Ο μπαρμπα Αντώνης Κωνσταντακέλλης δε ζει πια… Το 2001, μετά από 102 χρόνια ζωής, πήγε να συναντήσει τους φίλους του, τους άλλους αρμενιστές από τον «Αβέρωφ». Να πούνε για το βομβαρδισμό της Ραιδεστού με το «Λέων», τα Μουδανιά, για τις ανιχνεύσεις στο Βόσπορο, την Πάνορμο, μα πιο πολύ για το αγκυροβόλημα έξω από τη Βασιλεύουσα πόλη. Την Κωνσταντινούπολη».
Στα 97 του χρόνια ο μπαρμπα- Αντώνης τον είδε το «μπαρμπα- Γιώργο» όπως αποκάλυψε πως αποκαλούσαν το θωρηκτό οι ναύτες του…
Σαν το είδε μπροστά του στο Τροκαντερό στάθηκε προσοχή. Το χαιρέτησε σαν που χαιρετά ο ναύτης το Ναύαρχο του κι ανέβηκε τη σκάλα του σαν 20χρονος αρμενιστής του όξω από την Κωνσταντινούπολη.

Χάιδεψε το ναύτη που τον προϋπάντησε, γύρισε από το ένα κομμάτι του καραβιού στο άλλο, ακουμπούσε με τα ακροδάχτυλα του τα σανίδια του «τα ποτισμένα με αίμα», ανιστορούσε τον καπετάνιο του τον Κουντουριώτη κι ύστερα τον άλλο του τον καπετάνιο το Λάσκο μα σαν στάθηκε κάτω από τα κανόνια του δάκρυσε… Κάθε πρωί 750 ναύτες μαζευόμασταν εδώ γύρω από τα κανόνια… «Μια κανονιά θέλαμε να ρίξουμε και θα λειτουργούσαμε στην Αγιά Σοφιά. Οι διαβόλοι οι σύμμαχοι δεν μας αφήσαν. Ο θεός να τους κάνει συμμάχους…».

Κι ύστερα ένα κερί στον Άγιο Νικόλα, το μεγάλο καπετάνιο, εκεί κάτω από τα μεγάλα κανόνια. Κι ο μπαρμπα-Αντώνης έφυγε… Λίγο μετά, τρία μόλις χρόνια, ετούτος ο άνθρωπος ιστορία, έφυγε για πάντα…

*Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στο free press περιοδικό ΠΛΑΤΕΙΑ που κυκλοφορεί