Το πρόβλημα υδροδότησης στον Πολιχνίτο τις τελευταίες μέρες έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις. Ως Λαϊκή Συσπείρωση, έχουμε θέσει επανειλημμένα σε πρώτη προτεραιότητα τα ζητήματα της ύδρευσης και της άρδευσης, σε σχεδόν κάθε απολογιστική συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου. Ωστόσο, βλέπουμε τις τελευταίες μέρες μια απόπειρα συγκάλυψης των ουσιαστικών προβλημάτων και μετατροπής τους σε προσωπική διαμάχη ανάμεσα στη Δημοτική Αρχή Βέρρου και τον πρόεδρο της ΔΕΥΑΛ. Θυμίζουμε, για πολλοστή φορά, ότι η ΔΕΥΑΛ είναι διαδημοτική επιχείρηση – δεν είναι εξωτερικός ή «άσχετος» φορέας. Και σίγουρα το θέμα δεν είναι προσωπικό. Αν ήταν, ας έκανε τον κύριο Βάλεση επίτιμο δημότη η Δημοτική Αρχή και θα λυνόταν…
Το πρόβλημα είναι πολιτικό. Είναι πολιτική επιλογή η σταδιακή ιδιωτικοποίηση του νερού. Δεν πρόκειται για υπερβολή ή «συνωμοσιολογία» – οι ίδιοι το ομολογούν.
Στην τελευταία απολογιστική συνεδρίαση, όταν ο Δήμαρχος ρωτήθηκε γιατί δίνονται τόσες εργασίες στην εταιρεία «Αρμός Α.Ε.» αντί να υλοποιούνται από τις ίδιες τις υπηρεσίες του Δήμου, η απάντησή του ήταν αποκαλυπτική: «Καλώς ήρθατε στον πραγματικό κόσμο, όπου ο ιδιωτικός τομέας είναι πιο αποδοτικός».
Ακόμη πιο αποκαλυπτικός ήταν σε συνάντηση στον Πολιχνίτο, μπροστά σε δημότες, όπου για τα προβλήματα υδροδότησης (όχι μόνο του Πολιχνίτου), πρότεινε ως λύση την αφαλάτωση – με την υποσημείωση πως υπάρχει ήδη εταιρεία έτοιμη να φτιάξει δωρεάν τις εγκαταστάσεις. Επειδή όμως οι εταιρείες δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα, εύλογα αναρωτιόμαστε: Πώς θα αποπληρωθεί αυτή η "δωρεά"; Μήπως με την πώληση του νερού στους πολίτες;
Δεν παραβλέπουμε ότι υπάρχουν διαχειριστικές αδυναμίες στη ΔΕΥΑΛ και στις δημοτικές υπηρεσίες. Αλλά η ουσία είναι πως αυτές οι αδυναμίες –είτε από ανικανότητα είτε εσκεμμένα– χρησιμοποιούνται ως άλλοθι για την προώθηση της ιδιωτικοποίησης. Σε κλειστά, κοινωνικά και οικονομικά ευαίσθητα νησιωτικά οικοσυστήματα, τέτοιες πολιτικές είναι εγκληματικές. Διαταράσσουν την τοπική παραγωγή (ιδιαίτερα την αγροτική), επιβαρύνουν τους κατοίκους και υπονομεύουν τη συλλογική διαχείριση των φυσικών πόρων. Ας το σκεφτούν καλά όσοι σχεδιάζουν τέτοιες επιλογές. Το νερό είναι κοινωνικό αγαθό και όχι εμπόρευμα.
ΥΓ1. Θεωρείται δεδομένο ότι άμεσα πρέπει να λυθούν τα προβλήματα υδροδότησης σε όλους τους οικισμούς.
ΥΓ2. Άπαξ γαρ εξουσία, ισχύν λαβούσα, ουδέν του οικείου συμφέροντος κρίνει λυσιτελέστερον. (Κάθε εξουσία όταν γίνει ισχυρή, δεν θεωρεί τίποτε πιο σκόπιμο από το δικό της συμφέρον). Όχι το λέω επειδή πιάσαμε τα αρχαία....