Ολοκληρώθηκε την Κυριακή 9 Φεβρουαρίου η Σύσκεψη Αιρετών από την Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, που οργάνωσε η Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδας στη Θεσσαλονίκη, με θέμα της το παρόν και το μέλλον του θεσμού του Αιρετού. Στη σύσκεψη είχα τη δυνατότητα να μιλήσω για τις επιθέσεις που δέχεται ο θεσμός από την Κυβέρνηση και τον ρόλο των αιρετών στην παρούσα συγκυρία.

Ξεκίνησα την τοποθέτησή μου λέγοντας ότι προκειμένου να μιλήσουμε για τον θεσμό, θα πρέπει πρώτα να εξετάσουμε το πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο διεξάγεται η συζήτηση. Τόνισα ότι παρόλο που απέναντί μας βρίσκεται μια Κυβέρνηση κολλημένη στην αλαζονεία που της έδωσε το 41% προηγούμενων εκλογών, στην πραγματικότητα δεν διαθέτει τα ερείσματα στην κοινωνία που είχε τότε.

Πρόκειται για μία Κυβέρνηση που έτσι κι αλλιώς είχε δυσανεξία σε οτιδήποτε συλλογικό και βέβαια στα Σωματεία και δεν χρειάζεται άλλη απόδειξη για αυτό, αρκεί μόνο η αναφορά στον νόμο Χατζηδάκη, έναν νόμος κομμένο και ραμμένο για να διαλύσει τα Σωματεία. Ταυτόχρονα, έχουμε μία Κυβέρνηση που καταλαβαίνει ότι αυτή τη στιγμή μπορεί να μην αμφισβητείται εύκολα στην πολιτική σκηνή, βλέπει όμως ότι όταν λειτουργεί το συλλογικό, όταν έρχεται αντιμέτωπη με κινήματα, έχει πρόβλημα. Κάλεσα το ακροατήριο να αναλογιστεί τι έγινε πριν από λίγες μέρες με τις συγκεντρώσεις για τα Τέμπη ή για την αποδοχή που έχει στον κλάδο και στην κοινωνία το αίτημα για την επαναφορά του 13ου και του 14ου μισθού.

Όσο περισσότερο η Κυβέρνηση κατανοεί αυτό το γεγονός, τόσο περισσότερο θέλει να χτυπήσει τα Σωματεία και τον θεσμό του Αιρετού. Και έχει κάθε λόγο να το κάνει αυτό, αν αναλογιστούμε ότι στο ζήτημα των συγχωνεύσεων τμημάτων, για παράδειγμα, που αντιμετωπίσαμε τόσο έντονα φέτος, η αντίσταση πέρασε σε πολύ μεγάλο βαθμό και μέσα από τα Υπηρεσιακά Συμβούλια και τους Αιρετούς τους. Δεν θα πρέπει να υπάρχουν ψευδαισθήσεις ότι αυτό συνέβη μόνο φέτος και θα σταματήσει.

Οι δαπάνες του προϋπολογισμού που πέρασε η Κυβέρνηση για την Α/βάθμια εκπαίδευση για του χρόνου είναι μειωμένες ακόμα και σε σχέση με όσες είχαμε φέτος, γεγονός που προοιωνίζει ακόμα περισσότερες συγχωνεύσεις τμημάτων και αν πιστέψουμε την έκθεση Πισσαρίδη, τα πορίσματα της οποίας προσπαθεί να εφαρμόσει η Κυβέρνηση, θα έχουμε ακόμα και συγχωνεύσεις ολόκληρων σχολείων.

Συνέχισα λέγοντας ότι μέσα σε αυτό το πλαίσιο η Κυβέρνηση έχει κάνει πολλές προσπάθειες για να χτυπήσει τον θεσμό του Αιρετού. Ξεκίνησε με την έξωσή τους από τα Συμβούλια Επιλογής Στελεχών, επειδή εκεί οι Αιρετοί της «χαλούσαν τη σούπα». Η Κυβέρνηση θέλει να σαρώσει τα πάντα: τους πόρους του Κράτους, να γεμίσει τις θέσεις ευθύνης με «δικά της παιδιά» και γενικά να δημιουργήσει ένα Καθεστώς.

Το ίδιο επιχειρεί να κάνει αυτή τη στιγμή με την έξωση των αιρετών από τα Πειθαρχικά Συμβούλια. Προσπαθεί να αποδυναμώσει περαιτέρω τον θεσμό του Αιρετού σε όλο το Δημόσιο και στην Εκπαίδευση. Αυτή η συζήτηση δεν διεξάγεται εν κενώ. Η Κυβέρνηση έχει τον τρόπο να περνάει στην κοινή γνώμη ότι αυτό είναι ένα θετικό μέτρο και για αυτό οι Αιρετοί οφείλουν να αποδομούν τα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί.

Η Κυβέρνηση διατείνεται ότι οι αιρετοί στα πειθαρχικά συμβούλια φέρνουν ατιμωρησία, γεγονός που είναι ψευδές, αφού το Δημόσιο αν δεν είναι ικανοποιημένο με την επιβληθείσα ποινή έχει το δικαίωμα, να κάνει έφεση και να στείλει τον διωκόμενο υπάλληλο σε κανονικό δικαστήριο, και την δυνατότητα αυτή την εξασκεί πραγματικά.

Το δεύτερο επιχείρημα είναι ότι η απονομή δικαιοσύνης καθυστερεί στα Πειθαρχικά Συμβούλια επειδή αργούν να συνεδριάσουν. Για αυτό ωστόσο δεν ευθύνονται οι Αιρετοί αλλά το γεγονός ότι οι Δικαστικοί που συμμετέχουν στο Σώμα έχουν πολλές ακόμα αναθέσεις, άσχετες με τα καθήκοντά τους αυτά.

Στη συνέχεια ανέφερα επιγραμματικά, εξαιτίας του πεπερασμένου του χρόνου, μερικά πράγματα που πρέπει να αλλάξουν στη λειτουργία των Υπηρεσιακών Συμβουλίων.

Το πρώτο είναι η διαφύλαξη της αξιοπιστίας των Συμβουλίων. Η νομοθεσία θα πρέπει να γίνει σαφέστερη, τα Υπηρεσιακά Συμβούλια να έχουν το ίδιο χρονοδιάγραμμα εργασιών, όπου αυτό είναι εφικτό, και, κυρίως, να κρίνουν τα αιτήματα με τον ίδιο τρόπο πανελλαδικά. Αναφέρθηκα σε δύο σχετικά παραδείγματα, στην αναγνώριση της συνάφειας των τίτλων των μεταπτυχιακών και των διδακτορικών και στην άδεια άσκησης ιδιωτικού έργου.

Ειδικά για το τελευταίο, σημείωσα ότι είναι πολύ ανησυχητική η πληθώρα συναδέλφων/ισσών που αιτούνται να ασκήσουν ιδιωτικό έργο, δηλαδή να κάνουν δεύτερη, απογευματινή δουλειά, όπως και η φύση των εργασιών για τις οποίες αιτούνται αυτή την άδεια.

Η εξέλιξη αυτή κάνει πασιφανές ότι ο μισθός των εκπαιδευτικών δεν επαρκεί και για αυτό αναγκάζονται όλο και συχνότερα να αναζητούν και δεύτερη δουλειά για να τα βγάλουν πέρα.

Επιπλέον, θα πρέπει να όσοι/ες έχουν σύζυγο εκπαιδευτικό να αποσπώνται κατά προτεραιότητα, όπως γίνεται και με άλλους κλάδους, προκειμένου να περιοριστεί το φαινόμενο των διχοτομημένων οικογενειών των δασκάλων.
Τόνισα ότι η λίστα των νοσημάτων που εντάσσουν τους εκπαιδευτικούς σε ειδική κατηγορία πρέπει να αναθεωρηθεί.

Δεν είναι δυνατόν σε αυτές να μην περιλαμβάνονται όλες οι μορφές καρκίνου και τετραπληγίας για παράδειγμα.

Παρατήρησα ακόμα, ότι πρέπει ο Κλάδος να σκύψει πάνω από τα προβλήματα των αναπληρωτών/τριών. Πέρα από τους μαζικούς διορισμούς, θα πρέπει να διεκδικεί ίσα δικαιώματα μονίμων- αναπληρωτών και όλες οι υπηρεσιακές μεταβολές τους να περούν από τα Υπηρεσιακά Συμβούλια, όπως γίνεται και με τους μόνιμους εκπαιδευτικούς, σε αντίθετη περίπτωση δημιουργούνται εκπαιδευτικοί πολλών ταχυτήτων, που είναι ακριβώς αυτό που επιθυμεί η Κυβέρνηση.

Έκλεισα την ομιλία μου υποστηρίζοντας ότι οι επιθέσεις της Κυβέρνησης απέναντι στον θεσμό πρόκειται να ενταθούν και για αυτό ο Κλάδος θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός στις δημόσιες τοποθετήσεις του. Αναφέρθηκα σε δημοσίευση συνδικαλιστή σε εκπαιδευτική ομάδα, η οποία αποκαλούσε τους Αιρετούς «τσιράκια της εργοδοσίας» και υποστήριζε ότι οι Αιρετοί «αφού ψηφίστηκαν από τις συζύγους και τους κουμπάρους τους πήγαν να φάνε και να πιούνε στη Θεσσαλονίκη δωρεάν».

Τόνισα ότι τέτοιες δημόσιες τοποθετήσεις είναι απαράδεκτες και ρίχνουν νερό στον μύλο της Κυβέρνησης. Προέτρεψα ακόμα τους αιρετούς να ασκούν τα καθήκοντα τους με υπευθυνότητα και σοβαρότητα, προκειμένου να διαφυλάξουν τον θεσμό.

Με πρωτοβουλία του Αυτόνομου Δικτύου Εκπαιδευτικών προτάθηκαν, και πέρασαν ομόφωνα από τη Σύσκεψη δύο ψηφίσματα. Το πρώτο για συμπαράσταση στους διωκόμενους συναδέλφους μας για το ζήτημα της ατομικής αξιολόγησης και το δεύτερο ενάντια στις συγχωνεύσεις τμημάτων.