Είμαι μια πολύ κουρασμένη μαμά, κοντά στα 50, που δεν θέλω να γιορτάσω την γιορτή της μητέρας.

Δεν ξέρω αν πίστεψα ποτέ στη μητρότητα, μέσα μου βαθιά. Μάλλον την πίστεψα κοινωνικά από μικρό κορίτσι. Βλέπετε ανήκω στην αδικημένη γενιά GENX που μεγάλωσε με αντιφατικά μηνύματα ακραίου συντηρητισμού από τη μία και ακραίου προοδευτισμού από την άλλη. Όλες αυτές οι αντιθέσεις διαμόρφωσαν μέσα μου μια εικόνα για τη μητρότητα τόσο περίεργη που ποτέ δεν μπόρεσα να συμβιβαστώ μαζί της. Θυμάμαι ακόμη την 15χρονη εαυτή μου να δηλώνει ότι δεν της αρέσουν τα παιδιά και δεν θα κάνει ποτέ και επίσης δεν θα παντρευτεί. Σήμερα 35 χρόνια μετά έχοντας γίνει μητέρα 4 φορές, κι έχοντας δώσει πολυποίκιλους αγώνες σε πολλά μέτωπα, λυπάμαι, που το λέω αλλά ίσως έπρεπε να μείνω στη δήλωση της έφηβης προσωπικότητάς μου.

Όχι τα παιδιά μου δεν είναι κακά. Τουναντίον είναι υπέροχα και τα τέσσερα. Απλά εγώ νιώθω λίγη για να ανταπεξέλθω στα αυξημένα καθήκοντα του πολυεργαλείου – ρομπότ που λέγεται μητέρα.

Ξέρω ότι εσείς που με διαβάζετε, ίσως έχετε λίγο στραβώσει τα χείλη σας, ίσως αποδοκιμάζετε αυτό που λέω. Κι εγώ με αποδοκιμάζω, έτσι νιώθω όμως και αυτό δεν μπορώ να το αλλάξω. Το ερώτημα είναι όμως γιατί; Γιατί μια μητέρα, εργαζόμενη, σύζυγος γυναίκα του 2026, που διαθέτει πλυντήριο πιάτων και ρούχων, ηλεκτρική σκούπα και λαπ τοπ νιώθει τόσο εξαντλημένη που απλά θέλει να πάρει τα βουνά; Φταίνε τα παιδιά; Φταίει η δουλειά; Φταίει ο σύγχρονος τρόπος ζωής; Φταίει η πατριαρχία; Δεν ξέρω. Αν με ρωτάτε σε μένα τι μου φταίει…είναι που μέσα από τον υπέροχο κατά τα άλλα ρόλο της μητέρας, ξέχασα πως είναι να ζεις για σένα. Πως είναι να πίνεις καφέ, χωρίς κάποιος να σου λέει πεινάω και να θέλει να του παραγγείλεις κλαμπ σάντουιτς, ή να του φτιάξεις πίτσα. Ξέχασα πως είναι να είσαι ξένοιαστος χωρίς μαθήματα, πανελλαδικές, εξετάσεις ξένων γλωσσών, αγωνία για το πώς θα πληρώσεις τα δίδακτρα του μήνα, το ρεύμα του μήνα… κι αυτά είναι τα εύκολα. Γιατί τα δύσκολα δεν γράφονται και δεν περιγράφονται για ευνόητους λόγους…

Ίσως το πρόβλημα είναι ότι γινόμαστε γονείς όχι πάντα επειδή το θέλουμε πραγματικά, αλλά επειδή θεωρούμε δεδομένο ότι αυτός είναι ο προορισμός μας. Ίσως τα νέα κορίτσια και αγόρια πρέπει να διδαχθούν το πραγματικό νόημα της γονεϊκότητας.

Γίνεσαι γονιός για να διαιωνίσεις το είδος; Γίνεσαι κατά λάθος;

Ή γίνεσαι επειδή βαθιά μέσα στην καρδιά και στο μυαλό σου υπάρχει η συνειδητή επιθυμία να φέρεις στον κόσμο ένα νέο πλάσμα και να του κρατήσεις το χέρι μέχρι να ανοίξει τα φτερά του;

Τα νέα παιδιά πρέπει να γνωρίζουν όλη την αλήθεια.

Τα κορίτσια πρέπει να γνωρίζουν για τα ζόρια της εγκυμοσύνης, της λοχείας, του θηλασμού, της επιλόχειας κατάθλιψης, ακόμη και για το σοκ όταν βλέπεις τα επιπλέον κιλά και το αγαπημένο σου φόρεμα να μην κουμπώνει.

Οι ροζ ψευδαισθήσεις ίσωςήρθε η ώρα  να δώσουν τη θέση τους στην αλήθεια.

Όχι για να πεις σε κάποιον «μην γίνεις γονιός». Όχι για να τον αποτρέψεις.

Αλλά για να του εξηγήσεις ότι η γονεϊκότητα, η μητρότητα και η πατρότητα δεν είναι lifestyle. Είναι μια βαθιά αλλαγή στην πορεία της ζωής σου.

Και γι’ αυτό πρέπει να το κάνεις με ψυχή, γνώση και πλήρη συνείδηση του τι πραγματικά σημαίνει.

Σκρολάρω στο Facebook και κοιτάζω αμήχανα τα δεκάδες ποστ και τις φωτογραφίες μητρότητας. Διαβάζω ποιήματα, στιχάκια, τραγούδια και αφιερώσεις στο υπέρτατο πλάσμα καλοσύνης και θυσίας. Όχι, δεν είμαι εγώ αυτή η γυναίκα, σκέφτομαι με θλίψη, ντροπή και ενοχές. Και ίσως είναι αργά πια για να γίνω.

Ίσως όμως μπορώ να κάνω κάτι εξίσου σημαντικό. Να μάθω στα παιδιά μου και κυρίως στις κόρες μου πως δεν χρωστούν σε κανέναν μια ζωή που δεν διάλεξαν συνειδητά. Πως η μητρότητα δεν είναι υποχρέωση, ούτε προορισμός.

Και αν κάποτε αποφασίσουν να γίνουν γονείς, να το κάνουν μόνο από αγάπη, επίγνωση και ελευθερία.

Για να μην χρειαστεί ποτέ να κοιτάξουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη και να αναρωτηθούν αν έζησαν τη δική τους ζωή ή τη ζωή που τους υπέδειξαν οι άλλοι».