Ο σκοπός αυτού του άρθρου είναι για να ειπωθούν κάποια συμπεράσματα από την ομιλία του Πρωθυπουργού στην ΔΕΘ, τα οποία  δεν έγιναν κατανοητά από το ευρύ κοινό, αφού κι η αρχική σκοπιμότητα ήταν αφενός να μην γίνουν κατανοητές οι προτάσεις του Πρωθυπουργού κι αν με συμπαθάτε ούτε κι οι προθέσεις του.

Ας αρχίσουμε από το γεγονός πως η πλειονότητα των εργαζομένων εργάζεται με τον βασικό μισθό, άρα βρίσκεται στην κλίμακα 9%. Όλες οι ελαφρύνσεις που υποτίθεται προανήγγειλε ο κ. Μητσοτάκης αφορούν κάποιες συγκεκριμένες κατηγορίες , σε άλλες κλίμακες , σε μεγαλύτερες κλίμακες, αφού πληρώνονται με παραπάνω από τον βασικό μισθό. Ωστόσο πριν σχολιάσω την συστηματική κατακρεούργηση της πλειονότητας που εργαζόμαστε χωρίς έναν αξιοπρεπή μισθό θέλω να αναφερθώ στο γεγονός πως από τις διακηρυγμένες ελαφρύνσεις επωφελούνται λίγο εκείνοι με έναν μισθό γύρω στα 1500 + ευρώ και πολύ παραπάνω εκείνοι που είναι ευνοημένοι ούτως ή άλλως, εκείνοι δηλαδή που ήδη έχουν αξιοπρεπείς μισθούς. Αν έχετε κάποια αμφιβολία μπορεί ο καθένας μόνος αξιοποιώντας την σύγχρονη τεχνολογία, το Chat GPT, να κάνει την δική του έρευνα πάνω στις διακηρύξεις Μητσοτάκη. Οι πλούσιοι πλουσιότεροι κι οι φτωχοί ας φάνε παντεσπάνι! Αυτή είναι η πολιτική που εφαρμόζεται 6 χρόνια τώρα.  Η κοροϊδία με τα voucherγια παιδικούς σταθμούς και κέντρα δημιουργικής απασχόλησης, όπου χιλιάδες συμπολίτες μας αποκλείστηκαν και χιλιάδες οικογένειες μένουν χωρίς υποστήριξη των παιδιών τους. Τα παιδιά των χαμηλότερων τάξεων  δηλαδή, αποκλείονται συστηματικά από τα οφέλη της παιδείας και οι οικογένειες μένουν να αντιμετωπίσουν τα παρελκόμενα των πιέσεων και του άγχους της καθημερινότητας. Όπως πάντα δηλαδή. Και μετά να στοχαζόμαστε γιατί η βία, η κακοποίηση , οι γυναικοκτονίες.  Δικαιοσύνη τυφλή, οι τοξικοεξαρτημένοι, οι «προβληματικοί» στην άκρη. Γκέτα, Βάστριες και «καλοπιάσματα» , φραπέδες και «εσπρεσσάκια» ….

 Το κοινωνικό κράτος χτυπιέται και διαλύεται συστηματικά. Καμία στήριξη στις ευάλωτες ομάδες. Καμία άμεση ,ουσιαστική, πρακτική  στήριξη στους ανθρώπους «χωρίς χρυσάφι στο μανίκι». Μια γέφυρα η οποία χωρίζει τους πολίτες σε κάστες. Μόνο αυτό επιδιώκει αυτή κυβέρνηση. Καμία πρόθεση να δημιουργήσει σε αυτήν την χώρα ένα περιβάλλον όπου όλοι θα χωράμε και όλοι θα έχουμε πρόσβαση στις ευκαιρίες που αξίζουμε να έχουμε. Αξίζουμε να έχουμε περίθαλψη ΌΛΟΙ, αξίζουμε να έχουμε ΌΛΟΙ πρόσβαση στην παιδεία, αξίζουμε να εργαζόμαστε με αξιοπρέπεια και σεβασμό με αξιοπρεπείς μισθούς, ΌΛΟΙ.  Αξίζουμε να ονειρευόμαστε και να παλεύουμε για την ζωή μας με όρους αξιοκρατίας , σεβασμού , αλληλεγγύης ΌΛΟΙ . Δεν είμαστε επαίτες επιδομάτων. Απαιτούμε να έχουμε ένα κράτος, μια πολιτεία όπου ο καθένας μπορεί να θριαμβεύσει όχι απλά να επιβιώσει. Όχι άλλο πια να ευνοούνται οι κάστες των «οικείων». Βλέπε ΟΠΕΚΕΠΕ, πάρκα θαλάσσιας προστασίας , ταμείο ανάκαμψης, ιδιωτικά κολέγια, βιομήχανοι κτλ. Καλή ζωή με όρους αξιοκρατίας, σεβασμού και δικαιοσύνης αξίζει η καθαρίστρια, ο οικοδόμος , ο άνθρωπος με αναπηρία, ο εξαρτημένος από ουσίες, ο άρρωστος , ο νέος , ο γέρος, η μάνα , ο πατέρας , το παιδί, ο μετανάστης, ο πρόσφυγας. ΌΛΟΙ!

  Όλα αυτά τα χρόνια μας έχουν βάλει σε μια συνθήκη καθημερινού άγχους και αγωνίας για την καθημερινή επιβίωση, με τάχα μου κινδύνους , εξωτερικές απειλές,  αριθμούς και ορολογίες  που κανένας δεν καταλαβαίνει και κανέναν δεν ενδιαφέρουν κι ούτε χρειάζεται να τον ενδιαφέρουν. Γιατί είναι πιο εύκολο την μάζα να την ελέγξεις και να την χειραγωγήσεις όταν την κρατάς σε φόβο , ζητιανιά, άγχος, άγνοια, παράνοια και προπαντός « παιδείας απελέκητη», να πιστεύει πως είναι το θύμα και χρειάζεται σωτήρα και προστάτη. Αναρωτηθείτε πόσες φορές σκεφτόμαστε να έρθει κάποιος να μας σώσει, να μας οδηγήσει, να  οδηγήσει αυτό το «πλοίο», το άλλο «πλοίο» στην καθημερινότητα μας; Μας έχουν εκπαιδεύσει να σκεφτόμαστε με τέτοιους όρους. Από την οικογένεια, στο σχολείο, στην δουλειά, στην ίδια μας την ζωή . Να είμαστε θύματα, να φερόμαστε και να σκεφτόμαστε ως θύματα. Είναι ευκολότερο να επιβληθείς σε κόσμο εκπαιδευμένο να χάνει, τρομοκρατημένο να σκέφτεται το μέλλον με αισιοδοξία. Έναν κόσμο όπου το σχολείο, τα πανεπιστήμια και όσοι φορείς μπορούν να προσφέρουν γνώση ,  έρευνα και αναδιαμόρφωση ,να ξεβουλώσουν μυαλά, να εμφυσήσουν έμπνευση, υποστήριξη και όραμα, να τα κρατάς  παρατημένα, αποδυναμωμένα , στο περιθώριο να πασχίσουν στέκονται όπως μπορούν, ελπίζοντας κάποιοι ίσως σωθούν .Γιατί αυτοί είναι οι φορείς που μπορούν να μορφώσουν την κοινωνία και η κοινωνία να μην θεωρεί πως είναι θύμα, αλλά να καταλάβει την πραγματική της δύναμη και βούληση και να δράσε ιμε γνώμονα την ενότητα και την προκοπή των ανθρώπων της. Γιατί αυτή είναι η πολιτική ατζέντα αυτής της κυβέρνησης και κάθε καιροσκοπικής κυβέρνησης . Είναι πιο εύκολο έτσι να διαλύεις δομές κοινωνικής πρόνοιας. Ευνοημένοι και προκοπή να έχουν όσοι ήδη τα έχουν, κι οι υπόλοιποι θεσμοί, άνθρωποι, να είναι σε λειτουργία φόβου, άγχους και φυσικά διαιρεμένοι. Ο ένας να τρώει και να κατασπαράζει τον άλλον. Ο ένας να θεωρεί πως έχει δικαιώματα πάνω σε κάποιον άλλο, επειδή νομίζει πως είναι ισχυρότερος. Ο νόμος του δυνατού. Σαν τα αγρίμια, όποιος επιβιώσει, όποιος τα καταφέρει. Μπορώ να πω πως ο Μακιαβέλλι θα γέλαγε σαρδόνια, βλέποντας τα πεπραγμένα τέτοιων κυβερνήσεων, συμπεριλαμβανόμενης και της τωρινής..

Και για να μην φτάνουν όλα τα παραπάνω , το κερασάκι στην τούρτα δεν είναι ο ΕΝΦΙΑ, το άτυπο ενοίκιο που πληρώνεις για το δικό σου σπίτι, αλλά τώρα πριμοδοτούνται  οι σπιτονοικοκύρηδες κι όχι αυτοί που νοικάρηδες! Μάλλον είναι ένας έμμεσος τρόπος να μας παροτρύνουν να αρχίσουμε να μάθουμε να φτιάχνουμε σκηνές και παραπήγματα.. Ή να πιάσουμε τις σπηλιές!

Κανένα μέτρο για τους πολλούς. Κανένα για μια καλύτερη πολιτεία στο παρόν. Στο τώρα.  Κανένα μέτρο που θα έθετε σε κίνδυνο όλο αυτό το καλοστημένο θέατρο του « παρα – ΛΟΓ(ΙΚ)ΟΥ» που παίζεται μπροστά στα μάτια μας, αλλά η «Κάθαρσις» πάντα ακολουθεί την «Τίσι», και η «Νέμεσις» αυτήν την στιγμή τελειώνει τον καφέ της...