Η «φιλότιμη» προσπάθεια που καταβλήθηκε από το 2013, τόσο στο να αποψιλωθούν τα ΕΠΑΛ από εκπαιδευτικό και μαθητικό δυναμικό, όσο και να απαξιωθούν συνολικά ως μέρος της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, επανέρχεται σήμερα με τις νέες ρυθμίσεις που προωθούνται στο νομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας.

Μια από αυτές είναι η ρύθμιση, που θέτει ως όριο την ηλικία των 17 ετών, για πρώτη εγγραφή στα ΕΠΑΛ. Τα τραγικό αιτιολογικό περιτύλιγμα αυτής της απόφασης στηρίζεται στο σκεπτικό, ότι οι ενήλικες μαθητές είναι υπεύθυνοι για την αύξηση της ενδοσχολικής βίας. Έτσι λοιπόν, μέρος της επαγγελματικής εκπαίδευσης θα βρεθεί στην αγκαλιά των ιδιωτικών ΙΕΚ, δωράκι αντίστοιχο με αυτά του τύπου «Σκοιλ Ελικικου», που έγιναν περίγελος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Και βέβαια για τους γονείς των εχόντων…..

Γιατί οι γονείς των μη εχόντων - ξέρετε αυτοί που δεν έχουν διαδίκτυο, προσωπικό υπολογιστή, λεφτά να πληρώσουν τη ΔΕΗ, μεροκάματο κλπ - έβλεπαν, ότι μέσα από τα ΕΠΑΛ ήταν πιθανόν το παιδί τους, που μπορεί να είχε τελειώσει και Γενικό Λύκειο, να είχε μια δεύτερη ευκαιρία να «κάνει κάτι….», ήτοι να πάρει μία αξιόπιστη ειδικότητα σε δημόσιο πλαίσιο, να κάνει με όρους αξιοπρέπειας τη μαθητεία του και γιατί όχι (αν ήθελε) να δώσει και εξετάσεις εισαγωγής στα ΑΕΙ.

Τα ποσοτικά και ποιοτικά στοιχεία, που θέλουν ένα αξιόλογο ποσοστό μαθητών να επιλέγουν συνειδητά τη φοίτηση στα ΕΠΑΛ και να είναι πάνω από 17 χρονών, είναι αδιάψευστοι μάρτυρες.

Ανησυχία επίσης προκαλούν επίσης οι λεκτικές ακροβασίες του νομοσχεδίου σχετικά με το φορέα παροχής του μεταλυκειακού έτους μαθητείας. Αν δηλαδή θα συνεχίσει να παρέχεται από το δημόσιο ΕΠΑΛ ή θα περάσει σε κάποιο άλλο φορέα.

Ταυτόχρονα η επαναφορά της Τράπεζας Θεμάτων, φέρνει στο μυαλό μας την εκτίναξη των ποσοστών των μετεξεταστέων στις προαγωγικές του 2014, ειδικά στις εργατικές και επαρχιακές περιοχές. Και βέβαια ας μη μιλήσουμε για τις παιδαγωγικές συνέπειες που αυτή θα επιφέρει στην καθημερινή πρακτική της διδασκαλίας εντός της σχολικής τάξης. Εδώ λοιπόν έχουμε να κάνουμε σίγουρα καθαρά με ταξικές επιλογές.

Σε παράλληλο μήκος κύματος, με ιδεολογικά χαρακτηριστικά αυτή τη φορά, κινείται και η επαναφορά των Λατινικών αντί της Κοινωνιολογίας. Ας αναλογιστούμε λοιπόν τις «ευεργετικές» επιπτώσεις για τον έφηβο, όταν αυτός κατακτήσει τις τεχνικές σχηματισμού του «σουπίνου» και του «γερουνδίου»…. και τις «επιβλαβείς» συνέπειες της κατανόησης των όρων και κανόνων διαμόρφωσης του «κοινωνικού γίγνεσθαι» μέσα από το μάθημα της Κοινωνιολογίας.

Όσοι τις αγνοούν, ας ανατρέξουν στα του «Αδώνιδος» λεχθέντα σε συνέντευξή του το Σεπτέμβριο του 2018, όταν επανήλθε η διδασκαλία της Κοινωνιολογίας στα Λύκεια. Τότε ο σημερινός Υπουργός Ανάπτυξης έφερε στο φως το πραγματικό σχέδιο, δηλώνοντας χαρακτηριστικά : «Πάτε να αντικαταστήσετε τα Λατινικά με την Κοινωνιολογία. Δηλαδή μ’ ένα μάθημα, απλώς για να κάνουν τα παιδιά αριστερά».
Ειλικρινά χωρίς να θέλω να υπερθεματίσω ή να αναθεματίσω ένα γνωστικό αντικείμενο, ούτε να μπω σε διχαστικά γνωστικά διλήμματα αφού όλοι όσοι ασχολούμαστε με τα εκπαιδευτικά πράγματα, γνωρίζουμε όλοι πως επιστημονικές και παιδαγωγικές λύσεις υπήρχαν και υπάρχουν.

Και τις γνωρίζουν πολύ καλά οι νομοθετούντες…. Απλά κάνουν ότι τις αγνοούν.
Για το λόγο αυτό στο ερώτημα «Carthago delenda est?” απαντάμε με την οικεία για κάποιους γλώσσα «Dum spiro sperum».

* Η Μαρία Περδικούρη είναι Εκπ/κός Β/θμιας Εκπ/σης