Ο Μακρύς Γιαλός, ο λιμήν Βουναρακίου, όπως τον συναντάμε στις καρτ ποστάλ του τέλους του 19ου αιώνα, ήταν η εξοχική παραθαλάσσια βόλτα των Μυτιληνιών.
Εκεί από τον «Ταρλά» μέχρι και τις αρχές της ανηφόρας της Σουράδας έκτισαν τα αρχοντόσπιτά τους που ύστερα επεκτάθηκαν και ως κάτω στη θάλασσα κάτω από το Ακλειδιού. Ένας πραγματικός διαγκωνισμός «αρχοντοχωριατισμού» που διέκρινε τους πλούσιους Μυτιληνιούς της εποχής.
Κάπως έτσι περίσσεψε ό,τι το εντυπωσιακό υπάρχει ακόμα στην περιοχή. Μερικά αρχοντόσπιτα στη σκιά του «όγκου» της Χρυσομαλούσσας, στριμωγμένα αναμεταξύ πολυκατοικιών που χτίστηκαν στα περβόλια που τα περιέβαλαν.
Η αλλαγή προς όσα βλέπουμε σήμερα στον Μακρύ Γιαλό άρχισε μόλις στα τέλη της δεκαετίας του 1960.
Ο Μακρύς Γιαλός θωρήθηκε ως πεδίο ανάπτυξης ενός νέου Μυτιληνιού νεοπλουτισμού. «Βίλλες» και κατεδαφίσεις και πολυκατοικίες και… αγωγοί λυμάτων. Πρώτα σταμάτησαν τα μπάνια, μετά ήρθαν τα μπάζα από τη διαπλάτυνση του αεροδρομίου, ακολούθησε το κλείσιμο του ναυτικού ομίλου. Ήρθε η διαπλάτυνση, η μαρίνα. Και τέλος….
Αυτό ήταν.

*To παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στο free press περιοδικό ΠΛΑΤΕΙΑ που κυκλοφορεί κάθε δεκαπενθήμερο στη Λέσβο