«Δεν υπάρχει περίπτωση τα νησιά μας να δεχθούν επιβάρυνση προσφύγων από κανένα άλλο σημείο της Ελλάδας. Ο σεβασμός θα είναι και έμπρακτος και δεν πρόκειται να γίνει οτιδήποτε ερήμην τους» δήλωσε ο Πλεύρης κατά την επίσκεψή του στην πόλη μας και αμέσως μετά την αποχώρησή του από αυτήν, μετέφερε τις αρμοδιότητες της μονάδας αφαλάτωσης από την ΔΕΥΑΛ στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αιγαίου για να δείξει,προκλητικά κι αδιάντροπα στην πράξη,πόσο θα τηρήσει όσα είπε. Το είπα, ξείπα είναι πολύ εύκολο γι αυτή την κυβέρνηση όταν μάλιστα προκύπτουν,από το πουθενά, «εθνικοί λόγοι».

Είναι ακατανόητο πως οι Αυτοδιοίκητοί παράγοντες και οι Φορείς του νησιού που έχτισαν καριέρες ενάντια στην «Βάστρια» δεν αντέδρασαν δυναμικά, όπως άλλες φορές στο παρελθόν,στην επίσκεψη Πλεύρη και αρκέστηκαν μόνο σε κάποιες «χλιαρές δηλώσεις». Ίσως να ανακουφίστηκαν κιόλας που η κυβέρνηση αφαίρεσε από αυτούς τις παραπάνω αρμοδιότητες γιατί τους έβγαλε από μια δύσκολη θέση.
Όσο την ηγεμονία της προσφυγικής και μεταναστευτικής πολιτικής θα την έχει η Δεξιά και η Ακροδεξιά, τόσο οι πολιτικοί, τα κόμματα και οι αυτοδιοικητικές παρατάξεις, θα κοιτάνε προς τα εκεί που είναι τα περισσότερα ψηφαλάκια. Γι αυτό, άλλοι φανερά και απροσχημάτιστα κι άλλοι κρυφά και προσχηματικά θα κάνουν κυβιστήσεις, θα συμπλέουν με την ακροδεξιά ή θα στρογγυλεύουν, όσο μπορούν, τα λόγια τους γύρω από την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού και προσφυγικού ζητήματος.

Γι αυτό το λόγο το μεγάλο ζήτημα είναι αν θα ηττηθεί ή όχι η ατζέντα της ακροδεξιάς μέσα στην κοινωνία. Κι αυτό δεν μπορεί να γίνει μόνο με την επίκληση ανθρωπιστικών ή ιδεολογικών επιχειρημάτων. Χρειάζονται και επιχειρήματα πέραν αυτών.

Πρέπει να πούμε ξεκάθαρα ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας είναι το δημογραφικό και χωρίς την επίλυσή του μελλοντικά η χώρα μας θα αποδυναμωθεί ή ακόμα χειρότερα θα σβήσει. Σήμερα υπάρχει έλλειψη εργατικού δυναμικού στον αγροτικό τομέα, στον τουρισμό, στην εστίαση, στις κατασκευές, στη βιομηχανία. Το 2008 οι μετανάστες στην χώρα μας ήταν το 6,5% του πληθυσμού και το 2024 το 3%. Γιατί τότε με υπερδιπλάσιο ποσοστό οι μετανάστες δεν ήταν πρόβλημα και είναι σήμερα; Ποιος ωφελείται από αυτή την κινδυνολογία; Πώς θα αναπτυχθεί μια χώρα όταν έχει σημαντικό έλλειμμα από ανθρώπινο δυναμικό; Οι τριαντάρηδες στην χώρα μας έχουν μειωθεί κατά 700.000 ενώ οι άνω των 65 ετών έχουν αυξηθεί κατά 450.000. Η αναλογία των συνταξιούχων έναντι των εργαζομένων είναι 1,7 προς 1, αντί 1 προς 4, και δεν εξασφαλίζει αυτή η αναλογία τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος.

Η ίδια περίπου κατάσταση επικρατεί σε όλη την γερασμένη Ευρώπη την πολιτική της οποίας καθορίζουν οι Δεξιές και Ακροδεξιές κυβερνήσεις. Δεν είναι απειλή για την Ελλάδα και την Ευρώπη οι πρόσφυγες όπως δεν είναι και ο Πούτιν που προσπαθεί εδώ και τρία χρόνια να καταλάβει στρατιωτικά δυο επαρχίες της Ουκρανίας. Αντιθέτως οι μετανάστες μπορούν να γίνουν δύναμη ζωής και ανάπτυξης για ολόκληρη την γερασμένη Ευρώπη.

Κι όμως με βάση αυτούς τους υποθετικούς κινδύνους η χώρα μας και οι χώρες της ΕΕ κόβουν προϋπολογισμούς, από την ΚΑΠ, τις υποδομές, τα κοινωνικά και ερευνητικά προγράμματα, για να επενδύσουν στην πολεμική βιομηχανία και στην αντιμετώπιση των προσφυγικών ροών. Αλλά αυτό σημαίνει λιγότερες ενισχύσεις για τους αγρότες, λιγότερα έργα και υποδομές για την τοπική αυτοδιοίκηση, λιγότερα χρήματα για την έρευνα και την ανάπτυξη της καινοτομίας, λιγότερα προγράμματα αντιμετώπισης της φτώχιας και της κοινωνικής ανισότητας, ακριβότερη ενέργεια, μείωση ανταγωνιστικότητας, μελλοντική περιθωριοποίηση και φτωχοποίηση τόσο της χώρας μας όσο και της Ευρώπης.

OΤραμπ βάζει φόρους στα ευρωπαϊκά προϊόντα, αναγκάζει τους Ευρωπαίους να επενδύουν στις στρατιωτικές βιομηχανίες των ΗΠΑ ενώ τους πουλάει το υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG) σε διπλάσια τιμή. Αδιέξοδη αυτή η πολιτική κι όμως η Ευρωπαϊκή Δεξιά και Ακροδεξιά την υπηρετούν μια χαρά. Η Αριστερά πρέπει να το πει καθαρά.

Δεν φταίνε οι πρόσφυγες και οι μετανάστες για τους χαμηλούς μισθούς, την ακρίβεια, τα υψηλά και δυσεύρετα ενοίκια, την αύξηση του κόστους των καλλιεργητικών δαπανών, την αύξηση των ωρών εργασίας, την κοινωνική ανισότητα, την κατάρρευση της υγείας και παιδείας. Για όλα αυτά υπεύθυνες είναι οι ακροδεξιές και νεοφιλελεύθερες πολιτικές που οδηγούν την χώρα και την κοινωνία σε κατάρρευση.

Με τέτοιου είδους ζητήματα πρέπει η αριστερά να διεκδικήσει την ηγεμονία μέσα στην κοινωνία και την αλλαγή της μεταναστευτικής και προσφυγικής πολιτικής. Η Ισπανία κάνει ακριβώς τα αντίθετα από την ΕΕ, όπως, άρνηση αύξησης δαπανών στους εξοπλισμούς, διευκόλυνση παραμονής μεταναστών, χρησιμοποίηση μεταναστών να γεμίσει τις άδειες περιφέρειές της που καταρρέουν κοινωνικοδημογραφικά, ενώ στην Βουλή συζητείται ήδη νομοσχέδιο για την απόκτηση της Ισπανικής υπηκοότητας σε ένα εκατομμύριο μετανάστες. Με τέτοιου είδους μέτρα έχει την μεγαλύτερη ανάπτυξη (3,4%) στην Ευρώπη. Να που τα πράγματα μπορούν να γίνουν αλλιώς;

Και κάτι ακόμα. Η ξενοφοβία και ο ρατσισμός, που καλλιεργεί αβέρτα ο κ. Πλεύρης και η κυβέρνησή της ΝΔ, ας μην ξεχνάμε ότι έχει ψυχολογικές ρίζες και αίτια που δεν αντιμετωπίζονται με λογικά επιχειρήματα. Χρειάζεται επομένως απεύθυνση στο συλλογικό ασυνείδητο. Πως θα γίνει αυτό; Με ειδικά προγράμματα στα σχολεία; Με επιμορφωτικά προγράμματα στην κοινωνία; Με καμπάνιες στα ΜΜΕ;

Δυστυχώς δεν είμαι αρμόδιος να απαντήσω σ’ αυτό, επειδή οι γνώσεις μου δεν φτάνουν ίσαμε εκεί. Πρέπει όμως και σ αυτό το ζήτημα η αριστερά να βρει απαντήσεις αν θέλει πραγματικά να ανακτήσει την ηγεμονία μέσα στην κοινωνία.