Συγχωρήστε μου, σήμερα, ένα περισσότερο προσωπικό τόνο στο κείμενό μου.
Άλλωστε, είναι αναπόφευκτο, μιας που η αιτία του σημερινού μου σημειώματος είναι κι αυτή προσωπική.

Σ' όλους μας θα έτυχε να περάσουμε την πύλη εισόδου ενός νοσοκομείου. Είτε για μας τους ίδιους, είτε για κάποιον δικό μας άνθρωπο. Όλοι μας, λοιπόν, θυμόμαστε ένα, στην καλύτερη περίπτωση, ανεπαίσθητο σφίξιμο στο στομάχι έως να μην μπορεί να κατεβεί το σάλιο από το λαιμό.
Μια τέτοια εμπειρία ξαναπέρασα πριν από λίγες μέρες. Αυτή τη φορά, εδώ, στη Μυτιλήνη, στο Νοσοκομείο μας. Δεν ήταν προσωπικά για μένα, αλλά πιστέψτε με, μικρή σημασία είχε.

Είχα λοιπόν αυτή την ατυχία, αλλά μαζί και την τύχη, αυτό να συμβεί στο Δημόσιο Νοσοκομείο της πόλης μας.
Και, μετά λόγου γνώσεως, λέω ότι αισθάνθηκα πραγματικά τυχερός γιατί, στα χρόνια που έχουν περάσει απ' την πλάτη μου, χρειάστηκε αρκετές φορές να μπω είτε για εμένα, είτε για δικούς μου σε νοσοκομεία.
Έτσι λοιπόν, έχω και την εμπειρία αλλά και την γνώση, να συγκρίνω και να κρίνω καταστάσεις, ανθρώπους, συμπεριφορές.

Καταρχήν, με τις πρώτες επαφές που είχαμε με τους ανθρώπους του Νοσοκομείου -γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό- νιώσαμε ότι μας αντιμετώπιζαν σαν "ασθενείς" και όχι σαν "πελάτες".
Σαν ασθενείς, που όπως όλοι οι ασθενείς, ο καθένας απ' αυτούς είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση.

Η στάση τους και η συμπεριφορά τους απέπνεε μια γνήσια ευγένεια και ανθρωπιά και όχι την επί πληρωμή ψυχρή ευγένεια με το κρύο, επίπλαστο, cheesy χαμόγελο, του τάδε ή του δείνα "πολυκαταστήματος".
Ιδιαίτερα δε σημαντικό, με την πρώτη ματιά, η καθαριότητα έκανε αμέσως εντύπωση.

Όμως, και στη συνέχεια και σε όλη τη διάρκεια που χρειάστηκε να μείνουμε στο νοσοκομείο, η εμπιστοσύνη και η σιγουριά που ενέπνεαν, τονίζω, γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό, ήταν τέτοια που στο τέλος έδιωξαν κάθε φόβο και αμφιβολία για την έκβαση μιας επέμβασης, όχι από τις πιο απλές.

Θα ήμουν όμως άδικος με αυτούς τους ανθρώπους, αν μαζί με τα παραπάνω, δεν έκανα μνεία για τα τόσα πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζουν.
Να πούμε ότι γύρω στο 50 % απ' όσους εργάζονται είναι με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, διαφόρων ειδών, με τη δαμόκλειο σπάθη της μη ανανέωσης να επικρέμεται διαρκώς πάνω από το κεφάλι τους.

Με τις ανάγκες σε νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό να είναι ιδιαίτερα πιεστικές, ανάγκες που το προσφυγικό- μεταναστευτικό τις κάνει αφόρητες.
Και όλες/όλοι, γιατροί, νοσηλευτές και λοιπό επικουρικό προσωπικό, αφενός να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της μάχης με τον κορωνοϊό και αφετέρου η όποια ενίσχυση της πολιτείας να είναι... παλαμάκια.

Μπαίνω στον πειρασμό να γράψω, οι όποιες δαπάνες για την ενίσχυση του Συστήματος Υγείας για την αντιμετώπιση του κορωνοϊού ποιές ήταν, πόσες ήταν και πού πήγαν, αλλά φοβάμαι ότι το σημείωμα τούτο θα ξεστρατίσει απ' το σκοπό του.

Και σκοπός του είναι από τη μια να πω ένα τεράστιο ευχαριστώ σε όλους τους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα μας και μας βοήθησαν να φύγουμε απ' το νοσοκομείο μ' ένα χαμόγελο στα χείλη κι από την άλλη μια φωνή, κραυγή αν θέλετε, σε όλους όσους "περί άλλα τυρβάζουν", να σταθούν δίπλα και να βοηθήσουν με κάθε τρόπο όσους βρίσκονται και παλεύουν κάτω από τη στέγη του Νοσοκομείου μας.

Την βοήθεια αυτή την έχουν, την έχουμε, τόσο πολύ ανάγκη.

ΥΓ: Χίλια θερμά ευχαριστώ στην κ. Σοφία Απανοζίδου και στην ομάδα της. Η επιστημονική τους επάρκεια και η ιατρική τους πληρότητα μας προφύλαξαν από χίλιες δυο κακοτοπιές.