Το σπουδαιότερο γεγονός του μήνα, ενδεχομένως και του έτους, με το οποίο θα πρέπει να ξεκινήσει κανείς, ακριβώς λόγω της σημαντικότητάς του, είναι το αποτέλεσμα των γαλλικών εκλογών. Οι γαλλικές εκλογές και η συνεννόηση των προοδευτικών δυνάμεων, παρά τις όποιες ιδιομορφίες παρουσίασε το εγχείρημα, θα πρέπει να αποτελέσουν κατευθυντήριες γραμμές στα ενδότερα. Φυσικά, δεν θα πρέπει να αγνοεί κανείς ότι η ακροδεξιά, σε απόλυτους αριθμούς, αναδείχθηκε πρώτη δύναμη. Κάτι που αποδεικνύει ότι καλά τα πανηγύρια της νίκης, αλλά αν η νίκη αυτή δεν αξιοποιηθεί σωστά, αν δεν καταλήξουν άμεσα σε κοινώς αποδεκτό πρόσωπο Πρωθυπουργού, τότε μπορεί να χαρακτηριστεί ως μια απλή καθυστέρηση στην επελαύνουσα Εθνική Συσπείρωση της Λεπέν.

Στα εγχώρια, οι ευρωεκλογές ανέδειξαν θεμελιακά προβλήματα σε όλο το φάσμα του πολιτικού τοπίου. Το κυβερνόν κόμμα κλυδωνίζεται από τη διαμορφωθείσα εσωκομματική αντιπολίτευση, η οποία έχει βρει πλέον εκπροσώπους στα πρόσωπα δύο πρώην πρωθυπουργών (άξιο προσοχής, βεβαία είναι ότι τον τελευταίο καιρό παρατηρούνται αρκετοί όψιμοι θαυμαστές των εν λόγω πρωθυπουργών, επειδή απλά ασκούν κριτική στην κυβέρνηση, χωρίς να εξετάζεται το σκεπτικό με το οποίο καταλήγουν σε αυτό το συμπέρασμα, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα). Παρ’ όλα αυτά, η κυβέρνηση συνεχίζει ακάθεκτη το έργο της: ξεχαρβάλωμα του πλέγματος εργασιακών δικαιωμάτων, διάλυση κοινωνικού κράτους και μια δικαιοσύνη που παραπαίει στα χέρια ενός Υπουργού που δείχνει έτοιμος να θεσπίσει τεκμήριο ενοχής και που όπου σταθεί και βρεθεί εκφράζει την απέχθειά του για όσους κάθονται στο εδώλιο του κατηγορουμένου.  

Κι ενώ αυτά συμβαίνουν στην Ελλάδα και η Ευρώπη βρίσκεται σε μια ιδιάζουσα φάση μεσοπολέμου, τα κόμματα της αντιπολίτευσης μόνο αυτό δεν κάνουν, αντιπολίτευση. Πόσοι πολίτες σήμερα γνωρίζουν ότι θεσπίζεται η εξαήμερη εργασία; Πόσοι αντιλαμβάνονται τι σημαίνει ιδιωτική τριτοβάθμια εκπαίδευση; Πόσοι γνωρίζουν και έχουν καταλάβει τι σημαίνει η βαθμιαία ιδιωτικοποίηση του  δημόσιου συστήματος υγείας; Ελάχιστοι. Υπήρξε κάποια αντίδραση σε όλα αυτά; Μάλλον, ακόμη κι αν υπήρξε, αυτή ήταν αμελητέα. 

Και όλα αυτά γιατί κάποιοι έχουν αποφασίσει ότι θα πρέπει να ασχοληθούν με τον μικρόκοσμο των κομμάτων τους. Όχι με την κοινωνία, όχι με τα προβλήματα αυτής. Άλλοι έχουν βαλθεί να αλλάξουν τη φυσιογνωμία και τον προσανατολισμό κομμάτων, γιατί έτσι τους αρέσει, και άλλοι βρίσκονται σε εσωκομματική διαμάχη. Φυσικά, το μόνο που πετυχαίνουν με αυτόν τον τρόπο είναι να αποπροσανατολίζουν την κοινωνία από τα σημαντικά προβλήματα, δίνοντας άλλοθι στην κυβέρνηση.

Υπό τις δεδομένες συνθήκες, ακόμα και μετά τις ευρωεκλογές, δεν υπάρχει κυβερνητική εναλλακτική. Σε μια Ευρώπη που φαίνεται να παρακολουθεί αμήχανα τις εξελίξεις, η Γαλλία έδωσε ένα πολύ καλό παράδειγμα. Εκεί, οι αριστερές – κεντροαριστερές δυνάμεις κατάφεραν, μπροστά στην απειλή της ακροδεξιάς, να συνεννοηθούν, να προτείνουν ένα κοινό πολιτικό πρόγραμμα και να κερδίσουν τις εκλογές. Στα καθ’ ημάς, υπάρχουν προσωπικότητες οι οποίες θα μπορούσαν να εμπνεύσουν στη συγκρότηση ενός αντίστοιχου προοδευτικού μετώπου. Φυσικά, κάτι τέτοιο προϋποθέτει την απομάκρυνση από τις ιδέες του μεσσιανισμού, των προσωπικών φιλοδοξιών και των προσώπων εκείνων που εκπροσωπούν τέτοια πρότυπα. Σε διαφορετική περίπτωση, θα πρέπει να γίνει αποδεκτό ότι θα βιώνουμε τη μέρα της μαρμότας.

*Τίτλος αμερικανικής κωμωδίας, παραγωγής 1993, σκηνοθεσίας Χάρολντ Ράμις.