Πρωί πρωί χτες κατέβαινα την οδό Σόλωνος στην Αθήνα. Οπότε βλέπετε περνώ από την Αθήνα, τόχω τάμα να κατεβαίνω με τα πόδια τη Σόλωνος, Από τη μια άκρη της στην άλλη. Ο δρόμος της κάθε μέρας μου ήταν τούτο το ονοματισμένο με τ’ όνομα του πρώτου νομικού σκουλήκι που ξεκινά από το πλούσιο Κολωνάκι για να καταλήξει στα φτωχά Εξάρχεια. Περπατώ λοιπόν το δρόμο τούτον και χαζεύω δεξιά κι αριστερά. Να εδώ ήταν ο «Μπερντές» με τα ούζα μας, εκεί το «κοτοπουλάδικο» της μεγάλης πείνας, κι εκεί, ναι εκεί ήταν, ξαναείδα μετά από πολλά χρόνια το Γιάννη να ζητιανεύει δεκάρικα για να εξοικονομήσει το μεσημέρι ένα τόσο δα κομμάτι της δόσης του.

Α ναι... Να μην το ξεχάσω. Εκεί σε γνώρισα κι εσένα. Να βγαίνεις φοιτήτρια της Νομικής, δεύτερο έτος, κι εγώ «κοπτάτσια» στο τραπεζάκι των συντρόφων του «Αγώνα» γιατί ήμασταν λέει πεσμένοι κείνη τη χρονιά στη Νομική και μας έκαναν «εξαγωγή να στηρίξουμε την Οργάνωση».

Θυμάσαι ε; Κατέβαινες με κείνο το ξεβαμμένο τζιν και το μαύρο μπλουζάκι, την τσάντα στον ώμο, 1980 ήταν θυμάσαι, ήμασταν δεν ήμασταν κι οι δυο 20 χρονών και τον κόσμο τον αλλάζαμε κάθε μέρα τρεις φορές ο καθένας...
Εκεί λοιπόν στο δρόμο που σε γνώρισα περπατούσα.

Ώσπου στη γωνιά της Ιπποκράτους, ξέρεις...Εκεί που πιάσαν τον Ηρακλή που κατουρούσε γιατί λέει πήγε να ...ληστέψει την Ιονική, εκεί μπήκα στο μεγάλο βιβλιοπωλείο. Το αποφεύγω τούτο το βιβλιοπωλείο. Δεν ξέρω. Πολύ… λιβάνι μου μυρίζει.

Διαδήλωση όμως...
Λέω επίθεση φανατικών βιβλιοφάγων θα είναι.
Με παρέσυρε το ρέμα. Βρέθηκα μέσα.
Τι γίνεται ρε παιδιά; Προς τι η κοσμοσυρροή; Το βιβλίο του Ντάνου ζητούσαν, Το βιβλίο του Ντάνου αγόραζε όλο τούτο το πλήθος.
Έπιασα κι εγώ ένα. Θα έφευγα σε λίγες ώρες για τη Μυτιλήνη. «Θα είμαι ο πρώτος Αιγαιοπελαγίτης που θα το διαβάσει» ψιθύρισα. Κοίταξα δεξιά κι αριστερά…

Κι εκεί που τόχα πάρει σε είδα... Χωρίς τζιν και μαύρη φούστα, χωρίς τσάντα στον ώμο, δικηγόρος ετών 50φεύγα, με το χαμόγελο σου όμως να είναι ακόμα το ίδιο. Κι εγώ, εγώ με το βιβλίο του Ντάνου στο χέρι...
Παιδιά πέντε. Τρία εσύ και δυο εγώ.

Ψήφισες Συνασπισμό εσύ στις τελευταίες εκλογές. «Το τόλμησες ρε και τόκανες;» μου ‘πες πέφτοντας επάνω μου γελώντας, δυο σοβαροί νεοέλληνες, ταγιέρ εσύ ελαφρά ατημέλητος εγώ, - πού ‘ναι ρε συντρόφισσα εκείνα τα τζιν μας; - δικηγόρος μεγάλου γραφείου, σύζυγος δικηγόρου παρ’ Αρείω Πάγω κι εγώ δημοσιογράφος γνωστός «σε διαβάζω ρε, καλός είσαι, αλλά ο ίδιος μια ζωή», σε ένα καφενείο πολυτελείας. Στο τραπέζι οι φάκελοι, παλιά οι προκηρύξεις, τα παιδιά τι κάνουν, πώς είναι, φωτογραφίες, ο σύζυγος, η σύζυγος, κουβέντα γι’ αυτούς, στην οδό Σόλωνος, 38 χρόνια μετά τη γνωριμία, δε ξέρω πόσα μετά το χωρισμό, «πώς χαθήκαμε;» Έλα ντε... Πώς;

Είχες δικαστήριο, είχα πτήση, ανταλλάξαμε κάρτες, φιληθήκαμε, γεια, γεια...
Στο αεροπλάνο θυμήθηκα το βιβλίο του Ντάνου. Το είχα ξεχάσει στο τραπέζι. Ότι έμαθα για δαύτο τα έμαθα κι εγώ από τα που γράφτηκαν...