Και ξαφνικά, εν μέσω θύελλας που προκάλεσε η απόφαση του Ερνογάν να ξανακάνει τζαμί την εμβληματική Αγία Σοφία της Κωνσταντινούπολης, ο Υπουργός αγροτικής ανάπτυξης της κυβέρνησης Μητσοτάκη πρότεινε η Ελλάδα να απαντήσει μετατρέποντας το μουσείο Κεμάλ Αττατούρκ στη Θεσσαλονίκη όπου κατά ένα εθνικό μύθο του γειτονικού μας λαού γεννήθηκε ο Μουσταφά Κεμάλ, δημιουργός της σύγχρονης Τουρκίας, σε «Μουσείο Γενοκτονίας του ελληνισμού»!

Ας ξεπεράσουμε ως πολιτική ανοησία το ότι ο συγκεκριμένος χώρος αποτελεί ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ του τουρκικού κράτος και η όποια τέτοια ενέργεια του Ελληνικού κράτους αποτελεί κατάφωρη παραβίαση διεθνών κανόνων δικαίου. Κι εμείς Τουρκία δεν είμαστε.

Ας αναρωτηθούμε και ας εξετάσουμε μόνο το αν την πρόταση του υπουργού, την χαρακτηρίζει άγνοια στοιχειώδης της ιστορίας, επιλεκτική αμνησία ή απλά θράσος.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή

Ο κ. Μάκης Βορίδης δεν είναι πολιτικό παιδί του κομματικού σωλήνα της μεταδικτατορικής Καραμανλικής φιλοευρωπαϊκής κεντροδεξιάς. Είναι πρώην αρχηγός του ακροδεξιού, φιλολεπενικού κόμματος, «Ελληνικό Μέτωπο» και πρώην γραμματέας της Νεολαίας ΕΠΕΝ του δικτάτορα Παπαδόπουλου, οπαδός του δικτάτορα Μεταξά. Πολιτικό δηλαδή παιδί της αντιπροσφυγικής παράδοσης της ελλαδικης ακροδεξιάς που συγκάλυψε τη βία που προκάλεσε ο ακραίος τουρκικός εθνικισμός κατά των μη μουσουλμάνικών κοινοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας την περίοδο 1914 -1922. Η πολιτική του αναφορά έχει να κάνει με τους Γκλύξμπουργκ και την αντίθεση τους στην εμπλοκή στον Α παγκόσμιο πόλεμο στο πλευρό των δυνάμεων της Αντάντ.  Τη λαϊκή (άκρο)δεξιά που ως Λαϊκό Κόμμα λειτούργησε υπονομευτικα για ελληνικά εθνικά συμφέροντα: Προκάλεσε τον Εθνικό Διχασμό το 1915 για να στηρίξει τα γερμανικά συμφέροντα. Υπονόμευσε το εγχείρημα στη Μικρά Ασία μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920. Απαγόρευσε με νόμο την αναχώρηση των Μικρασιατών από τις προγονικές τους εστίες παραδίδοντας τους στον όχλο.

Αλλά και μετά την καταστροφή. Οι πολιτικοί πρόγονοι του κ. Βορίδη διακρίθηκαν για την εργαλειοιοποίηση του προσφυγικού ζητήματος που προέκυψε ως συνέχεια της Μικρασιατικής Καταστροφής και την κατ εξοχήν αντιπροσφυγική τους πρακτική.

Από την κηδεία του Κεμάλ Ατατούρκ το 1938. Σε πρώτο πλάνο ο Μεταξάς… πενθών τον «μεγάλο εκλιπόντα»

Ας πούμε λοιπόν τα πράγματα με το όνομα τους. Το σπίτι όπου λέγεται ότι γεννήθηκε ο Κεμάλ Αττατούρκ και το οποίο στεγάζεται ως Μουσείο αλλά και ως Τουρκικό προξενείο δώρισε στο Τουρκικό κράτος ο πολιτικός πρόγονος του Μάκη Βορίδη ο Ιωάννης Μεταξάς. Ο οποίος θρήνησε το θάνατο του Κεμάλ το 1938. Και σα να μην έφτανε η δωρεά του σπιτιού στη μνήμη του «μεγάλου εκλιπόντα», μετονόμασε την οδό Αποστόλου Παύλου μπροστά στο σπίτι, σε οδό Κεμάλ Ατατούρκ:

Σε απόδειξη των παραπάνω να και το συλληπητήριο τηλεγράφημα που Μεταξά στην τουρκική ηγεσία όταν πέθανε ο Κεμάλ Ατατούρκ:

«Αποτίουσα φόρον τιμής εις την μνήμην του περιφανούς αρχηγού, του γενναίου στρατιώτου, του πεφωτισμένου αναμορφωτού της Τουρκίας, η Ελλάς ουδέποτε θα λησμονήσει ότι ο πρόεδρος Κεμάλ Αττατούρκ υπήρξε ο κύριος θεμελιωτής της Ελληνοτουρκικής συνεννοήσεως και ότι σφυρηλάτησε τους δεσμούς της αδιαλύτου φιλίας, ήτις ενώνει τις δύο χώρες μας εν τω κοινώ ιδεώδες της ειρηνικής συνεργασίας. Θα διατηρήσει πιστώς την συγκινημένης ανάμνησιν του μεγάλου εκλιπόντος, του οποίου το κραταιόν έργον θα κατευθύνη δια παντός τα τύχας του ευγενικού τουρκικού έθνους.»

Οδός Κεμάλ Ατατούρκ παρέμεινε ετούτος ο δρόμος σε όλη τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής. Αλλά και μετά από αυτήν οι «υπερπατριώτες» αντικομμουνιστές νικητές του εμφυλίου έδειξαν πως δεν είχαν κανένα πρόβλημα με την ονομασία του δρόμου. Που ξαναπήρε το παλιό του όνομα χρόνια μετά, στις διαδηλώσεις για τα Σεπτεμβριανά στην Κωνσταντινούπολη.

Και εις απόδειξη ότι δεν επρόκειτο απλά για τυπικές ευγένειες προς τη γειτονική χώρα με αφορμή το θανατο του ηγτέτη της ιδού και ένα ρεπορτάζ ένα χρόνο πριν το θάνατο του Αττατούρκ όταν ο Μεταξάς είχε επισκεφθεί την Άγκυρα.

Το ρεπορτάζ είναι της εφημερίδας «Καθημερινή» στις 19 Οκτωβρίου 1937 και είναι χαρακτηριστικό:

Άγκυρα, 19. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. ΚαμάλΑτατούρκ εδέχθη την 6 ½ μ.μ. τον Πρωθυπουργόν της Ελλάδος κ. Ιωάννην Μεταξάν συνοδευόμενον υπό του εν Αγκύρα Έλληνος πρεσβευτού κ. Ραφαήλ, εις μακράν συνομιλίαν ήτις διήρκεν επί δύο και ημίσειαν ώρας. […] Ο κ. Μεταξάς, ερωτηθείς υπό των δημοσιογράφων, εξέφρασε δια θερμοτάτων λόγων τον ενθουσιασμόν του  εκ της προσωπικής γνωριμίας μετά του αρχηγού του Τουρκικού Κράτους. Είμαι ευτυχής, προσέθεσε, διότι μου εδόθη η ευκαιρία να γνωρίσω εκ του πλησίον τον αρχηγόν φίλου και συμμάχου κράτους μετά του οποίου η Ελλάς συνδέεται διά θερμών φιλικών δεσμών και να εκτιμήσω τα εξαιρετικά αυτού προσόντα.

ΤΖΕΛΑΛ ΜΠΑΓΙΑΡ: Την εσπέραν παρετέθη υπό του προεδρεύοντος της [τουρκικής] Κυβερνήσεως κ. Τζελάλ Μπαγιάρ μέγα γεύμα προς τιμήν του Πρωθυπουργού της Ελλάδος. Ο κ. Μπαγιάρ ήγειρε την κάτωθι πρόποσιν: «[…] Ο τουρκικός λαός και η Κυβέρνησίς του θεωρούν την εγκάρδιον επίσκεψίν σας ως νέαν εκδήλωσιν της αθίκτου ελληνοτουρκικής φιλίας, ήτις βασίζεται όχι μόνον εις την πλήρη κοινότητα αισθημάτων και πόθων αλλ΄ επίσης και εις την κοινότητα βλέψεων και την βαθείαν κατανόησιν των αμοιβαίων συμφερόντων.[…].».