Το μήνυμα του Μητροπολίτη Μυτιλήνης κκ Ιακώβου για την ημέρα των Χριστουγέννων έχει ως εξής: 

«Οἱ παρεμβάσεις τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο καί τήν ἱστορία  μέ τήν μορφή τῶν Θεοφανειῶν καί φυσικά μέ τήν κορύφωση αὐτῶν στό μυστήριο τῆς Θείας Ἐπιφανείας ἀπέβλεπαν στή σωτηρία ἀνθρώπου ἀπό τή φθορά , τόν θάνατο καί τήν ἁμαρτία. Καί αὐτό, γιατί, ὅπως μᾶς λέγει ὁ εὐαγγελιστής  καί ἀπόστολος  τῆς  Ἐκκλησίας μας  Ἰωάννης  ὁ  θεολόγος    ΄΄ ὁ   Θεός  ἀγάπη ἐστίν ΄΄  ( Α’ Ἰω. 4, 8 , 16 ).

Αὐτή  ἡ ἀγάπη τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ  δημιούργησε τόν κόσμο  ἐκ  τοῦ μηδενός ΄΄ καί   ΄΄ παρήγαγε τά πάντα  εἰς  τό  εἶναι  χωρίς  νά ὑποκινεῖται  ἀπό καμμία ἀναγκαιότητα,  διότι ὁ Θεός  ὡς Ἄκτιστος,  εἶναι καί ἀπόλυτα  ἐλεύθερος κατά τή θεολογία τῆς Ἐκκλησίας μας.  Αὐτή  ἡ ἀγάπη Του ἔθεσε τόν ἄνθρωπο ὡς κορωνίδα τῆς ὁρατῆς κτίσεως ΄΄ κατ’ εἰκόνα καί ὁμοίωσιν ΄΄  δική Του  ( Γεν. 1, 26 ), ὁ ὁποῖος  ἄνθρωπος σύμφωνα μέ τόν  ἅγ. Μάξιμο τόν Ὁμολογητή ἀποτελεῖ ΄΄περίληψη τῆς ὅλης δημιουργίας΄΄ καί πού παρασυρόμενος ἀπό τόν διάβολο, ἀστόχευσε νά  ἑνωθεῖ μέ τό  Θεό  διά τῆς  Χάριτός Του, ὁδηγούμενος ἔτσι στήν πτώση.  Γιατί λησμόνησε, δυστυχῶς , ὅτι ἡ ἐλευθερία του λόγῳ τῆς κτιστότητός του εἶναι σχετική καί τό θέλημά του, ὅταν δέν συντονίζεται μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ τόν ὁδηγεῖ ἀπό διλήμματα σέ διλήμματα,  ἀπό θάνατο σέ θάνατο  καί ἀπό   ὑπαρξιακά ἀδιέξοδα σέ ἄλλα ὑπαρξιακά ἀδιέξοδα.

          Ὅμως, εὐτυχῶς, δέν χάθηκαν τά πάντα. Δέν ἔσβησε ἡ ἐλπίδα γιά τήν ἐπανόρθωση καί τήν ἐπιστροφή στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Δέν Δέν ὑπερίσχυσαν οἱ δυνάμεις τοῦ σκότους.  Δέν ἐπικράτησε καί δέν νίκησε τελικά ὁ παμπόνηρος καί μισόκαλος ἑωσφόρος. Μπορεῖ ἡ ποικιλόμορφη καί πολύπλευρη ἁμαρτία νά παραμόρφωσε τόν ἄνθρωπο καί νά τόν ἐμπόδισε νά φθάσει στήν τελειότητα,  ἡ ἀγάπη , ὅμως, τοῦ Θεοῦ  δέν τόν ἐγκατέλειψε.

Αὐτή , δηλαδή ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ὡς μία συνέχεια ἀπό τήν ἀρχική  δημιουργία  ἀποκαλύπτεται ἐμφανέστατα καί περίτρανα μέ τό  μυστήριο  καί  τό ὑπέρλογο  γεγονός τῆς Θείας Ἐνσαρκώσεως τοῦ Υἱοῦ  καί Λόγου τοῦ Θεοῦ Πατρός, διότι τό σχέδιο τῆς Ἁγίας Τριάδος, γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου , τό ὁποῖο ἑτοιμάστηκε  γιά  ἐκεῖνον      ΄΄ πρό καταβολῆς κόσμου ΄΄ , ἔχει μία ἑνότητα.

          Μέ περισσή , λοιπόν, ἐνάργεια  ἀναφέρει ὁ ἱερός ὑμνωδός:            ΄΄ Τόν κατ’ εἰκόνα  καί ὁμοίωσιν, ρεύσαντα ἐκ παραβάσεως,  ἰδών ὁ  Ἰησοῦς, κλίνας οὐρανούς κατέβη, καί ὤκησεν ἐν μήτρᾳ παρθενικῆ ἀναλλοιώτως  ἵνα ἐν αὐτῆ τόν φθαρέντα  Ἀδάμ, ἀναπλάσῃ κράζοντα  Δόξα τῃ ἐπιφανείᾳ σου, ὁ λυτρωτής μου και Θεός ΄΄  ( Ἰδιόμελον ἑορτῆς ).

          Πράγματι, ἡ Θεία Κένωση τοῦ Δευτέρου Προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος , τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ Πατρός , γίνεται πραγματικότητα αἰσθητή. Αὐτό μηνύει ἡ  Ἐκκλησία μας                          ΄΄ὡς κοινότητα λατρεύουσα καί προσευχόμενη ΄΄ . Καί σ’ αὐτό τό μυστήριο τῆς πίστεως καλεῖ καί προσκαλεῖ  τόν  μολυσμένο , τραυματισμένο  καί ἀμαυρωμένο ἀπό τήν ἁμαρτία ἄνθρωπο, μέ τό ἰσχυρότατο ὅπλο τῆς μετανοίας, προκειμένου νά τόν θεραπεύσει  ψυχικά, λαμβάνοντας τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, γιατί ΄΄ αὐτή ἡ ἀνάμιξη καί ἡ ἕνωση μαζί Του εἶναι τό θεωμένο σῶμα τοῦ Χριστοῦ πού βρίσκεται << ἄνω >>, στόν οὐράνιο θρόνο. Καί αὐτό, γιατί , ἄν ἡ ἕνωσή μας δέν γινόταν μέ τήν << ἄνω >> , τή θεωμένη ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ δέν θά ἔσωζε ΄΄, γευόμενος τά ἔσχατα ἀπό τώρα.

          Ἑπομένως, δημιουργία καί ἀναδημιουργία τοῦ ἀνθρώπου διά τοῦ Τεχθέντος Χριστοῦ  ἔχουν ὡς Πηγή, τόν Ἕνα καί συνάμα Τριαδικό Θεό, ὁ Ὁποῖος ἐξαιτίας τῆς ἀγάπης Του θέλησε νά λυτρώσει τόν ἄνθρωπο, κάνοντας αὐτόν  μέτοχο τῆς Θείας δόξης Του.

« Ἐδεήθημεν Θεοῦ σεσαρκουμένου καί νεκρουμένου , ἵνα ζήσωμεν», τονίζει ὁ ἅγ. Γρηγόριος ὁ  θεολόγος. Ἐδῶ ἀκριβῶς βρίσκεται ἡ οὐσία τῶν κτιστῶν πραγματικοτήτων καί αὐτή εἶναι ἡ σώζουσα ἀπάντηση σέ κάθε ὑπαρξιακή ἀνθρώπινη ἀγωνία.                    Ἡ ἀγάπη τοῦ Γεννηθέντος Χριστοῦ καί ὁ ἐγκεντρισμός μας μέ τή ζωή καί τό ἦθος τῆς Ἐκκλησίας σώζουν τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν πολύμορφη ἀνομία καί τό θάνατο. Δέν ὑπάρχει ἄλλη λύση γιά τήν τραγωδία τοῦ κόσμου ἐκτός τοῦ προσώπου τοῦ Θεανθρώπου  Ἰησοῦ Χριστοῦ, γιατί   ὁ Χριστός  ἕνωσε τή θεϊκή καί τήν ἀνθρώπινη φύση Του στή μία ὑπόστασή Του.

          Φυσικά ὁ ἄνθρωπος ἔχοντας τή δυνατότητα τῆς ἐπιλογῆς , μπορεῖ ἀναλόγως νά τοποθετηθεῖ καί στό θέμα τῶν σχέσεών του μέ τό Θεό.  Καί ὅποια στάση τότε καί ἄν ἐπιλέξει,  αὐτό  οὔτε προσθέτει κάτι στό Θεό καί οὔτε Τόν μειώνει. Ἐντούτοις, ὅταν αὐτοπροσδιορισθεῖ  ἀρνητικά ἔναντι Του , βλάπτεται ἐκεῖνος καί ἀνοίγει  τίς πύλες στό κακό,  τό  ὁποῖο  ἄν  καί  δέν ὑπάρχει κατά φύσιν, φαίνεται ὅτι ὑφίσταται.  Σφυροκοπούμενος ἔτσι ἀπό τούς λογισμούς καί τά πάθη του, κρύβεται  ἀπό τή ζωή του ἡ θέα τοῦ προσώπου τοῦ Θεοῦ, μέ ἀποτέλεσμα νά ἀναδύονται ἀπό τήν                     ΄΄ βαθεία καρδία ΄΄ του  ὁ ἐγωϊσμός, τό μίσος, ἡ ταραχή,  ἡ βία μέ τήν κάθε μορφή της- πού στίς μέρες μας ἔχει λάβει ἀνησυχητικές διαστάσεις - καί γενικά τό φρόνημα τῆς σαρκός, ἀπαξιώνοντας ἀπό κάθε ἄποψη τήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη .

          Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

          Μπορεῖ πολλές  φορές τό μέγεθος τῆς ἁμαρτωλότητος τοῦ ἀνθρώπου νά ἔχει ξεπεράσει κάθε ὅριο. Ὡστόσο ἡ ἄνευ ὁρίων ἀγάπη τοῦ ΄΄ ἐν φάτνη ἀνακλιθέντος Χριστοῦ ΄΄ τό νικᾶ ἐπιτυχῶς μέ τό ἀνακαινιστικό μυστηριακό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας. Ἀρκεῖ ἐκεῖνος νά δώσει τό ἔναυσμα μέ τήν αὐτογνωσία ,  τήν  συντριβή,  τήν  ἁπλότητα καί τήν ταπείνωση. Καί τότε παρά τίς ποικίλες ἀντιξοότητες καί τά προβλήματα τῆς ζωῆς του θά μπορεῖ μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ πάντοτε νά ἔχει μόνιμη καί ἀληθινή  χαρά , ἀγάπη καί ἐσωτερική ἡσυχία.        

Χρόνια πολλά καί εὐλογημένα, Διάπυρος πρός τόν Ἐνανθρωπήσαντα Θεόν».