Διάβασα πριν λίγο σε τίτλο άρθρου ΣΤΟ ΝΗΣΙ πως «ξεχώρισε η τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων στο Παρίσι». Συμφωνώ πραγματικά πως ξεχώρισε. Μονάχα που για την ταπεινή μου αντίληψη αυτή η διαφορετικότητα από τις προηγούμενες τελετές είχε περισσότερα αρνητικά παρά θετικά στοιχεία.

Στήθηκα χθες μπροστά στην τηλεόραση και το κρατικό κανάλι για να παρακολουθήσω τη τελετή με ομολογουμένως καλή διάθεση αλλά στο τέλος της βραδιάς οι καλές και αισθητικά όμορφες στιγμές ήταν στην προσωπική μου ζυγαριά λιγότερες από τις αδιάφορες έως άσχημες.

Ξεχώρισε η έντονη, αν και καμουφλαρισμένη εντέχνως, σοβινιστική γαλλική διάθεση για οικειοποίηση των Ολυμπιακών Αγώνων. Λες και είχαν παντελώς ξεχάσει την ιστορική τους προέλευση.  Όλες οι αναφορές ξεκινούσαν από τον Πιέρ ντε Κουμπερτέν που ήταν σαν να οραματίστηκε τους αγώνες με τη φαντασία του χωρίς να γίνεται καμιά απολύτως αναφορά στην Αρχαία Ελλάδα και την προέλευσή τους. Κάποιες στιγμές αναρωτήθηκα αν οι γνώσεις μου είναι σωστές αλλά ακόμα και τα μαθηματικά αρκούν για την αλήθεια. 33^οι Ολυμπιακοί Αγώνες σημαίνει 130 και βάλε χρόνια πριν, φτάνουμε λοιπόν στο 1896 και τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα. Οι Γάλλοι ξεκίνησαν την αναδρομή από το Παρίσι και τον Κουμπερτέν ξέχασαν τον Βικέλα και την Αθήνα, αγνόησαν την Αρχαία Ολυμπία αλλά όχι μόνο. Για πρώτη φορά ο Ολυμπιακός όρκος των αθλητών δεν ακούστηκε στα Ελληνικά και για πρώτη φορά δεν έγινε ανάκρουση του Εθνικού μας Ύμνου πριν από αυτόν της διοργανώτριας χώρας. Ψιλοπράγματα θα πείτε και ποιον ενδιαφέρουν παγκοσμίως; Ίσως κανέναν εκτός από εμάς και για αυτό τα αναφέρω διότι οι Γάλλοι υπερόπτες θεώρησαν πως έπρεπε να ανεβάσουν τη χώρα τους εξαφανίζοντας τη δική μας και αυτό στα μάτια μου είναι ασχήμια.

Ξεχώρισε η σκηνοθεσία της τελετής για την κακογουστιά της, πάλι προσωπική μου άποψη. Οι Ολυμπιακοί αγώνες είναι αθλητικοί αγώνες και πρωταγωνιστές είναι οι αθλητές και τα αθλήματα. Δυσκολεύτηκα να διακρίνω ένα κοντινό πλάνο σε κάποιον από τους 7500 αθλητές που έκαναν βαρκάδα στο Σηκουάνα. Πλήθος τεράστιων αθλητών που έχουν αφιερώσει χρόνια και κόπους σε προπονήσεις και προσωπικές θυσίες, που ζουν για τη συμμετοχή σε Ολυμπιακούς Αγώνες πέρασαν και δεν ακούμπησαν. Αντιθέτως κυριάρχησαν πολλά κοντινά πλάνα από τυχαία και πολλές φορές εντελώς κιτς events που στην προσπάθεια τους να τονίσουν την συμπερίληψη και το σεβασμό στη διαφορετικότητα έχασαν το νόημα της εκδήλωσης. Λυπάμαι για όσους θα στεναχωρήσω αλλά οι εικόνες σε κάποιες περιπτώσεις μου φαίνονταν γνωστές και τελικά ανέσυρα από τη μνήμη την προέλευσή τους.

Το σόου σε πολλά σημεία ήταν αντιγραφή από το αριστούργημα «Σόου μπίζνες» του Αρκά με πρωταγωνιστές τον Ασώματο, τη Θέκλα το κορίτσι με τα γένια, το Γαβρίλη το θαυματοποιό και το Χλέμπουρα καλλιτέχνη θεωρητικό και δάσκαλο. Έλειπε μονάχα ο Βαγγέλης η Αρκούδα αλλά και πάλι δεν είμαι σίγουρος απόλυτα.

Ξεχώρισε το κιτς σε όλες του τις εκφάνσεις, στο Διόνυσο που προσομοίαζε σε γουρουνόπουλο έτοιμο για σερβίρισμα, στη Λαίδη Γκάγκα που δεν έχει ιδέα τι εστί Λαίδη (βλέπε Άντζελα) και ανεβοκατέβαινε τα σκαλιά του ποταμού ασκόπως, στον κυριούλη που ερμήνευσε ραπ ή κάτι τέτοιο και την Αξιωματικό της Αστυνομίας που κάλπαζε με το άλογο Ρόμποκοπ για μερικά μίλια μέχρι να παραδώσει τη σημαία.  Στον άλλο καλλιτέχνη που κουνιόταν χωρίς να τραγουδά ούτε να χορεύει μπροστά  στον Πύργο του Άιφελ και στην δήθεν επίδειξη μόδας που επισκίαζε τους αληθινούς πρωταγωνιστές αθλητές χωρίς νόημα. Να μη μιλήσω για τους χορηγούς (βλέπε Luis Vuitton) που μοστράρισαν τις βαλιτσάρες τους χωρίς προφανή λόγο.

Για να μη μιλάμε μονάχα για τα άσχημα, συγκίνησε η Celine Dion που έσωσε τα προσχήματα στο τέλος. Επίσης ήταν ευφυής και δύσκολη τεχνικά η ιδέα του βωμού στον αέρα και όμορφος ο φόρος τιμής στις ξεχωριστές Γαλλίδες με τα χρυσά τους αγάλματα που αναδύθηκαν δίπλα στο ποτάμι όπως και οι εργάτες στην Παναγία των Παρισίων αλλά και οι όποιες αναφορές σε μνημεία και την ιστορία της Γαλλίας και του Παρισιού.

Σε γενικές γραμμές εκτιμώ πως οι Γάλλοι σε αυτή την τελετή έναρξης κατάφεραν με τον πλέον προφανή τρόπο να δείξουν σε όλο τον κόσμο το μπέρδεμα που επικρατεί στη χώρα τους με μια τελετή αχταρμά. Όπως αχταρμάς είναι και η πατρίδα τους που αγωνίζεται για να αποτρέψει την διακυβέρνηση της ακροδεξιάς που είναι γιγάντια και προσπαθεί να διασκεδάσει τις εντυπώσεις με δήθεν αναφορές και επικλήσεις στο σεβασμό της διαφορετικότητας που τελικά μονάχα διαφορετική δεν είναι.

Κλείνω με την επισήμανση για μια ακόμη φορά πως όσα γράφω απηχούν αποκλειστικά δικές μου απόψεις και τη δική μου αίσθηση του όμορφου ή του κιτς αλλά δεν παύω να πιστεύω πως η τελετή των 33^ων Ολυμπιακών Αγώνων προσπάθησε να ανεβάσει τον πήχη αλλά τελικά πέρασε από κάτω. Και δε θα πω για τη δική μας τελετή του 2004 για να μη χαρακτηριστώ κι εγώ σωβινιστής αλλά αν θυμηθεί κανείς το Πεκίνο και το συγκρίνει με το χθεσινό τσίρκο είναι να τον πιάνουν τα κλάματα από τη «συγκίνηση».