«Κράτος φονιάς», αλλά και «κράτος υβριστής». Χρόνια τώρα προσπαθεί να χωρέσει τόνους νερού που κυλούν από τα γύρω βουνά όποτε βρέχει σε ένα ρέμα που μέρα με τη μέρα στενεύει. Τα μπετά, τα μπάζα, η ανθρώπινη παρέμβαση με τις ευλογίες του κράτους σε όλες του τις μορφές και δυστυχώς με τη συμμετοχή και της αυτοδιοίκησης πλημμυρίζουν την πόλη οπότε βρέχει δυνατά. Και χθες (15.11.2005) έβρεξε δυνατά αλλά στο όνομα του κέρδους και των μικροκομματικών εξυπηρετήσεων το αποτέλεσμα της είχε αποτέλεσμα πολλαπλάσια αρνητικό για όλη την πόλη που επί τρεις ώρες έγινε αβίωτη. Μετά τα νερά ήρθε η καταμέτρηση των ζημιών. Τεράστιες οι ζημιές…

Στις 2 Φεβρουαρίου του 1998, αυτήν την ανθρώπινη «ύβρη» προς τη φύση, πλήρωσαν δύο αθώα παιδιά και μια γυναίκα. H Mαρία Φυντανίδου, δυόμισι χρόνων, το αδελφάκι της, ένα αβάπτιστο αγοράκι 5 μηνών και η γιαγιά τους η 56χρονη Mυρσίνη Σκαρλάτου. Το ρέμα φούσκωσε. Τους πέταξε με το αυτοκίνητο τους μέσα στο λάκκο στα Νταμάρια μια και το νερό δεν μπορούσε να βρει την παραμικρή διέξοδο και έφυγε πάνω από το δρόμο. Εκεί στο σημείο αυτό, από την περιοχή των Aλυφαντών και από την περιοχή της Παναγής, παρά τα πολλά μπαζώματα από ιδιώτες, φτάνουν δύο χείμαρροι. Στο σημείο της διασταύρωσης του επαρχιακού δρόμου, που οδηγεί στον οικισμό Aλυφαντά, με την εθνική οδό Mυτιλήνης - Kαλλονής οι δύο αυτοί χείμαρροι σχηματίζουν ένα πλατύ ποτάμι πλάτους τριών μέτρων στα δεξιά του δρόμου Kαλλονής - Mυτιλήνης.

Λίγα μέτρα μετά, αυτό το ποτάμι αρχίζει να στενεύει. Ο άνθρωπος με τσιμέντα μειώνει το μέγεθός του, για να το υποχρεώσει κάποια στιγμή να περάσει κάτω από το δρόμο. Eκεί ακριβώς είναι που μια ολόκληρη φύση γίνεται προσπάθεια να χωρέσει σ' ένα φρεάτιο λίγων δεκάδων εκατοστών. Εκεί ήταν η αιτία του τραγικού συμβάντος του 1998. Από τότε δεν έγινε τίποτα ώστε να αλλάξει η κατάσταση. Το κράτος, σε όλες του τις μορφές επαναλαμβάνουμε, κοντόφθαλμα λειτουργώντας θεώρησε πως δεν μπορεί η ιστορία να επαναληφθεί… Άμυαλοι άνθρωποι… Το 1998 επαναλήφθηκε η ιστορία του 1985. Και το 2005 επαναλήφθηκε η ιστορία του 1998.

Χωρίς προστασία…

Και θα επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά εφόσον κανείς δεν φροντίζει να ασχοληθεί με την αντιπλημμυρική προστασία της πόλης. Εφόσον η Πολεοδομία επιτρέπει το χτίσιμο πάνω στην κοίτη του ποταμού της Λαγκάδας στο ακάλυπτο σημείο του δεξιά από την Αεροπόρου Γιαναρέλλη λίγα μέτρα μετά τη συμβολή της με τη Ζωοδόχου Πηγής. Εφόσον μεγάλες κουβέντες όπως αυτή του 1998 για δικαστική διερεύνηση της όλης υπόθεσης μένουν απλά κουβέντες και γίνονται ένας φάκελος μιας προδικασίας που από το 1998 σέρνεται από γραφείου σε γραφείο Εισαγγελικού λειτουργού!!! Άγνωστο που είναι ο φάκελος αυτός σήμερα, ποιοι κατέθεσαν, σε τι κατέληξε αν κατέληξε κάποτε κάπου…

Ξανά και ξανά…

Ο ποταμός της Λαγκάδας, πλημμύρισε το Mάιο του 1985 και κυριολεκτικά έκοψε στα δύο όλο το δρόμο κατά μήκος της διαδρομής του. Ο ποταμός αυτός, από ένα σημείο και μετά και βεβαίως ύστερα από ανθρώπινη παρέμβαση, γίνεται ένα κλειστό τσιμεντένιο φρεάτιο που διαπερνά τις οδούς Aεροπόρου Γιανναρέλη και Bουρνάζων και καταλήγει στο λιμάνι της Mυτιλήνης. Tο τσιμέντωμα όμως της κοίτης του τόσο στο σκεπασμένο του κομμάτι όσο και στο ανοικτό που όπως γράφαμε παραπάνω έχει μετατραπεί σε δρόμο και χτίστηκε από τη μια και την άλλη του πλευρά, σύμφωνα με τους ειδικούς αυξάνει την ταχύτητα του νερού. Που σε περιπτώσεις σαν την χθεσινή, λόγω και των τεράστιων πιέσεων, δεν μπορεί να παροχετευτεί, με αποτέλεσμα να σπάει το δρόμο και να περνά το νερό πάνω από αυτόν παρασύροντας ότι βρίσκει στο διάβα του.

Το 1998 αμέσως μετά τα τρία φέρετρα που προκάλεσε η ανθρώπινη παρέμβαση στους χείμαρρους που δέχθηκαν το νερό της βροχής γίναμε οι κάτοικοι τούτου του νησιού μάρτυρες μιας σύσκεψης. Εξέτασαν το σημαντικό πρόβλημα των επικαλυμμένων χειμάρρων της Mυτιλήνης, όσο και των μπαζωμάτων. Ακολούθησε κοινή συνέντευξη τύπου  του τότε Νομάρχη Λέσβου Aλέκου Mαθιέλη, των τότε βουλευτών Φραγκλίνου Παπαδέλλη και Nίκου Σηφουνάκη και του βουλευτή Eπικρατείας Γιάννη Tζωάννου.

Όλοι μαζί κατήγγειλαν την όλη κατάσταση ως αποτέλεσμα της συνεχούς και χωρίς καμία υποδομή οικοδόμησης της περιοχής, ενώ, όπως χαρακτηριστικά είπαν για τα παράνομα μπαζώματα των χειμάρρων, «ουδέποτε ελέγχθηκε κανείς». Οι κάμερες έκλεισαν. Αυτό ήταν…

Φωτογραφίες ΝΙΚΟΣ ΜΑΝΑΒΗΣ – ΜΑΡΙΝΟΣ ΟΡΦΑΝΟΣ 

* Το ρεπορτάζ που αναδημοσιεύουμε είναι από την εφημερίδα «Εμπρός» όπου οι συντελεστές του εργαζόταν