρα δηλαδή που εξελίχθηκαν όσα αναφέρονται στο κείμενο

-Τι υπηρεσία προσφέρουν έναντι του αντιτίμου πληρωμής;
ΚΑΜΙΑ, απολύτως ΚΑΜΙΑ. Απλά, βρήκαν ένα τρόπο να βάλουν το χέρι στην τσέπη του κόσμου και να του παίρνουν τα κέρματα, μονόευρα και δίευρα. Που αν μάλιστα, αυτό γίνεται καθημερινά, όπως για παράδειγμα με τους εργαζόμενους των γύρω Υπηρεσιών, τότε γίνεται άλλος ένας ιδιαίτερα σεβαστός φόρος. Έτσι, στα καλά καθούμενα.
Και βέβαια, το ίδιο ισχύει και για όλες τις άλλες, επί πληρωμή, σταθμεύσεις της προκυμαίας ή όπου αλλού.
Χωρίς την προσφορά ΚΑΜΙΑΣ απολύτως ΚΑΜΙΑΣ υπηρεσίας, σου παίρνουν λεφτά. Απλά και μόνο γιατί γιατί μπορούν. Γιατί έχουν τον τρόπο να σε εξαναγκάζουν να τους πληρώνεις.
Αλήθεια, ποια η διαφορά ανάμεσα στους πάλαι ποτέ ληστές που την έστειναν στα περάσματα των εμπορικών δρόμων, που για να περάσουν οι ταξιδιώτες έπρεπε να πληρώσουν το "κατιτίς" τους;
Τότε πλήρωναν για να περάσουν, τώρα πληρώνουμε για να σταματήσουμε.
Α, ναι, υπάρχει και διαφορά στο ύψος των "λύτρων".

Όμως να ρωτήσω και κάτι ακόμα. Δεν τους προβληματίζει όλη αυτή η κατάσταση που δημιούργησαν;

Δεν σκέφτονται τα προβλήματα, ιδιαίτερα ορατά βέβαια, που προκάλεσε η αφαίρεση εκατόν είκοσι πέντε θέσεων στάθμευσης από το κέντρο της πόλης;
Μήπως, τελικά, το μόνο που τους νοιάζει είναι πώς θα εξαναγκάσουν τον κόσμο, εκόντες- άκοντες, να "τους τα ακουμπά";